υπάρχει ένα πουλί που τις νύχτες δεν κατεβαίνει ποτέ να κοιμηθεί στα δέντρα αυτό κοιμάται με κλειστά φτερά ακίνητο στο κέντρο του αέρα Δεν το κρατάει κανείς από ψηλά
Η μητέρα είναι ένας βουβός περφόρμερ. Δεν είναι ότι δεν μιλά. Είναι που κάθε φράση της σημαίνει πάντα δύο πράγματα αντίθετα. Με τον τρόπο αυτό δεν λέει τίποτα. Διαφεύγοντας, μάς κατέχει. Έτσι η μητέρα μετατρέπεται σε Λοξία. Όχι σε Πυθία –δεν είναι γυναίκα η μητέρα, κάτι άλλο είναι.
«Τι μου δείχνεις φωτογραφίες σου;» μου είπες, «αφού οι τυφλοί είναι αναλφάβητοι στο φως. Μα θέλω να ξέρω πώς ήσουν μικρός. Για να τραγουδούμε μαζί... Βρες τρόπο! Κάνε μου δώρο αυτή τη γνώση».
Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.
Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι κι αν γίνει
Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»
(1).jpg)
.png)
