Δημήτρης Αρμάος, «Όριο του ζώντος»

Μυσταγωγία είναι κι όταν
Δυο αδελφές ματιές αλληλοσφάζονται

Έξω από τα’ άγιο βήμα
Αθώα καμιά.

Δημήτρης Αρμάος, «Μονόδρομος»

Δυό τρόπους έχει η αγάπη να τελειώσει:
στο πέλαγος της ηδονής,
ή στ’ άλλο της μελάνης
Δυο τρόποι για να βρεις τη λευτεριά σου:
ο ένας να φυγαδευτείς
κι ο άλλος να πεθάνεις.

Δημήτρης Αρμάος, «Έξοδος»

Στο βάθος παραμένει αλύγιστη μια θέληση ζωής και μια κατάρα
Εκεί που οι στίχοι γύρευαν δικαίωμα

Προβαίναν όμως τα δυο χέρια σου
Με τη ρυμοτομία τους    κανονική κι αλάνθαστη
Και πάντα ξέφευγες εσύ με μαεστρία

Δημήτρης Αρμάος, «Φονικό»

Ως είμαστε με βαρετό σκυμμένο άδειο κεφάλι
μες στην καρδιά μας άναβε πράσινη περιστέρα.
Μας είδε απ’ το κατάστρωμα κάποιος με κανοκυάλι,
μα το λεπίδι πρόφταξε· κανείς δεν το καρτέρα.

Μες στην καρδιά μας άναβε πράσινη περιστέρα:
Οι περουζέδες περισσοί και τα ρουμπίνια κρίνοι,
μα το λεπίδι πρόφταξε· κανείς δεν το καρτέρα.

Ίσκιος περνούσε χάροντα που χνάρι δεν αφήνει.

Δημήτρης Αρμάος, «Θερινό τραγούδι»

Μιά κι ὅλοι τὸ γνωρίζουνε ποὺ ἡ νιότη
δὲν τελειώνει βέβαια μὲ νιότη

Ζοῦμε σὲ μιὰ τρέλα καὶ τὸ ξέρω
Κι ὅ,τι δὲ μποροῦσα νὰ ὑποφέρω
Ἔγινε ἡ φυγή μου τώρα ἡ μόνη
Ἅρπα λαιμητόμος καὶ τιμόνι

Δημήτρης Αρμάος, «Στα όρια του μεγάλου πόνου: Η χαρά»

Σώματα ηδύποτα που αφρίζουν

Σαν έρχονται κοντά
Ό,τι σε δαύτα σε μεθά
Οράματα και ξωτικά
Δεν το σκορπίζουν.

Δημήτρης Αρμάος, «Εμπίστευση»

Τυφλὴ κι ἀστόχαστη ἀναμέτρηση
Μὲ μιὰ φιλάργυρη ψυχὴ ποὺ ἀργοπορεῖ χωρὶς νὰ θριαμβεύει

Μιλᾶς καὶ πάντα σοῦ ἀποκρίνονται φωνὲς ποὺ ἔχεις ξεχάσει
Εσυρες τὸ νυστέρι σου διαμέσου πρωινῶν ἐτῶν καὶ χωματόδρομων
Η ἄλλη ὄψη τῆς ποινῆς ἡ ἀδικία
Εφτανε «ἀπόφαση» στὰ χείλη σου κάθε αὐτοτιμωρία
Η ταραχὴ κατόπιν μὲς στὸ ἔδαφος κρυβόταν σκόρπιο ἀμμοκονίαμα

Δημήτρης Αρμάος, «Ποίημα γι' αυτούς που έχω γνωρίσει»

Τὸ πιὸ καλό νὰ λησμονᾶς μὲ τὸ τραγούδι
Νά ᾿χεις ἕνα σκοπὸ στὰ χείλη σου κι ἕνα ρυθμὸ σ᾿ ὅλο τὸ σῶμα
Πῶς ὅμως νὰ χαθεῖς τελειωτικὰ μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ ἀλλούτερο τοπίο
Πεδιάδα ὁλόκληρη ἁπλωμένο σὰ μαντίλι
Μὲ τοὺς κρυμμένους προβολεῖς καὶ τὴ θανατερή του τὴ μονάξια
Πῶς νὰ ὑψωθεῖς ἂν χρειαστεῖ  πῶς νὰ ὁπλιστεῖς γιὰ νὰ χαλάσεις
Τὸν οἰκουμενικὸ τοῦτον ἱστὸ ποὺ φτάνει ἀπ᾿ ὅλες τὶς μεριὲς στὰ ὅρια τῆς ματιᾶς σου;

Δημήτρης Αρμάος, «Του βίον έργον»

Κάθε ποὺ σιγοσβηέται ἕνα λυκόφωτο
Χτίζεις μπροστά σου καταδότες καὶ φυγόδικους
Κάθεσαι σ᾿ ἕνα τραπεζάκι θέρος καὶ ζαλίζεσαι
Ἀξάφνου κόβεις τὶς πρυμάτσες στὸ κατάστρωμα
Τὰ καφενεῖα ταξιδεύουν ἐναέρια
Καὶ συναντᾶνε στὴ στρατόσφαιρα τὸ «Ξένο»

Δημήτρης Αρμάος, «Καλειδοσκόπιο»

Το πρόβλημα του κόσμου λόγια απλά
Ό,τι γι’ αυτόν μπορούμε να γνωρίζουμε
Δεν είναι ο χρόνος ως συνεστραμμένος βρόχος
Δεν είναι ο χώρος μια ουροβόρα φιάλη
Δεν είναι οι άπειρες μονάχα όψεις της τύχης
Παρά που η μνήμη αδυνατεί να συγκρατήσει
Κάτι που ίσως ξανάγινε
Μέσα στην αναστάτωση την ύφανση την ξύφανση

Δημήτρης Αρμάος, «Πρωινό εμβατήριο»

Όχι δεν έχω γεννηθεί για τη μελαγχολία
Καιρός να πάψει ετούτο το μονότονο τραγούδι ετών
Υπάρχει έξω από μένανε καιρός
Και πάνω απ’ τον καιρό που μόνο φθείρεται
Το θαύμα των σωμάτων
Ό,τι πνευματικότερο χάρισε ο ουρανός
Στα πλάσματα που κλαίνε για να παίζουν