Ρία Φελεκίδου, «Τι παράξενος έρωτας..»

 Παράξενος έρωτας
Απροσδιόριστης υφής
Ντυμένος λέπια
Απλωμένος σε σανίδες
Τελευταίας σωτηρίας
Ελίσσεται ωσαννά
Χορεύοντας
Κατρακυλά κίτρινες μέθες

Ρία Φελεκίδου, «Η ιστορία ίδια»

Επειδή όλοι έχουν μιλήσει για όλα
Η ιστορία είναι πάντα ίδια
Εξελίσσεται αφήνει χνάρια
Καλούπια χαρμάνια
Πυρετούς απολιθώσεις
Εκρήξεις υπνώσεις
Λυγμούς γέλια ποταμούς
Καγχασμούς μορφασμούς

Ρία Φελεκίδου, «Μια ιστορία για τον κόσμο και τους ποιητές σε έξι πράξεις»

Ποιητές (1)
Σε αιώνες αιωρούμενης θλίψης
Εμείς οι εμψυχωτές εμείς οι πολλά υποσχόμενοι
Πάσχοντες από βαριά ποίηση κακοκουρδισμένοι θεατρίνοι
Υδροκέφαλοι από λερναία όνειρα
Αποφασίζαμε με λόγχες καουτσούκ
Απρόσβλητες από συνηθισμένες κακουχίες
Να επιτρέπουμε μια λόγια κάθαρση σχολαστικά προετοιμασμένη

Ρία Φελεκίδου, «Μετακομίσεις»

 Όπως ο χρόνος σκυλί που γαβγίζει
Και πριν δαγκώσει τα πρωινά νεύματα
Καταπίνει και πλέον
Μια πάχνη μονάχη μας ονειρεύεται
Όπως υπήρξαμε
Έτσι φεύγουμε κάθε μέρα
Αλλάζουμε ορόφους ανάμεσα γη κι ουρανό
Παραπονιέται το σύμπαν για τις ασύχαστες μετακινήσεις

Ρία Φελεκίδου, «Λέξεις»

Τις βλέπεις πανώριες, αδιάφορες ή δυσειδείς
Ράθυμα ξαπλωμένες στο λευκό
Άλλες φουριόζες ασταμάτητες
Φιγούρες δοκιμάζουν στον αέρα
Κάποιες αγκομαχούσες μερικές ημιθανείς
Κοντά στην ιδιοσυστασία όσο και μακριά.
Στήνω καρτέρι κρυμμένη από Θεούς
Αόρατη από ανθρώπους και δαιμόνια

Ρία Φελεκίδου, «Στην κόψη της θλίψης»

Στην κόψη της θλίψης
το παρόν θολώνει
από εικονίσματα του χθες
που δεν εξαργύρωσαν ποτέ
τις θεόσταλτες υποσχέσεις τους.

Η φρίκη φτιασιδώνεται
με χαρούμενες κραυγούλες χωρίς ταυτότητα.

Ρία Φελεκίδου, «Τελεία παύλα και κενό»

Μισώ τα νέα με τα πελώρια άδεντρα πρόσωπα.
Μισώ τις νύχτες που τα προετοιμάζουν.
Μισώ τους χτύπους του ρολογιού που τα υποδέχονται.
Τις φυλακισμένες ανάσες που ζέχνουν αδιέξοδο.
Τις κιτρινισμένες παλάμες που ξεφτίζουν παραδοχές.
Ματώνω στο μέρος του δαχτυλιδιού που έλειψε.
Επιβουλεύομαι όλων των ειδών τις υποταγές
που κρέμονται κορδωτά στις ντουλάπες μας.

Ρία Φελεκίδου, «Ένα βήμα πριν απ' το κενό»

Ένα βήμα πριν απ' το κενό
τακτοποιώ όμορφα τις δουλειές μου.
Πλέκω ψιλοβελονιά τις υποχρεώσεις μου
και τις φορώ μαλακά στο λαιμό των ημερών μου.
Ένα βήμα πριν απ' το κενό

Ρία Φελεκίδου, «Τα φωτεινά κουρέλια»

 Δε φοβάμαι να σου πω
Ποια ώρα κύλησε ο ήλιος απ’ τον ώμο σου
Και πριν σμίξει με τα λασπόνερα στα ρείθρα
Έγραψε φωτεινά ποιήματα για εξασκημένα μάτια
Στους περπατημένους δρόμους

Ρία Φελεκίδου, «Τα χέρια μου»

Βλέπω τα νύχια μου σπασμένα στις άκρες

Τα δάχτυλα φαγωμένα

Τρίβονται οι αντοχές

Ξεφλουδίζονται αιώνες υπομονής

Ρία Φελεκίδου, «Τα τρία φαντάσματα»

Το πρώτο φάντασμα
Μ’ ορμήνεψε να πάρω μαζί μου βαλίτσα
Κατάλληλη για τα τετελεσμένα
Μιας ζωής κανονικής.
Ύφασμα υπερανθεκτικό ανυπερθέτως

Ρία Φελεκίδου, «Κοκκινοσκουφίτσα»

Υπήρξα κάποτε
Μια Κοκκινοσκουφίτσα
Σε δάσος κάπηλο
Με δέντρα κόκκινα, αραιά