Δανάη Σιώζιου, «ο ωραιότερος άντρας στη γη»

Αν ο παππούς μου δεν ήταν ο ωραιότερος άντρας στη γη
ίσως να μην τον είχα ερωτευτεί με την πρώτη ματιά
και αν δεν τον είχα ερωτευτεί ίσως το κακό να μην είχε γίνει.
Αν ο παππούς μου δεν πίστευε πως έχω το βλέμμα του
όπως περήφανα είχε διακηρύξει τη μέρα της γεννήσεώς μου
μπορεί να μην είχα κληρονομήσει τα μάτια και τη δυνατή του καρδιά
το γούστο του στα καπέλα και στις γυναίκες
κι εκείνος να μην είχε αναβάλλει για  πέντε χρόνια το θάνατό του

Δανάη Σιώζιου, «Alice in Damageland»

Προσπερνώντας
θα επιβιώσω
της ζωής
μου
καθώς επίσης παίζοντας:
τραμπάλα, κρυφτό, τυφλόμυγα
κυνηγητό

Δανάη Σιώζιου, «του οριζόντιου κλάματος»

εμφανίζονται όλες τους όταν βρέχει δυνατά

Πρώτη έρχεται εκείνη που κρατάει τα βαφτιστικά μου και τα παπούτσια που με χτυπήσανε παρανυφάκι σέρνει μ’ ένα λουράκι πάνω στην άσφαλτο να υποφέρουνε.

Ακολουθεί αυτή που γνωρίζει τα πρόσωπα απ’ όλες μου τις ηλικίες και αποφεύγει να με κοιτά στα μάτια, κουβαλάει όλα τα άλμπουμ με τα ψέματα που λένε οι φωτογραφίες.

Δανάη Σιώζιου, «Στο πάρκο»

Θέλησα τον κόσμο παιδικό πάρκο
με το προστατευτικό δίχτυ του
όχι χωρίς
θέλησα το σώμα βρεφικό
με τα σάλια του
πηγαίνω
στα τέσσερα
χωρίς νόημα η ομιλία

Δανάη Σιώζιου, «Η ρίζα»

Συχνὰ ὁραματίζεται ἕνα σπίτι στὸν ἀέρα
σὰν ἄσκηση χαλάρωσης.

«Κράτησέ μου τὸ κεφάλι», μὲ παρακαλεῖ,
«πρέπει νὰ μοῦ κρατήσεις τὸ κεφάλι καὶ νὰ τὸ πιέσεις».
Τὸν διαβεβαιώνω πὼς δὲν ὑπάρχει κανένα πρόβλημα μὲ τὸ κεφάλι.
Στὴν πραγματικότητα τὸ φαντάζομαι ἀνοιγμένο,
νὰ τὸ ἐξερευνῶ μὲ τὸ δάχτυλο, μὲ ἕνα μικροσκόπιο

Δανάη Σιώζιου, «Ύπνος μικρός»

Ξεχωρίζει μὲ κλειστὰ μάτια
τὸ σούρσιμο τοῦ φιδιοῦ
ἀπὸ τῆς σαύρας

διαφορετικὰ βαραίνει πάνω του
τὸ φύλλο τῆς καστανιᾶς
ἀπὸ τῆς κερασιᾶς.

Δανάη Σιώζιου, «Το Βέλος»

Έλα να παίξουμε.
Εσύ θα μου ξεκουμπώνεις ένα ένα τα κουμπιά
κι εγώ θα σου λέω από ένα όνειρο για το καθένα.
Γυμνή η πλάτη μου,
θα δεις,
σχηματίζει ένα τόξο.
Αλύγιστο.

Δανάη Σιώζιου, «η τυφλόμυγα πέθανε»

Σαν να παίζαμε με
καθρεφτάκια

επιθετικά

μου επέστρεψες όλο το
φως μου

Δανάη Σιώζιου, «πιερότοι»

Που ήμασταν παχουλά μωρά
ποτέ δεν μας συγχώρεσαν
μας τσιμπούσαν τα μάγουλα
μας στρίμωχναν μες σε κάτι διχτυωτά πάρκα
με κόπο σκαρφαλώσαμε
κι όταν επιτέλους γλιτώσαμε
δεν ξαναβάλαμε
ποτέ πια συνολάκια.

Δανάη Σιώζιου, «μνήμη ελέφαντα»

Μες στο σαλόνι μας θεριεύει ένα δάσος,
μα εμείς  σιωπηλοί ξεσκονίζουμε τα
αχρησιμοποίητα τσαγιερά στο σύνθετο,
γυαλίζουμε τα ακριβά ασημικά.

Από χρόνο σε χρόνο φουντώνουν τα
κλαριά, ψηλώνουνε τα χόρτα,
δυσκολευόμαστε να περάσουμε απ’ το  ‘να μέρος στο άλλο,

Δανάη Σιώζιου, «η συκιά»

γεια σου Σωτήρη

Στα Γιάννινα
στο παλιό σπίτι
γλύκα η βροχή.

Στάθηκα στο κατώφλι
της ανοιχτής πόρτας
σε στάση προσοχής.

Δανάη Σιώζιου, «Ανυπεράσπιστος Χρυσός»

Ο άντρας που με αγαπούσε
κάπου εκεί ανάμεσα στη Βαλχάλα
και τον Όλυμπο ζούσε
στο ποτάμι των παιδικών μου χρόνων
μαζί με την Βογκλίντε, την Βελγκούντε
και την Φλοσχίλντε κολυμπούσε
καντάδες μου έψαλλε, ευχές μου έστελνε
με τραγούδια γερμανικά που ακουγόταν