Τάκης Παυλοστάθης, «Νέος επιστήμων»

Κατεβαίνεις κομψά δυο-δυο τα σκαλιά

π’ αγκομαχώντας εγώ ανεβαίνω
αφ’ υψηλού κυριολεκτικά μου ρίχνεις πολυάσχολο «γεια»
«γεια» μιλάω και ‘γω μα στην ουσία σωπαίνω.

Τί να γίνει διακοπή ρεύματος μωρό μου
για κανέναν δεν λειτουργεί ο ανελκυστήρ

Τάκης Παυλοστάθης, «Ρυθμίσεις»

Δεν θα υπάρχουνε πια δάκρυα
τύψεις, αίμα, τιμωρίες, ενοχές...
Ούτε Δίκαιο και Ηθική.
Μόνο Ρυθμίσεις.
Άξιες λειτουργικές.
Μονάχα τροχονόμοι-λειτουργοί·
θα φέρουν κατάλευκες στολές,

Τάκης Παυλοστάθης, «Τελεία στιγμή»

Σχεδὸν αὐθαίρετα,
ὀνομάζω τὴ διαδρομὴ αὐτοῦ τοῦ περιπάτου
ἅγια,
γεμάτη καλωσύνη.
Ἡ στέγη τοῦ λεωφορείου τὴ σκεπάζει.

Ψαύω στὴν τσέπη μου τὰ λίγα φρύγανα
ποὺ μάζεψα στὴν ἔρημο λευκὴ ἀκτή.

Τάκης Παυλοστάθης, «Alma Mater»

Θα γίνουμε υπάλληλοι
θα γίνουμε όλοι δημόσιοι υπάλληλοι
μικροί και μεγάλοι έμποροι οι μαρμαράδες
οι ιστορικοί οι ποιητές οι συγγραφείς εν γένει
οι κουλουράδες οι μασέρ οι γλύπτες
οι μποξέρ οι αεριτζήδες οι λαχειοπώλες
οι εκτός εθνικού συστήματος γιατροί

Τάκης Παυλοστάθης, «Ένα απόγευμα»

Ξυπνάμε ένα απόγευμα.
Να περάσουμε πώς το απόγευμα;
Να ζήσουμε το απόγευμα
σαν απόγευμα.
Να μην το χρησιμοποιήσουμε.
Να μην κάνουμε τίποτα.
Να πάμε μια βόλτα.

Τάκης Παυλοστάθης, «Το παράθυρο»

Ανοίγω το παράθυρο
και προχωράω με το βλέμμα ως το σύννεφο.
Ανομολόγητα βουνά
γύρω.
Μια κοπέλα στην ταράτσα
κλείνοντας το φετεινό τετράδιο του θετικού φροντιστηρίου
προχωράει προς τη στέρνα.
Βουνά οδηγητές.

Τάκης Παυλοστάθης, «Έχουν σωριαστεί σ' αυτό το κορμί..»

Έχουν σωριαστεί σ' αυτό το κορμί
τόσες νύχτες απ' τη μεγάλη νύχτα
αποσπασμένες, φυσικά γλιστρώντας,
σκληρές και τρυφερές.
Κι όμως αυτή η ύπαρξη ζει το μεσημέρι
της ζωής της, το γλυκό πένθος του φωτός,
ηρωικά αποδεχόμενη μ' αυτό το φθαρμένο

Τάκης Παυλοστάθης, «Το διπλανό φαρμακείο»

Τρίτη βράδι κατά τις έντεκα,
κάνει ζέστη, υπερβολική γι αυτή την εποχή
-μέσα Μαίου,
κι είναι πια κοίτη μαύρης σκόνης
σε εγγύτητα θανάτου δεδηλωμένη η Χαριλάου Τρικούπη
το ίδιο σχεδόν και η Σπυρίδωνος Τρικούπη πιό κάτω
το ίδιο και ψηλά στην ατμόσφαιρα,

Τάκης Παυλοστάθης, «Πέλματα»

Κανείς δεν πρόκειται να φτάσει
και πιο πολύ οι επιβάτες των κοινών δρομολογίων
με το ιδρωμένο εισιτήριο
το βέβαιο προορισμό
και την εφημερίδα.
Οι ακατάβλητοι περιπατητές
το ατελεσφόρητο όλων και του δικού τους

Τάκης Παυλοστάθης, «Φωτεινό διάλειμμα»

Στο ‘χω ξαναπεί
εμείς τι είμαστε εμείς
θεατές ακόμα νήπια
που η «προώθηση» κι η «υποψία» μας
φοβάμαι μήπως μας τρελλάνη.
Δεν είμαστε ακόμα –