Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

☆ 723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα ☆

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τεμπέλη Αικατερίνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τεμπέλη Αικατερίνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Αικατερίνη Τεμπέλη, «Άγγιξέ με»

Διαφορές και όρια χρειάζομαι περιθώρια
δίπλα σου να μείνω, θα με μάθεις καλά
Κι ας μας χωρίζει άβυσσος δε χάθηκε ο παράδεισος
τα χείλη κλείσε να μιλήσει η καρδιά.

Άσε να γίνω χάδι σου, ίσκιος στο προσκεφάλι σου,
θάλασσα μ’ άστρα να βουτάς στα βαθιά.
Κι αν πιάσουν μπόρες κι άνεμοι σπηλιά θα γίνω απάνεμη

Αικατερίνη Τεμπέλη, «Ιώδιο»

Θες να κρυφτείς μες τα μαλλιά μου;
Ολόγυρά μας φύκια, μοχθηρό νερό,
μαύρα κοχύλια, σκουριασμένα βότσαλα.
Ένα θαυμαστικό που επιπλέει ακόμα
κι οι σκοτωμένοι πειρατές,
τ' άδειο σεντούκι τους...
Θες να κρυφτείς μες τα μαλλιά μου;

Αικατερίνη Τεμπέλη, «Μπλε του κοβαλτίου»

Τέμνουσες ματιές.
Στο μπλε του κοβαλτίου.
Και μια σκισμένη σημαία
να υπογραμμίζει την παραίτηση.
Ο δρόμος δεν έχει αξία
χωρίς τον ταξιδιώτη.
Μα η Ναυσικά άλλαξε όνομα.
Λιώνει τις γόπες της

Αικατερίνη Τεμπέλη, «Τις νύχτες»

Τις νύχτες,
δε με κρατάνε ξύπνια
οι ηλεκτρικές καταιγίδες,
πλάσματα της αβύσσου,
το σκοτάδι εντός μου.

Ούτε
ακατάστατοι παλμοί,

Αικατερίνη Τεμπέλη, «Μικρές φθορές»

Μικρές φθορές,
ραγισματιές ανεπαίσθητες.
Σαν υγρασία ασήμαντη,
που υποτιμάς.
Αλλά
βρωμίζει ύπουλα
πάλλευκους τοίχους
κι όσο κοιμάσαι

Αικατερίνη Τεμπέλη, «Hotel des Rouges…»

Αν κάτι έχω ζηλέψει στη ζωή μου, αυτό είναι τ’ άσπρα σεντόνια. Τα κολλαρισμένα άσπρα σεντόνια των ξενοδοχείων, που κοιμούνται πάνω τους τόσοι άνθρωποι, κλαίνε, γελάνε, κάνουν έρωτα, διαβάζουν, πεθαίνουν, κι όμως… Όταν πας εσύ, ο νέος πελάτης, σε υποδέχονται άσπιλα. Κουβαλούν κάτι απ’ τη σιωπή που σεργιανάει σ’ όλα τα ξενοδοχεία Γ΄ θέσης, κάτι απ’ τους γέρους κυρίους που σε κοιτούν υποψιασμένοι στη ρεσεψιόν, κάτι απ’ τα παλιωμένα έπιπλα με το γδαρμένο, τόπους-τόπους, ξύλο…

Αικατερίνη Τεμπέλη, «Καντομάτσου»

Στον Τοσιγκάμι
κάνε τις σπονδές σου.
Μπαμπού και πεύκα
να φυλούν το σπίτι σου.
Στάσου μακριά απ’ τις φωτιές
των όνι-μπι.
Μην το περάσεις το κατώφλι του Εμμά
μαύρο σημάδι του λωτού

Αικατερίνη Τεμπέλη, «Εξομολόγηση»

Τρέφομαι με τηλεοπτικά προγράμματα.
Φορτίζω την καρδιά μου κάθε μέρα.
Οι μπαταρίες πια έγιναν τόσο απαραίτητες, όσο ποτέ δεν υπήρξαν τα οράματα.
Περνάω το χρόνο μου διαβάζοντας e-mail -η ποίηση είναι εξαιρετικά επώδυνη.
Ξεχνάω συνεχώς το password της συνείδησής μου.
Χρειάζομαι τις καταστροφές οπωσδήποτε. Να θυμάμαι ότι είμαι ζωντανή…
Δοξάζω το πλαστικό και το νίκελ, τα κινητά τηλέφωνα και τους σταρ ανεξαιρέτως.
Δεν φαντάζομαι χρόνο χωρίς καλώδια. Πώς να περάσει μια νύχτα στο σκοτάδι;

Αικατερίνη Τεμπέλη, «Εις μνήμην»

Ας μείνουν στον ήλιο
να σκονίζονται
οι νεκροφόρες
σήμερα
και τα κοράκια
ας ανακατεύουν
απερίσπαστα την τράπουλα.

Αικατερίνη Τεμπέλη, «Allée Quo Vadis?»

Χαμένη στο Παρίσι
τη μέρα της πτώσης της Βαστίλης
ανάμεσα σε φλεγόμενους κάδους σκουπιδιών
αλαλάζων πλήθος
κι οπλισμένους στρατιώτες
ψάχνω
εκείνη τη φωτογραφία σου
απ’ το “Portal” του Vladikavkaz

Αικατερίνη Τεμπέλη, «Λες;»

Λες να ‘φταναν
λίγες σταγόνες κίτρινου
απ’ το χρωστήρα του Van Gogh,
δύο-τρία ψήγματα χρυσού
κλεμμένα απ’ τον Klimt
για να συνθέσουν τα κονσέρτα τους
οι γαλαξίες;

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης