Ορέστης Λάσκος, «Το Παρίσι»

Ξέρω έναν κύριο παράξενο πολύ
που λόγια πάντ’ αλλόκοτα μιλεί
για το Παρίσι
στην συντροφιά μας όταν έρθει να καθίσει.

Λένε γι’ αυτόν
πως από τα μαθητικά του χρόνια είχεν ορίσει,

Πωλ Ελυάρ (Paul Éluard), «Τόσο εύθυμο το Παρίσι»

 Πόλεμος! Τίποτα πιο σκληρό απ΄τον πόλεμο μες στον
χειμώνα. Είμαι πολύ βρώμικος (σε μας κανείς δεν περπατά στο
πεζοδρόμιο, ούτε στο δρόμο) μα τι χαρά ναρθης εδώ ν’ ανάπαυθής!
Η πολιτεία να σφύζη από ζωή. Στο σινεμά οι μάγκες
Σφυρίζουν τη «Κυρία με τας Καμελίας».
Και μεις ρωτάμε εκείνους που διασχίζουνε την πόλη πη-
γαίνοντας αλλού αν ψάχνουν για διαμάντια μ’ ένα αλέτρι!

Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), «Το Παρίσι την ημέρα»

Δες στους ουρανούς τον μεγάλο λαμπερό κόκκινο δίσκο από χαλκό,
Τηγάνι τεράστιο όπου ο Καλός Θεός μαγειρεύει
Το μάννα, τον διαβολάκο , το αιώνιο πιάτο ημέρας.
Τον βουτάει στον ιδρώτα και με αγάπη καρυκεύει.

Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), «Το Παρίσι τη νύχτα»

Είναι η θάλασσα : - ήρεμη επιφάνεια - και η μεγάλη παλίρροια
Αποσύρθηκε με ένα μακρινό βουητό.
Το κύμα θα επιστρέψει, κυλώντας στον ήχο του.
Ακούς τη νύχτα το γρατσούνισμα των καβουριών;

Μαρία Πολυδούρη, «Παρίσι»

Παρίσι, ήταν καιρός τα ονείρατά μου
στο σκοτεινό πρωί σου να σκορπίσω
και να σ’ αφήσω παίρνοντας κοντά μου
τη θλιβερή χαρά να σ’ αγαπήσω.

Ζακ Πρεβέρ (Jacques Prévert), «Paris at night»

 Τρία σπίρτα αναμμένα ένα ένα μέσα στη νύχτα
Το πρώτο για να δω ολόκληρο το πρόσωπό σου
Το δεύτερο για να δω τα μάτια σου
Το τρίτο για να δω το στόμα σου