Γιωργής Κότσιρας, «Φωνή λησμονημένη στην αιωνιότητα»

Περνάω τις μέρες μου ακατοίκητες μες στο συνωστισμό
Σε μιαν αιωνιότητα δίχως πουλιά και δίχως ουρανό
Προσμένοντας την άνοιξη πίσω από τα κλειστά παραθυρόφυλλα
Γυρεύοντας μια χαραμάδα φως σ’ αυτό το ρημαγμένο σπίτι.

Φωνές πανάρχαιες που τώρα δεν ακούω πια ούτ’ ένα ψίθυρο
Ένας αγέρας μόνο χαμηλός το χώρισμα σαλεύοντας στο παραθύρι

Γιωργής Κότσιρας, «Τα πρόσωπα»

1
(Αίγισθος)

Πού να τοποθετήσω τον εαυτό μου
Σε ποιό σταυροδρόμι, σε ποιό σκαλί.
Μέσα στη νύχτα θα κλείσω την πόρτα
Ν’ αφήσω έξω τη συνείδησή μου.

Γιωργής Κότσιρας, «Ανθρώπινη μοίρα»

Ποιο χέρι τώρα τραβά
το παραπέτασμα στον ουρανό;
Ποιος κλέβει το φως
να το πουλήσει στις χειμωνιάτικες νύχτες
όταν δεν υπάρχει
ούτε ένα λησμονημένο αστέρι να λαμπυρίζει,
ούτε ένα κάλπικο αστέρι να φέγγει