Γιάννης Δούκας, «Ο νόμος της αδράνειας»

Ἀστέριωτος παλμὸς τὸ παρελθόν του,
ἐνδόμυχος, κρυφός, καὶ τὸ ταξίδι,
φευγιὸ ποὺ τὸν δονεῖ, μὰ τὸν προδίδει,
σὰν φτάνει στ’ ἀνοιχτὰ νερὰ τοῦ πόντου

γυμνὸς πάνω σὲ βάρκα ποὺ μπατάρει,
μὲ σῶμα ἀπὸ γυαλί, κενὸ δοχεῖο,

Γιάννης Δούκας, «Playmobil»

Ἔπεφτε πάνω μας θαμπὸ τὸ φῶς τοῦ φθινοπώρου
Ἀμίλητοι βαδίζαμε. Πηγαίναμε γιὰ μάχη;
Λευκοί, ὅπως τὰ μάρμαρα, κι ἀπόκρημνοι σὰν βράχοι
Ἐξόριστοι σὰν ἔρημοι χαμένης λεωφόρου

Κι ἐσὺ ἐδῶ προσκύνησες τῆς πρώτης Άντιγόνης
Τὸν ὀδυρμό, ξυπόλυτη στὰ χόρτα καὶ στὸ χῶμα

Γιάννης Δούκας, «Το λαϊκό προσκύνημα»

Ἀκούγεται κλαρίνο ποὺ γητεύει
τὴν κόμπρα μέρα, ἀκούγεται τοῦ κράχτη
τὸ κάλεσμα καὶ τοῦ σαλοῦ τὸ ἄχτι
ποὺ ξέσπασε. Τὴν ἔγνοια τους ξεκλέβει

κουβέντα ποὺ τυλίγει τὴν ἀνάγκη
μὲ τσίχλες καὶ γυμνὲς φωτογραφίες

Γιάννης Δούκας, «Επιτάφιος»

–...γιατί τ’ αγάλματα δεν είναι πια συντρίμμια,
                  είμαστε εμείς. ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Μετά δε ταύτα σβήσαμε τα φώτα,
έγειρες πάνω μου απαλά και είπες:
«θα ζήσουμε μπαλώνοντας τις τρύπες
της ιστορίας· τίποτα όπως πρώτα

Γιάννης Δούκας, «Μονόδρομοι»

Στον Bernard Knox

Ζούσαν την εποχή των μονοδρόμων
κι έτσι, νομίζω, το ’χανε συλλάβει:
άσπρο και μαύρο, αφεντικά και σκλάβοι,
αυτός είναι ο καιρός, αυτός ο γνώμων
που δίνει στην κοινή μορφή το σχήμα
της ένωσης και την αυτονομία
στη στράτευση. Απ’ την προϊστορία

Γιάννης Δούκας, «Οι Γέροι της Σιδώνος»

Είπαν ψωμί και λευτεριά, είπαν παιδεία
Μάκρυναν λίγο τα μαλλιά με συστολή
Τους βρήκε ο Φοίνικας κι από την εφηβεία
Τους πήρε απότομα, τους φόρεσε στολή
Βρήκαν στον δρόμο τους μπροστά την Ιστορία
Αλλά δεν έμοιαζε σκιά, μήτε γιορτή
Ήταν αδιάκοπη στην έρημο πομπή
Κι ήταν ασπρόμαυρη στην πόλη τους ταινία

Γιάννης Δούκας, «Η Σαπφώ νοικοκυρά»

Πολιορκώντας από μέσα ένα τριάρι
Πρωτοβουλία για παράθυρο θα πάρει
Και με τις γλάστρες στη βεράντα της θα ζει
Το μεσημέρι πάντα θα την ξεσηκώνει
Θα νιώθει κάπως ξεχασμένη, κάπως μόνη
Ώσπου στο τέλος θα καλμάρει κάθε αυγή
Θα δώσει χώρο στο παράλογο
Κι όταν ανοίξει τον διάλογο

Γιάννης Δούκας, «Διαιρέτης μηδέν»

Δίχως φόβο και δίχως ελπίδα
Εναλλάσσοντας φίλους, πατρίδα
Παβαρότι, Πικάσο και πίτσα
Ανοιχτοί με καλούν ουρανοί
Θα κρατώ μια ζωή τη βαλίτσα
Που θα μείνει για πάντα αδειανή

Γιάννης Δούκας, «Ο γεωμέτρης του βυθού»

 Σ' αυτό το μυστικό τυπογραφείο
ο ποιητής σαμάνος αναδεύει
τα χρώματα και ψάχνει στα ερέβη
να δώσει μια φωνή: "Μέσα σου δύω,

του κόσμου γνώση, δέντρο του θανάτου".
Κι ο γεωμέτρης του βυθού πνιγμένος,
στο "δεν" του μηδενός κατορθωμένος,

Γιάννης Δούκας, «Ο δείκτης»

Αν κάποτε σε χάλκινο κεφάλι
για μια στιγμή σταθεί το περιστέρι,
καθώς σπυρί στο ράμφος μεταφέρει,
κι αν έπειτα ευθύς πετάξει πάλι,

τότε κι αυτός, που έψαχνε στα ίχνη
του χρόνου την αλήθεια να προφέρει,
σαν θα κοιτά το άγαλμα, θα ξέρει

Γιάννης Δούκας, «Στην εποχή τού κάτι σαν»

Στην εποχή τού κάτι σαν
Μπότες και πέτσινα μπουφάν
Φοράνε και κυκλοφορούν
Στην πόλη που περιπολούν
Σαν κλέφτες οι αστυνόμοι
Στους τοίχους ψίθυροι, κραυγές
Μαύροι λεκέδες και μπογιές
Με τον θυμό και την ντροπή
Πάνω στην κόκκινη γραμμή