Σταμάτης Πολενάκης, «Η μυστηριώδης νήσος»

Σύντομος και πικρός είναι πάντοτε
ο βίος του ανθρώπου
αλλά κατά τη διάρκεια του συμβαίνουν
καμιά φορά, πιστέψτε με, ανεξήγητα
θαύματα. Αυτός που θ’ αντικρίσει με τα ίδια
του τα μάτια τις ουράνιες εκτάσεις θα χάσει
το φως του για πάντα.

Σταμάτης Πολενάκης, «Είμαστε όλοι αθώοι»

Τόσο πολύ υποφέραμε σήμερα που δεν μπορεί
παρά να δικαιωθούμε αύριο· θα βρεθούμε όλοι
αθώοι μπροστά στο δικαστήριο της αιωνιότητας
Μια μέρα ο πατέρας θα επιστρέψει
- να με θυμάσαι -
Θ’ ακουστεί η φωνή του από τις επάλξεις
των πύργων. Τότε θα δακρύσει διαβάζοντας

Σταμάτης Πολενάκης, «Η θαυματουργός εικόνα»

Όσο κι αν κοιτάζουμε τα πράγματα,
δεν μπορούμε πλέον
να φανταστούμε τα αρχέτυπά τους.
Αυτό το ποίημα είναι απλώς
ένα κομμάτι του μεγάλου χαμένου
ονείρου απ’ το οποίο σώθηκαν
ελάχιστες λέξεις που κι αυτές

Σταμάτης Πολενάκης, «Το σπασμένο ρολόι του πατέρα μου»

Προς τι, αναρωτιέμαι, αυτή η παράξενη επιμονή των δει-
κτών να
περιστρέφονται στα τυφλά μέσα σ’ ένα ρολόι κομματιασμέ-
νη από
αιώνες, προς τι και η πεισματική εμμονή του τεχνίτη στη
λεπτομέρεια
(αναρωτιέμαι πάλι) προς τι η επιμονή του ποιητή να
βγάζει τα μάτια του

Σταμάτης Πολενάκης, «Οδυσσέως μαύρο φως»

Βαλέρια, αύριο όλα θα τελειώσουν· ο κόσμος θ’ αρχίσει και πάλι
από την αρχή. Αύριο όλα θα ξαναρχίσουν αλλά εγώ
θα κρατήσω για πάντα την ανάμνηση εκείνης της συνάντησής μας
στη Ρώμη. Η Πιάτσα ντι Σπάνια και το σπίτι του Κήτς·
η βροχή που έμπαινε από τα σπασμένα τζάμια
και τα κουρασμένα μάτια της Φάνυ Μπρον σημαδεμένα από τα δάκρυα.
Προσπάθησα να συνθέσω μια σύντομη ελεγεία για έναν ποιητή

Σταμάτης Πολενάκης, «Προσευχή για τη Νόρα»

Δεν υπάρχουμε, νομίζω, παρά μόνο σε σπάνιες στιγμές
όταν κτίζουμε ξανά από την αρχή τον κόσμο,
όταν μάτια και στήθη ανοίγουν όπως αυτά τα τρυφερά
εφήμερα άνθη κάτω απ` το φως

Ω, ας μην ανοίξουν οι πόρτες άλλη φορά,
ας μην ακουστούν ποτέ ξανά τα βήματα του τυφλού χρόνου

Σταμάτης Πολενάκης, «Μέρες του 1952»

Το μέλλον προδιαγράφεται λαμπρόν- ένδοξες μέρες
μας περιμένουν
το 'παν δυο γέροι συζητώντας μεταξύ τους
το 'παν οι κυρίες στο τσάι του φιλανθρωπικού σωματείου
το 'πε ο ηλικιωμένος φωτογράφος στο θλιμμένο αγοράκι
με τα κοντά παντελονάκια που οι γονείς του
το πήγαν να φωτογραφηθεί για την επέτειο
το 'πε ο κύριος Τάκης ο μανάβης που έκλεβε

Σταμάτης Πολενάκης, «Οδυσσέως γέννηση»

Άλλες αποσκευές δεν έχω παρά μόνον
αυτές με τις οποίες γεννήθηκα.
Έτσι έφθασα μια νύχτα στον κόσμο
κουβαλώντας στους ώμους
το αινιγματικό μου φορτίο.
Θα θυμάμαι για πάντα την ασφυξία
και το σκοτάδι και τον τρόμο της γέννησής μου
μέσα σ’ ένα τραίνο που ταξίδευε προς το άγνωστο.

Σταμάτης Πολενάκης, «Το πλοίο-φάντασμα»

Η παιδική μου ηλικία πέρασε
και χάθηκε για πάντα μαζί με το τσίρκο
του Λεοπόλντο Φρέγκολι.
Θυμάμαι ακόμα τη θριαμβευτική άφιξη
της κλειστής άμαξας μπροστά
στα κατάπληκτα μάτια μας,
τα άλογα που περνούσαν αργά
μέσα σε σύννεφα σκόνης,

Σταμάτης Πολενάκης, «Πράγματα που έμειναν για χρόνια ξεχασμένα μέσα σ' ένα συρτάρι»

Το άσπρο καπέλο της θείας Σοφίας
που στον καιρό της υπήρξε περίφημη
τραγουδίστρια και ηθοποιός του μιούζικ χωλ.
Είχε μάλιστα κάνει και μια μεγάλη
θριαμβευτική περιοδεία στην Αμερική
γύρω στα 1920 κι έπειτα εξαφανίστηκε χωρίς ίχνη
και κανείς δεν ξανάκουσε ποτέ γι’ αυτήν τίποτα

Σταμάτης Πολενάκης, «Άλογο στη βροχή»

Τα χρόνια εκείνα συχνά
επισκεπτόμουν τον άρρωστο
και άπλωνε, θυμάμαι, τα χέρια να μ` αγκαλιάσει
ο δυστυχής αν και πλέον δεν μ` αναγνώριζε
κανέναν δεν αναγνώριζε πλέον ο δυστυχής
μονάχα αφροί έβγαιναν πότε πότε από το στόμα του
και προφητείες και λόγια ακατάληπτα
για το Θεό που κοιμάται

Σταμάτης Πολενάκης, «Οδυσσέως θάνατος»

Όταν η γη σείστηκε και οι ουρανοί άνοιξαν
και οι θλιμμένες σκιές
άρχισαν ν’ ανεβαίνουν ξανά προς το φως,
τότε είδαμε από μακριά
να μας καλούν άγνωστα κύματα
της καινούριας πατρίδας. Αλλά
ο Οδυσσέας δεν ήταν μαζί μας.
Ο Οδυσσέας δεν ήταν ανάμεσα σ’ εκείνους

Σταμάτης Πολενάκης, «Αποχαιρετισμός στον βασιλιά Μάκμπεθ»

Το σύμπαν παραμένει ακατανόητο! ναι αλλά
μια ορθότατη ερμηνεία των χρησμών πόσο πολύ
θα απλοποιούσε τα πράγματα

Τώρα το καταλαβαίνω καθώς όλες οι πόρτες που άγγιξα
ανοίγουν στο σκοτάδι και τα δάση
κινούνται προς το μέρος μου