Ευτυχία Γερ. Μάστορα, «Στων γερατειών τη νιότη»

Γιατί φοβάμαι μη χαθούν οι θύμησες κι οι μνήμες,
σ’ έκραξα να μιλήσουμε κι αντάμα να τα πούμε,
τώρα που ακόμα μας κρατεί των γερατειών η νιότη.

Καλόμεροι όσοι ζήσαμε στ’ αγύριστα τα χρόνια,
που το Νησί μας έμοιαζε τόπος του Παραδείσου,
τότε που δεν αλλάζαμε με όβολα τη γη μας

Ευτυχία Γερ. Μάστορα, «Παράπονο»

Στάσου διαβάτη Παξινέ κοντά μου που διαβαίνεις
κι είναι σα να μη με θωρείς κι ούτε να με γνωρίζεις,
παλιέ μου γνώριμε ακριβέ, παλιέ καλέ μου φίλε,
που σου ’ταζα και σου ’δινα ό,τι πολύτιμο είχα,
σε σένα και στον κύρη σου, στη μάνα, στα παιδιά σου,
στον πάππου και στη νόνα σου γενιές κι αιώνες πίσω.

Ευτυχία Γερ. Μάστορα, «Μακάρι...»

Αν τύχει νά ’ρθω στους Παξούς και να ’ναι καλοκαίρι
και να ’ναι μήνας Αύγουστος που τόσες χάρες έχει,
μακάρι να με πρόσμενε στο ελιόδασος κρυμμένο
ένα παλιό κι απέριττο λιθοχτισμένο σπίτι
με ξύλινα πορτόφυλλα και πράσινες φανέστρες
και με κεραμιδιά σκεπή κι ασβεστωμένους τοίχους.
Να ’χει μισόφωτη μπασιά κι ηλιόφωτη τη σάλα

Ευτυχία Γερ. Μάστορα, «Ο Πάππους μας»

 Δεν ήξερα πώς να σε βρω στη Λάκκα, στο λιμάνι,
μονάχος σου να κάθεσαι στου μώλου το πεζούλι,
με την τραγιάσκα την παλιά στο ασπρόμαλλο κεφάλι,
με το πουκάμισο ανοιχτό και γυριστά πατζάκια,
με τα ποδάρια σου γυμνά στις πλάκες να πατούνε
και τη θαμπή σου τη ματιά τη θάλασσα να βλέπει
και να μου δείχνεις στ’ ανοιχτά την τράτα που γυρίζει
και τις ψαρόβαρκες γραμμή στο μώλο αραγμένες.

Ευτυχία Γερ. Μάστορα, «Η νόνα μας»

Αχ και να γύριζαν ξανά τα χρόνια τα φευγάτα,
να ξαναζούσε η νόνα μας και να μας παραγγείλει
πολύ πως μας πεθύμησε και να μας δει πως θέλει.

Νωρίς-νωρίς ξυπνήσαμε και φύγαμε μπονώρα
και περπατώντας ήρθαμε προτού το μεσημέρι
κάτω στα Διαλετάτικα, στης νόνας μας το σπίτι.
Κι ο γερο-Μάκης, ο παππούς, καθόταν στο παγκούλι

Ευτυχία Γερ. Μάστορα, «Πατρώα γη»

Τώρα που φτώχυνε η ζωή μεσ’ στα πολλά της πλούτη
και ορφανέψαν οι καρδιές στη μοναξιά του κόσμου,
τώρα που φίλοι και δικοί μακραίνουν και ξεχνιούνται
και που λιγόστεψε το φως στα μάτια της ψυχής μας,
γυρίζω στην πατρώα γη, στο Άλλοτε, στο Τότε,
να ξαναβρώ ό,τι χάνεται απ’ τ’ άχαρο το Τώρα,
την Πίστη μας, τη Γλώσσα μας, την άπαρτη τη Μνήμη,

Ευτυχία Γερ. Μάστορα, «Ο Γλάρος»

Στον αδελφό μου Μιχάλη

Τον κάονα τον ήξερα λευκό θαλασσοπούλι
μες στο γαλάζιο τ’ ουρανού και στο γλαυκό του πόντου
ν’ ακολουθεί τη ρότα μας και να φτεροκοπάει
τότε που το καΐκι μας για τους Παξούς τραβούσε.

Ευτυχία Γερ. Μάστορα, «Στ’ όνειρο»

Ο ύπνος με προσπέρασε το χτεσινό το βράδυ

και μ’ άφησε να ξαγρυπνώ κι όλο να βολοδέρνω

και ν’ αριθμώ τις πίκρες μου και του καημούς του κόσμου.

Κι ήταν πολύ το μέτρημα κι ήταν πολλή η ξαγρύπνια

κι έψαξα νά ’βρω βάλσαμο, να με παρηγορήσει

και το φευγάτο ύπνο μου να τόνε φέρει πίσω.

Ευτυχία Γερ. Μάστορα, «Παξινό καλοκαίρι»

Πήρα και συλλογίζομαι πως έφυγε ο χειμώνας
κι άλλη χαρά δε γεύτηκα κι άλλη χαρά δε νιώθω
απ’ τη χαρά της προσμονής, νά ’ρθει το καλοκαίρι
και να περάσω στους Παξούς τους θερινούς τους μήνες,

μα να ’ναι απαράλλαχτοι σαν τα παλιά τα χρόνια,

που σμίγαμε όλοι οι χωριανοί συχνά στα πανηγύρια,

Ευτυχία Γερ. Μάστορα, «Παξινές εικόνες»

Πλήθος κι ακαταμέτρητες οι παξινές οι μνήμες
που δεν τις στέρεψε ο καιρός, δεν τις πειράζει ο χρόνος
κι όποτε ο νόστος ξεχειλά στα πίσω βηματίζει,
στην ακριβή μου, τη μικρή κι αλαργινή πατρίδα