Σταυρούλα Χριστοδουλάκου, «Σταυραϊτός»

Ο θείος μου είχε τη στόφα παλιάς κοπής
Από καλούπι αντρών άλλης εποχής
Με βλέμμα λάμα μαχαιριού
Με κουβέντες λίγες και στεγνές
Κι ούτε Θεός ούτε διάβολος μέσα του
Δεν τους πίστευε.
Πώς να τους πιστέψει;

Σταυρούλα Χριστοδουλάκου, «Κομμένο σαγκουίνι»

Άχνιζε σκοτάδι η θάλασσα
Φίδι που άλλαζε πουκάμισο
Ώσπου στο βάθος κόκκινο φάνηκε
Κομμένο σαγκουίνι το φεγγάρι
Στυμμένο σε χούφτες από σύννεφα
Έτρεξαν χυμοί στο ποτήρι της νύχτας
Κέρασμα απόκοσμης ομορφιάς

Στο στεγνό λαρύγγι του κόσμου

Σταυρούλα Χριστοδουλάκου, «Σκορπιός»

Κάθεται πάντα στην ίδια θέση στο καφενείο
Σκουριασμένη παγίδα τρωκτικού
Δεν πέτυχε τίποτα ούτε φέτος
Κρατάει ένα ποτήρι θολές αναμνήσεις
Όσες φορές κι αν το αδειάσει πάλι γεμάτο θα’ ναι
Υπηρετεί μακάρια τα κενά της αφήγησης του χρόνου

Κερνάει σκοτάδι τον σκορπιό του νου του

Σταυρούλα Χριστοδουλάκου, «Ηλέκτρα»

Πριν πάει για ύπνο
Χτενίζει τα μαλλιά της
Όπως κάθε βράδυ
Για πρώτη φορά
Την κοιτάζω
Στον καθρέφτη
Πυγολαμπίδα

Σταυρούλα Χριστοδουλάκου, «Ήξεις, αφήξεις»

Διφορούμενη έρχεσαι
Πυθία σε έκσταση
Να προφητεύσεις
Το τέλος μου
Ή την αρχή μου
Ήξεις, αφήξεις ου
Ήξεις ου, αφήξεις

Σταυρούλα Χριστοδουλάκου, «Όπου ναʼ ναι θα βρέξει»

Η στιγμή για το μεγάλο βήμα έρχεται
Όταν νιώσεις γερά τα πόδια σου
Τη γη που αγάπησες να βουλιάζει
Με τη σκέψη γεμάτη αλυκές
Η θάλασσα της ζωής στερεύει
Δε θα μάθεις όμως πώς έγινε
Αν σʼ έδιωξε ο τόπος ή εσύ τον έδιωξες

Σταυρούλα Χριστοδουλάκου, «Η κόκκινη βαλίτσα»

Για χρόνια στην άκρη της κρεβατοκάμαρας
Σε ετοιμότητα η παλιά κόκκινη βαλίτσα
Βάρκα για περίπτωση εκτάκτου ανάγκης
Κιβωτός για να σώσω ένα κομμάτι ζωής
Ακατοίκητο και βραχώδες ολόγυρα
Φαγωμένο από κρυμμένους δαίμονες
και πλημμύρες εν μέσω καλοκαιριού

Σταυρούλα Χριστοδουλάκου, «Ο Μικρός Πρίγκιπας γέρασε»

Η περιπλάνηση σε περιγράφει καλύτερα
Αφανίζει τις λεπτομέρειες
Δικαιώνει τον αδικαίωτο χρόνο
Της σοφής αλεπούς
Στο ξεχασμένο εθιμοτυπικό της αγάπης
Ιδού το μυστικό:
Για να δεις πρέπει να’ χεις καρδιά

Σταυρούλα Χριστοδουλάκου, «Το τέλος της λύπης»

Μερικές φορές ανακαλύπτεις μια τόση δα ασήμαντη λεπτομέρεια:
Το κρυμμένο αγκάθι στο πελώριο χαμόγελο του ρόδου
Πώς δεν το πρόσεξα όταν διάβηκα την πόρτα του κήπου;
Έφταιγε ο ορίζοντας κι οι αλλοπρόσαλλοι οιωνοί
Ίσως κι εκείνο το σκίρτημα της θάλασσας
Όταν έσμιγε με τη φωνή σου