Χριστίνα Γεωργιάδου, «Πλέρια»

Θα μπω στο δωμάτιο
το μυστικό μου δωμάτιο

Θα φορέσω
το πιο μωβ κραγιόν
να μου δαγκώνεις τα χείλη
να πεθαίνω
άσεμνες γόβες

Χριστίνα Γεωργιάδου, «Το καθ’ ομοίωσιν»

και είπεν ο Θεός:
όμοιος με σένα θέλω να γίνω

να χτίζω τη γη
γερά με τα’ αλέτρι
γεωργός καθ’ ομοίωσιν

να βγάζω φτερά
ουράνιους θόλους ατενίζοντας

Χριστίνα Γεωργιάδου, «Χρόνου εγκώμιο»

Καθρεφτίζεται το βλέμμα μου
στα μάτια σου
κι από κει
μυριάδες αντανακλάσεις κόσμων
αιωρούνται αλλεπάλληλες
κρεμάμενες
σε νεύρα φύλλων
σε κύματα φωτός

Χριστίνα Γεωργιάδου, «Πρώτο γένος»

Πέτα από πάνω σου
το πνεύμα
Νεκρώνει τις αισθήσεις
Αγάπα σαν και πρώτα
το κορμί μου και το κορμί σου
Αδάμ
Όταν οι καμπύλες μας
ήταν ολάκερα σύμπαντα

Χριστίνα Γεωργιάδου, «Μην ενοχλείς τους νεκρούς»

Μην ενοχλείς
τους νεκρούς.
Αυτοί δεν σ’ ενοχλούν.
Κείτονται κει
απαλλαγμένοι
από ενοχές κι επιθυμίες
όμοιοι με λάμιες
που γύρισαν

Χριστίνα Γεωργιάδου, «Γαίας γόος»

Μπότες βαριές
σχίζουν τα σπλάχνα μου
– καρφιά ανήλεα
αιώνες τώρα

Πολύχρωμο μωσαϊκό
ο ανθρώπινος ζόφος
έμβρυο που καγχάζει

Χριστίνα Γεωργιάδου, «Προμηθέας πεπτωκώς Ι. Άρνηση»

Όραμα πνεύματος θανόντος
       η ζωή
  γυρεύει
– λάμψη λευκή –
να σαρκωθεί

Η τελευταία μου πνοή
οργασμική τελείωση

Χριστίνα Γεωργιάδου, «Στιγμή»

Βουνοκορφές αχνίζουν
πνιγμένες στο γαλάζιο
Αιχμαλωτίζεται στο τζάμι
μία άκρη τ’ ουρανού

Αγγίζεις με τα’ ακροδάχτυλά σου
το σύνορο του εδώ
και του εκεί

Χριστίνα Γεωργιάδου, «Σπορέας»

έσπειρα στους ουρανούς των θαυμάτων
τα μάτια σου
κι ο κόσμος άστραψε

απίθωσα στην καρδιά των Δελφών
ένα απ’ τα εφτά θαύματα
το χαμόγελό σου
και τα νερά τραγούδησαν

Χριστίνα Γεωργιάδου, «Ενοχή»

Έκοψα το φεγγάρι
κι ήτανε κόκκινο
σαν ματωμένο χείλος

Το ξερίζωσα από τα σπάργανά του
– ήτανε πράσινο
σαν τα φύλλα
που ρέουν στο ποτάμι

Χριστίνα Γεωργιάδου, «Αγάπης φυλακή»

 Τρέμει η φωνή μου σαν και πρώτα
−βουλιάζουν τα τρένα στις αλυκές
       φουγάρα και μηχανές
       πνιγμένα σε βούρκο λευκό−
κι αντάμα μου εσύ
φτερούγα λειψή
μιας κυριακάτικης γιορτής

Χριστίνα Γεωργιάδου, «Σοφία - ΙΙΙ. Τίγρης»

 Του ήλιου κεντίδια
φορώντας κατάσαρκα
λυμαίνομαι την έρημο

Αιμάτινα σύμπαντα
εκρήγνυνται
σε άπειρες άλικες στάλες
στο κρανίο μου

Χριστίνα Γεωργιάδου, «Έρως άφατος»

                                                                              Ηδονισμός απόρθητος, αειθαλής

                                                                                                               με ταλαντεύει
                                                                                               Κλειδώνω στα κύτταρα
                                                                                                               αρχαία σοφία

Πλανιέται ο έρωτας
στο φως
Λευκές κορδέλες
το δέρμα
τυλίγεται τον ήλιο

Χριστίνα Γεωργιάδου, «Σώμα άνοιξης»

Φυτρώνουν
στο κορμί σου
λεμονιές, περγαμόντα,
γιασεμιά

Μπαχάρια
ποτίζουν τις ανάσες σου
καπνίζουν στους αρμούς