Σταύρος Σταυρόπουλος, «Νερό»

Νομίζουν πως είμαι ένας αντικατοπτρισμός
Στο χαμόγελο του νερού
Δεν έχω άλλα δάκρυα
Να ανακατεύονται με τη θάλασσα
Για να συμπληρώνω αλάτι
Σηκώνομαι
Και μου λείπει ο χρόνος μου

Σταύρος Σταυρόπουλος, «Ξυπόλυτος»

Είμαι ένας από σας
Χωρίς εσάς
Με τις σακούλες στα μάτια
Νάιλον μαύρο
Καταλογισμένης ποίησης
Τις γεμίζω κάθε απόγευμα
Μελάτα αυγά και κρεμμύδια
Από το σούπερ μάρκετ της περιοχής
Για να κλαίω καλύτερα

Μαίρη Αλεξοπούλου, «Ρωγμή»

Άλαλη
η φύση ξαγρυπνά
σ’ ακούει
μ’ ακούει
πώς να μυρίζουν τώρα οι ευχές;
τα σώματα μας
ενωμένα
το ένα πάνω στ’ άλλο

Σταύρος Σταυρόπουλος, «Αμφιβολία»

Το άβατο βασίλειο των συνηθισμένων
Με τις σημαδεμένες ψυχές
Φούσκωνε σαν ψεύτικη μοίρα
Πάνω στα χείλη σου
Όλες οι κούκλες ήταν χωρίς μαλλιά
 
Καμία θάλασσα δεν μπαίνει πια στο δωμάτιο
Να τελειώσει το πέρασμα

Σταύρος Σταυρόπουλος, «Υπάρχει ένα νησί στην καρδιά μου»

Κατά τα άλλα υπάρχω
Χάριν συντομίας
Με μαύρα ερείπια πλήκτρα
–Τα άσπρα τα πήραν για βότσαλα τα παιδιά
Και τα ρίξαν στη θάλασσα–
Προλαβαίνω ακόμα και αντιμιλάω
Σε μερικούς χαλασμένους σηματοδότες
Που επιμένουν στο κόκκινο

Σταύρος Σταυρόπουλος, «Λίγη ναφθαλίνη για τον έρωτα»

Μόνος μου
Απαρηγόρητος συγγενής του εαυτού μου
Με τις μέρες μου αδιάθετες
Το φως της σελήνης
Ξεράθηκε στο παντελόνι μου
Η ζωή μια τρύπα
Σηκώνω το φλιτζάνι
Και τη βλέπω από κάτω να χάσκει
Υπόγειο ανάκτορο

Σταύρος Σταυρόπουλος, «Οι άνθρωποι όταν λένε «σ’ αγαπώ», αγαπάνε τον εαυτό τους»

Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλάβω ότι οι άνθρωποι
όταν λένε «σ’ αγαπώ»,
αγαπάνε τον εαυτό τους και όχι αυτόν στον οποίον απευθύνουν την κουβέντα.
Είναι μια ιδιότυπη μορφή Αττικής σύνταξης – εκτός Τριανταφυλλίδη.
Ο Λάο Τσε, ένας από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους της Κίνας,
σύγχρονος του Κομφούκιου, υποστήριζε πριν 2.500 χρόνια
πως το σκληρό και το δυνατό θα κατατροπωθούν
για να θριαμβεύσει το τρυφερό και το αδύναμο.

Σταύρος Σταυρόπουλος, «Λίγη ναφθαλίνη για τον έρωτα»

Μόνος μου
Απαρηγόρητος συγγενής του εαυτού μου
Με τις μέρες μου αδιάθετες
Το φως της σελήνης
Ξεράθηκε στο παντελόνι μου
Η ζωή μια τρύπα

Σταύρος Σταυρόπουλος, «Μαθήματα ζωής χωρίς εσένα»

μαθήματα ζωής
χωρίς εσένα

σε άδεια ερημικά πλάνα
στα ίδια παγωμένα νερά

Σταύρος Σταυρόπουλος, «Μέχρι θανάτου»

Δεν πρόφτασα να ζήσω

Αλλά τουλάχιστον

Θα προλάβω να πεθάνω ζωντανός

Όχι νεκρός

Σταύρος Σταυρόπουλος, «Κίνδυνος»

Έχουν περάσει τριάντα δυο χρόνια
Άλλο ένα και θα γινόταν ο χρόνος Χριστός
Ακόμη νιώθω τη Σταύρωση
Ανεβαίνει και κατεβαίνει η δύναμή μου
Πάνω στο ξύλο
Από ποιο καρφί να σε πιάσω
Για να μην ξαναφύγεις ποτέ ;

Σταύρος Σταυρόπουλος, «Πάντα η Νάξος»

Με το πρωινό φως
Μπαίνει πάντα η Νάξος
Απ’ το παράθυρο
Σαν ακτινογραφία
Θώρακα
Πρώην καπνιστή

Σταύρος Σταυρόπουλος, «Εμπύρρεια»

Έμαθα

να γεννάω τις επόμενες μνήμες μου
να φαντάζομαι τις κινήσεις μου
εντός θαλάσσης