Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Βασίλης Αμανατίδης, «Ο άλαλος ρόλος»

Η μητέρα είναι ένας βουβός περφόρμερ.
Δεν είναι ότι δεν μιλά.
Είναι που κάθε φράση της σημαίνει πάντα δύο πράγματα αντίθετα.
Με τον τρόπο αυτό δεν λέει τίποτα.
Διαφεύγοντας, μάς κατέχει.
Έτσι η μητέρα μετατρέπεται σε Λοξία.
Όχι σε Πυθία –δεν είναι γυναίκα η μητέρα, κάτι άλλο είναι.

Ακίνητη είναι, σχεδόν δεν περπατά.
Αυτό την καθιστά ακόμη περισσότερο τοτέμ.
Το αίνιγμα στο οποίο θύει είναι η πρόθεση ενσάρκωσης ενός ρόλου.
Μα δεν της αρέσει κι η λέξη μάνα –τη βρίσκει λαϊκή.
Προτιμά το μητέρα. Ηχεί πιο αστικό. Μητέρα, λοιπόν.
Ενσάρκωση αυτού του ρόλου.  
Ένας τέτοιος ρόλος είναι βέβαια άσαρκος, όπως οι ρόλοι.
Όμως ακόμη καλύτερα για κείνη:
Η μητέρα δεν αγαπά τη σάρκα της
και κάτω από τη σάρκα της, δεν αγαπά τους άντρες
(ούτε και πολύ τον ρόλο της. Μα είναι ο μόνος
που θα την καταστήσει Παναγία. Τούτο
θα τη γλυτώνει από τους άντρες).
Το μη χείρον βέλτιστον.
~
από τη συλλογή μ_otherpoem: μόνο λόγος, εκδ. Νεφέλη, 2014
πηγή
 
Ο Βασίλης Αμανατίδης είναι ποιητής, μεταφραστής, πεζογράφος και performer. Ενίοτε ασχολείται με το δοκίμιο, την κριτική και την επιμέλεια εικαστικών εκθέσεων. Γεννήθηκε το 1970 στην Έδεσσα αλλά μεγάλωσε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το 2000 απόκτησε τον μεταπτυχιακό του τίτλο στην Ιστορία της Τέχνης ("Λόγος και Εικόνα στην εποχή του Μοντερνισμού - Η ελληνική περίπτωση του Οδυσσέα Ελύτη"). Εργάστηκε ως ιστορικός τέχνης και επιμελητής εκθέσεων στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, δίδαξε Ιστορία της Τέχνης και Λογοτεχνία στη Δραματική Σχολή του Κ.Θ.Β.Ε. και σε άλλες δραματικές σχολές και έκανε τη δραματουργική επεξεργασία θεατρικών παραστάσεων. Ποίηση δημοσιεύει για πρώτη φορά το 1991 στο περιοδικό Εντευκτήριο, στο οποίο από το 2006 είναι τακτικός συνεργάτης και ειδικός σύμβουλος έκδοσης. Από την πρώτη του εμφάνιση και στο εξής συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά (Εντευκτήριο, Ποίηση, Ποιητική, Η Λέξη, Οδός Πανός, Να Ένα Μήλο, Μπιλιέτο, Μανδραγόρας, Το Δέντρο κ.ά.), εφημερίδες(Αυγή και Καθημερινή) και λογοτεχνικές ηλεκτρονικές σελίδες (www.poeticanet.com, www.e-poema.eu) , δημοσιεύοντας ποίηση, πεζογραφία, θέατρο, κριτική, δοκίμια και ποικίλα άρθρα. Από τον Απρίλιο του 2014 είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων. 

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης