Ορέστης Λάσκος, «Το Ταμ-Ταμ»

Πότε θα φθάσουμ’ επιτέλους στο Ταμ-Ταμ;
Τόσος καιρός που ξεκινήσαμε
Και πάντα-πάντα προχωρούμε,
Κι ακόμα στο Ταμ-Ταμ να φτάσουμε!..

— Μα γιατί τόσο αργοπορούμε;
Μήπως τυχόν κάναμε λάθος στην πορεία μας

Ορέστης Λάσκος, «Όταν θα ’ρθη κάποια φορά»

Όταν θα ’ρθη κάποια φορά που θα γεράσης –συμφορά–
κι’ άσπρα τα μαύρα σου μαλλιά θε να τα βάψη ο Χρόνος,
θα νοιώσης τότε, πως για μπρος δεν πάει άλλο πια, και πως
μονάχα η θύμηση σκοπός Νινόν σού μένει μόνος!...

Και τότε, με μια κάποια ορμή στο κυρτωμένο σου κορμί,
τα «τραγουδάκια» μου θα βρης σ’ ένα κρυφό συρτάρι,

Ορέστης Λάσκος, «Ταξίδι στο Βλαδιβοστόκ»

Θερμοκρασία 60 υπό το μηδέν
και το εισιτήριο προς το Bλαδιβοστόκ στην τσέπη.
Kι' απόξω, εξισωμένη με το άπειρον
η παγωμένη στέππη.

Δεν είμαι μόνος. Ένας άνθρωπος παράξενος αντίκρυ μου
μου εξάπτει το ενδιαφέρον σε σημείον μέγα.

Ορέστης Λάσκος, «Αγριόχηνες»

Τώρα πια,
στην πατρίδα, στο παλιό μου πατρικό
σπιτικό,
που ο καιρός και η εγκατάλειψη αλίμονο
τόχουνε σχεδόν ρημάξει,
τώρα, λέγω, πια
η ζωή μου βάρκα με χωρίς κουπιά

Ορέστης Λάσκος, «Ηρθ’ ο καιρός»

Ηρθ’ ο καιρός, που ο Ουρανός σαν Τροβατόρε αλλοτινός,
θλιμμένος φόρεσε ξανά τη σκοτεινή του μπέρτα,
και παίζει ατέρμονα σολίστ μια κάποια σύνθεση του Λιστ,
ο βιρτουόζος ο άνεμος στα βραδυνά κονσέρτα!...

Ηρθ’ ο καιρός, που αναριγεί σαν μια τρεμή μαρμαρυγή
τ’ άρρωστο φως των λαμπιονιών μεσ’ στα νερά του δρόμου,

Ορέστης Λάσκος, «Το Παρίσι»

Ξέρω έναν κύριο παράξενο πολύ
που λόγια πάντ’ αλλόκοτα μιλεί
για το Παρίσι
στην συντροφιά μας όταν έρθει να καθίσει.

Λένε γι’ αυτόν
πως από τα μαθητικά του χρόνια είχεν ορίσει,

Ορέστης Λάσκος, «Μισός - Mισός»

Mια μέρα που άγρια η πλήξη τον μαστίγωνε,
κι' η μοναξιά τού σάλευε τα φρένα του
στο μακρυνό Σιντάμο,
ο Kωνσταντίνος Kριθαράς, εκ Φιλιατρών,
την Aβησσυνεζούλα Tινκινές
τη γύρεψε απ' τον κύρη της σε γάμο.

Ορέστης Λάσκος, «Ο Νεγκούς στην "Κοινωνία των Εθνών" στη Γενεύη»

Μαύρη μούμια νεκρού κλέους,
μαύρο αμχαρικό κοράκι,
τυλιγμένος μες στα ράκη
του ελέους,
μες στους δρόμους της Γενεύης
τι γυρεύεις;

Να’ ν’ του Λιτζ-Γιασσού η αρά

Ορέστης Λάσκος, «Μια όχι και τόσο απλή ιστορία»

Στην πλαζ μιας Λουτροπόλεως τη συνήντησα,
με κάποια νταμ-ντε-κομπανί στην πάντα·
κι απρέ-σουπέ, κι άνευ πολλών διατυπώσεων,
της εσυστήθην σ’ ενός «Πάλλας» τη βεράντα!...

Μιλήσαμε αρκετά για πράγματ’ άσκοπα,
χωρίς καμιά απολύτως σημασία·

Ορέστης Λάσκος, «Η Παράσταση»

 Mυστηριωδώς, με γράμματα πελώρια, και μοιραίως,
τοιχοκολήθηκαν παντού στην πολιτεία αφίς.
Στη μέση γράφανε «ZΩH» και κάτωθεν αυτής:
«Έργο σουρεαλιστικόν … αγνώστου συγγραφέως».

Kαι στο μεγάλο Θέατρο πούχ’ εντελώς γεμίσει
μπρός σε θεατές που αυλάκωναν της αγωνίας τα τικ,

Ορέστης Λάσκος, «Καλοκαιρινό μεσημέρι»

 Ειν’ οι στιγμές, που στους αγρούς με τους στομάχους των υγρούς
οι φλογισμένοι τζίτζικες με νευροσπάστων πήδους,
μέσα στο λάγγεμα της γης, μπαίγνια μιας κάποιας προσταγής,
κράζουν στριγκά για την ιερή διαιώνιση του είδους.

Είναι οι στιγμές, όπου γυμνά μπρος στα τσαντήρια τα πυκνά
τα νέα κορίτσια ο πίθηκος θωρώντας των τσιγγάνων,