Αγγελική Σιδηρά, «Νίσυρος»

Αυτά τα ερειπωμένα σπίτια
όταν γεμίσει το φεγγάρι
ταξιδεύουνε.
Οι καμινάδες τους
μοιάζουν φουγάρα στοιχειωμένων καραβιών
που ζωντανεύουνε και βγάζουνε
έναν καπνό παράξενο.
Είναι οι ανάσες των ξενητεμένων

Αγγελική Σιδηρά, «Ο πιο μικρος περίπατος»

Και ξαφνικά όχι μεσ' απ' τη στολισμένη λιμουζίνα
αλλά σαν μια εκπνοή απ' τα πνευστά
ξεχύθηκε μαζί με το εμβατήριο
ανάλαφρη, εκθαμβωτική η ομορφιά της.
Εκείνος της πρόσφερε διστακτικά το μπράτσο
τις νότες παραλλάσσοντας συνέχεια
μ' εκείνο το μοναδικό πρώτο της κλάμα.

Αγγελική Σιδηρά, «Ο κύκλος των εποχών»

Ι. Χειμερινό ηλιοστάσιο
Ξημερώνοντας η γιορτή σου, Αναστασία
Σκέψου πως διανύσαμε
την πιο μεγάλη νύχτα.
Σκέψου, πόσα και πόσα όνειρα
πασχίζαμε κάποτε να στοιβάξουμε
μες στο πηχτό σκοτάδι
ενώ καραδοκούσε ανελέητο το φως

Αγγελική Σιδηρά, «Πώς έμαθε να κλαίει»

Κάποτε η σκιά μου
δεν ήξερε ούτε να γελάει
ούτε να πονά.
Μ' ακολουθούσε μόνο
αφόρητα πιστή.
Διψούσα κι έπινε νερό.
Νύσταζα και κοιμόταν.
Δεν σ' αγαπούσε

Αγγελική Σιδηρά, «Πρωτοχρονιά για δύο»

Καλή χρονιά! του είπε.
Τινάχτηκε στον κρότο
που μόνη της προκάλεσε
καθώς με το γνωστό επιδέξιο τρόπο
άνοιξε τη σαμπάνια.
Ύστερα σταύρωσε τη βασιλόπιτα:
Πρώτα το σπίτι, του φτωχού,
ένα δικο σου, ένα για μένα, τρόμαξε πάλι
νιώθοντας να την απειλούν

Αγγελική Σιδηρά, «Στον ακτινολόγο»

Νά ‘μαι λοιπὸν στὸ σκοτεινό δωμάτιο
ἡμίγυμνη νὰ συμμορφώνομαι στὶς ὲντολές σου.
Τεντώνομαι, ἀναδιπλώνομαι.
«Ὕπτια τώρα» μου ὑπαγορεύεις.
Ἂς μὴν ἐρχόμουνα λοιπόν.
 
Τώρα θὰ ὑποστῶ τὴν ἐτυμηγορία
ποὺ οἱ σκελετοὶ τριγύρω μου φοβοῦνται

Αγγελική Σιδηρά, «Μετάλλαξη»

Το κλάμα που δεν έκλαψα
σε ιδρώτα μεταλλάσσεται.
Σταλάζει απ' τους μυριάδες
πόρους του δέρματός μου.
Κλαίει το σώμα μου.
Κι όσο για την ψυχή μου;
Οι λυγμοί της σκάβουνε

Αγγελική Σιδηρά, «Τη σκιά του ρίχνει ο εφήμερος άνθρωπος πάνω στα αιώνια τοπία»

Για το εκτυφλωτικά  λευκό
εκείνων των σπιτιών
-μικρών στέρεων διαψεύσεων
της μαύρης απειλής της λάβας-
που σταλακτίτες κρέμονται
σχεδόν μετέωρα
στις κάθετες πλαγιές
των απόκρημνων βράχων.

Αγγελική Σιδηρά, «Μαρόκο 1992»

Ἔπρεπε νά ‘ρθω ἐδῶ λοιπὸν
στὸ Οὐαρζαζὰτ νὰ βρῶ ξανὰ
τὸ μελαψὸ ψιλόλιγνο ἀγόρι
ποὺ ἤμουν. Αἰῶνες πίσω
νὰ μὲ παρασύρει ἡ ἀνεμοθύελλα.
Ὁ ἀντικατοπτρισμὸς κοντὰ νὰ φέρει
τὸ παλιὸ σεντούκι ποὺ μέσα
εἶχα ξεχάσει τὴν παλιὰ ζωή.

Αγγελική Σιδηρά, «Οταν παύουν να σ' αγαπούν, γίνεσαι αόρατος»

μνήμη Νανάς Ησαΐας

Καθότανε πάντα παράμερα.
Έβηχε κάπνιζε
κι έστρωνε τα λιγοστά μαλλιά της.

Εκείνη η γυναίκα
που αγαπήθηκε παράφορα.

Αγγελική Σιδηρά, «Οι αρνήσεις»

Δὲν  ἔχω αὐταπάτες πιά
Ἔφτασ’ ἡ ἐποχὴ ποὺ ἀνθοφοροῦν
μονάχα οἱ ἀρνήσεις.
 
Κάποτε εἶχα δεδομένη τὴν ἀνταπόκριση.
Θήλαζα ὅση κι ἂν ἤθελα
ἀγάπη ἀπὸ τὴ μάνα μου.
Αὐτὴ τὰ φταίει. Καὶ νὰ μὲ νανουρίζει

Αγγελική Σιδηρά, «Εξομολόγηση»

Απόσταγμα του εαυτού μου απόμεινα
ἡ μετάνοια μ’ εξαντλεί
όλο πιο λίγη δίχως ενοχές
στο πετραχήλι πάνω απ’ το κεφάλι μου
σταματημένες.
Το βάρος τους
έξω από μένα
με πιέζει πιο πολύ

Αγγελική Σιδηρά, «Αβαπώ»

Υπάρχω πάλι γιατί με τα μικρά σου χέρια
αβασάνιστα
όπως αλλάζεις θέση στο αρκουδάκι σου
με μετακίνησες
από τον σκυθρωπό κόσμο της ερημιάς μου
στη χώρα των θαυμάτων σου.

Αγγελική Σιδηρά, «Φθίνουσα τάξη»

Κάποτε ήμαστε ένα πλήθος
ύστερα πολλοί.
Διαδοχικά:
αρκετοί
λίγοι, ελάχιστοι
τρεις, δύο, ένας,
έτσι για να το αποφασίζουμε
σιγά σιγά

Αγγελική Σιδηρά, «Υπνηλία»

Ένα κορίτσι στο μετρό
διαβάζει ποιήματα.
Ή μήπως δεν είναι καν κορίτσι,
ούτε εκείνα ποιήματα;
Είναι μονάχα η μεσόκοπη γυναίκα
που κρέμεται απ’ τη χειρολαβή
και που αναζητείται, μέρες τώρα, στις ειδήσεις.

Αγγελική Σιδηρά, «Στο σινεμά»

Μόνη μου στό Σινέ Παλλάς
μ᾿ ἐσένα πάντα πλάι μου νά λείπεις
νά καπνίζεις χαμογελώντας περιπαικτικά
στήν κάθε ἀπαγόρευση.
 
Ὁ θάνατος μοιάζει νά μή σέ ἀφορᾶ
καθώς γλιστρᾶς μέ ἀμφιβολία
τ᾿ ἄυλα δάχτυλά σου
στό ἄδειο παγωμένο χέρι μου.

Αγγελική Σιδηρά, «Τιτίκα»

«Στή δική μου Τιτίκα»:

Μαγνήτης τό σπάνιο ὄνομα μέ τράβηξε
καί μαγεμένη βρέθηκα στό ἴδιο θρανίο
μ᾿ ἐκείνη τήν Τιτίκα μου. Μέ σάρκα καί ὀστά!

Στήν ἡλικία περίπου
πού τήν βασάνιζαν οἱ Θερναδιέροι.