Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Αικατερίνη Τεμπέλη, «Καντομάτσου»

Στον Τοσιγκάμι
κάνε τις σπονδές σου.
Μπαμπού και πεύκα
να φυλούν το σπίτι σου.
Στάσου μακριά απ’ τις φωτιές
των όνι-μπι.
Μην το περάσεις το κατώφλι του Εμμά
μαύρο σημάδι του λωτού
στο στήθος σου.
Μη σε μεθύσει το Σοτζό με το σακέ του
κι οι λιμπελούλες σε σκεπάσουν πένθιμα.
Να δεις τ’ αηδόνι στη δαμασκηνιά
και πάλι.
Τον τρίτο μήνα
όλα τα σύννεφα
των ανθισμένων κερασιών.
Μετάξι
οι δρόμοι σου
ήλιος χρυσός να σου χαϊδέψει
κάθε ίσκιο.
Και ο Χοτέι
να γελάει πλάι σου.
Κι όταν θα φτάσει η ώρα
του Νταρούμα
μάτια να  έχουν δυο
οι οκιαγκάρι σου.
~
Μικρό επίμετρο:

Καντομάτσου ή μάτσου καζάρι: πεύκο της πύλης, διακοσμητική σύνθεση με κλαδιά πεύκων και μπαμπού (ή και δαμασκηνιάς), που τοποθετείται την Πρωτοχρονιά στις εισόδους των σπιτιών για δεκαπέντε μέρες, ώστε να τις εξαγνίσει για τον ερχομό του Τοσιγκάμι, του θεού του καινούριου χρόνου.

Όνι-μπι: δαιμονικές φωτιές, έτσι ονομάζονται οι απόκοσμες φωτιές που μετεωρίζονται πάνω απ’ τα κύματα ή τις ακτές. Θεωρείται πως πρόκειται για ψυχές πεθαμένων.

Εμμά ή Ενμά-Ντάι-Ο ή Γιεμμά: ο βασιλιάς του Κάτω Κόσμου και κριτής των ψυχών.

Λωτός: θεωρείται σύμβολο κακοτυχίας, σκαλίζεται σε ταφόπλακες και εμφανίζεται ως έμβλημα σε νεκρώσιμες τελετές.

Σοτζό: ον κατώτερο από άνθρωπο, ανώτερο από ζώο, που απεικονίζεται σαν εύσωμο αγόρι με μακριά κόκκινα μαλλιά, που χορεύει γύρω από ένα δοχείο σακέ.

Λιμπελούλες: Μια παλιά ονομασία της Ιαπωνίας είναι Ακιτσουσίμα, δηλαδή το Νησί της Λιμπελούλας. Αναρίθμητα είδη υπάρχουν εκεί κι οι Ιάπωνες τις παρατηρούν, γράφουν ποιήματα γι’ αυτές, τις συνδέουν με μύθους και δοξασίες κτλ. Θεωρείται πως οι νεκροί τις ιππεύουν κι ότι στη γιορτή Μπον μεταφέρουν τ’ αξιοσέβαστα πνεύματα των προγόνων να επισκεφτούν τ’ αλλοτινά τους σπίτια.  Οι λιμπελούλες παραμένουν το έμβλημα της χώρας  ακόμη.

Κερασιά: θεωρείται σύμβολο καλοτυχίας.

Χοτέι: ένας απ’ τους επτά θεούς της καλοτυχίας, ο θεός της καλής υγείας, της μακροζωίας, της ευτυχίας και της αφθονίας.

Οκιαγκάρι Νταρούμα, οκιαγκάρι κομποσί: κούκλες που είναι φτιαγμένες έτσι, ώστε να παίρνουν όρθια στάση όσες φορές κι αν πέσουν κάτω. Θεωρείται πως φέρνουν καλοτυχία και συμβολίζουν την επιμονή και την επιτυχία. Είναι δημοφιλείς στους Ιάπωνες, ειδικά στην επαρχία Φουκουσίμα και αγοράζονται στις 10 Ιανουαρίου, στη γιορτή Τοκάιτσι. Αν η ευχή που κάνει κάποια-ος πραγματοποιηθεί, ζωγραφίζει και τα δύο μάτια της κούκλας και την καίει ένα χρόνο μετά σε υπαίθρια φωτιά που ανάβεται στις 18 Ιανουαρίου, στην γιορτή Νταϊρυούτζι. Εντωμεταξύ έχει αγοράσει νέα κούκλα χωρίς μάτια φυσικά, αφενός επειδή η καλοτυχία του Νταρούμα ένα χρόνο μπορεί να διαρκέσει κι αφετέρου γιατί το κάθε μάτι της κούκλας ζωγραφίζεται, όπως ήδη εξηγήθηκε, κατόπιν.

Η Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε στη Σάμο, αλλά έζησε μερικά απ’ τα πιο ενδιαφέροντα χρόνια της ζωής της στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο, όπου σπούδασε αντίστοιχα Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία. Στην Αθήνα εκπαιδεύτηκε στην οικογενειακή θεραπεία  (Μονάδα Οικογενειακής Θεραπείας-ΨΝΑ) και στην Bραχεία Ψυχοθεραπεία. Παρακολούθησε παράλληλα μαθήματα υποκριτικής στο «Θέατρο των Αλλαγών» και μονωδίας στο «Ολυμπιακό Ωδείο» Ηρακλείου. Το 1993 κέρδισε το Α’ Πανελλήνιο βραβείο, σε γραπτό διαγωνισμό της Deutsche Welle, με θέμα το ρατσισμό κι εκπροσώπησε τη χώρα μας στην Κολωνία. Τον επόμενο χρόνο, το 1994, πήρε Διάκριση στον Παγκρήτιο Διαγωνισμό Ποίησης. Εργάστηκε για πάνω από μια δεκαετία στο ραδιόφωνο (Ράδιο Κρήτη, 9.84, Studio 19, ΕΡΑ Ηρακλείου, 102-ΕΡΤ 3 κ.ά.) ως παραγωγός και παρουσιάστρια ραδιοφωνικών εκπομπών, καθώς και σε γνωστά περιοδικά κι εφημερίδες ως δημοσιογράφος. Το «Αλφαβητάρι των Παθών – Αλχημικοι αλγόριθμοι» είναι το τέταρτο βιβλίο της (εκδόσεις «Ελευθερουδάκης», 2020) και η πρώτη της ποιητική συλλογή. Προηγήθηκε «Το ποτάμι στον καθρέφτη» (συλλογή διηγημάτων, «Άνεμος εκδοτική», 2015), καθώς και τα μυθιστορήματα «Η σκόνη των άστρων»  (2010) και το«Βενετσιάνικο χρυσάφι» (2007) . Και τα δύο εκδόθηκαν απ’ τις εκδόσεις «Μοντέρνοι Καιροί». Σήμερα ζει στην Αθήνα, ασχολείται με την Ιστορία και το Θέατρο, ενώ συμμετείχε πρόσφατα στην ταινία μικρού μήκους του Γιώργου Τριανταφύλλου «Άγγιξέ με«. Τις νύχτες γράφει στίχους, που μελοποιούν νέοι καλλιτέχνες όπως ο Παναγιώτης Λιανός, ο Χρήστος Δάβρης κ.α.

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης