Ρόμπερτ Μπράουνινγκ (Robert Browning), «Η τελευταία μου Δούκισσα»

Αυτή εκεί στον τοίχο είναι η τελευταία μου Δούκισσα –
σαν νά ‘ναι ζωντανή. Το έργο αυτό θα το χαρακτήριζα
σήμερα ένα θαύμα. Το χέρι του Φρα Πάντολφ δούλεψε με σπουδή
μιαν ολόκληρη μέρα – και να τη. Παρακαλώ καθήστε και κοιτάξτε τη.
Είπα ‘Φρα Πάντολφ’ σκόπιμα, γιατί ποτέ δεν διάβασαν
ξένοι όπως εσείς, την απεικόνιση αυτής της έκφρασης,
το βάθος και το πάθος της επίμονης αυτής ματιάς,
δίχως να στραφούν (γιατί κανείς δεν κατεβάζει την κουρτίνα
που έσυρα για σας, μόνον εγώ), δίχως να με κοιτάξουν,

Ρόμπερτ Μπράουνινγκ (Robert Browning), «Σαούλ»

Αʹ.
Εἶπ’ ὁ Ἀβενήρ· «Ἄχ! ἦρθες πλειά! πρὶ διηγηθῶ, πρὶν κρίνῃς
δός μου φιλὶ στὸ μάγουλο καὶ τὸ καλό μου εὐκήσου.»
Τοῦ εὐκήθηκα, τὸν φίλησα στὸ μάγουλο καὶ κεῖνος·
«Ἀπὸ τὴν ὥρα πὤστειλε γιὰ τὴν θωριά σου, ὦ φίλε,
ὁ βασιλιᾶς, δὲν ἤπιαμε, δὲ φάγαμε, οὔτε ὣς νἄρθῃς
ἐσὺ μὲ τὴν καλόκαρδη βεβαίωση ἀπ’ τὴ σκηνή του
πίσω νὰ πῇς ποῦ ἀκόμα ζῇ, δὲ θὰ λαμπρύνῃ μέλι

Ρόμπερτ Μπράουνινγκ (Robert Browning), «Συνάντηση τη νύχτα»

Η γκρίζα θάλασσα κι η άπλετη μαυριδερή στεριά·
Και το κίτρινο μισοφέγγαρο μεγάλο και χαμηλό:
Και τα ξαφνιασμένα μικρά κύματα που ξεπηδούν
Σε φλογερούς βοστρύχους από τον ύπνο τους,
Καθώς πλησιάζω τον ορμίσκο με πλώρη ορμητική,
Και της κόβω τη φόρα στη λασπερή αμμουδιά.

Ρόμπερτ Μπράουνινγκ (Robert Browning), «Παράκελσος»

Έτσι ο Θεός ενοικεί σε όλα,
aπ’ τις λεπτότατες απαρχές της ζωής
μέχρι τέλος, στον άνθρωπο
-το κορύφωμα αυτού του σχήματος Ύπαρξης,
την ολοκλήρωση αυτής
της σφαίρας ζωής
που οι ιδιότητες τους εδώ κι εκεί.