Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Μικρός ερωτικός»

Ένας, μ’ ένα πουλόβερ χειμωνιάτικο·
και δυο κορίτσια στην Καλλιδρομίου
με τα δετά, ανδρικά παπούτσια τους,
του τραπεζίτη αξεσουάρ σε φίνους αστραγάλους.

Το Λεμονάκι: μανάβικο· και μια ρακή
στυφή. Παλιά παιχνίδια στο Μικρό Ερωτικό

έρωτας σε κουτιά τενεκεδένια,

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Χαλέπι - Αθήνα»

Ένα πουλί πετάει απ’ το ένα λευκό μπαλκόνι στ’ άλλο
μέσα στο φως του πρωινού. Κυριακή στην Αθήνα,
Ιούλης μήνας. Το πουλί θα μείνει εδώ
να ρουφάει τον ήλιο το πρωί
και τη δροσούλα· να λούζεται καθάριο φως.
Δεν το σπρώχνουν να φύγει, να εγκαταλείψει άρον άρον
τις εστίες, σαν τους Σύριους

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Καλαμαριά»

Καλαμαριά. Νύχτα.
Από τον έκτο όροφο θάλασσα κι ουρανός
δρόμος ανοιχτός ως τον Όλυμπο
ένα αδιαπέραστο μαύρο.
Τα φώτα της πόλης βουβά αστέρια στον Θερμαϊκό.
Νεκρές, μικρές ώρες.
Η φωτογραφία σου στο άγνωστο δωμάτιο-

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Γράμμα από τη Μόσχα»

Αγάπη μου,
Σ’ ένα βιβλιοπωλείο τις προάλλες
ανάμεσα σε μυριάδες στοίβες βιβλίων
ατάκτως ερριμμένων σε αλουμινένια ράφια
κι ανάμεσα σε μπάμπουσκες, γυαλιστερές καρτ ποστάλ
και στυλό Πάρκερ σε γυάλινες βιτρίνες

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Του Αγίου Βαλεντίνου ανήμερα»

Τα όμορφα πράγματα αυτού του κόσμου πρέπει να γιορτάζονται.
Τα όμορφα, νεαρά κορίτσια
τα μακριά μαλλιά τους, το δέρμα τους
που είναι ελαστικό κι ευωδιάζει
τα δυνατά τους δάχτυλα και τα γερά
τους κόκαλα μέσα απ’ τους λεπτούς,
αθλητικούς μηρούς τους.

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Τα του Πολέμου»

Αμερική, πότε θα επαναστατήσουν οι βετεράνοι σου
να θάψουν το Κονγκρέσο σου κάτω από τόνους
χεριών, ποδιών, δεν ξέρω. Δυο κόσμοι ενωμένοι με μια κόκκινη
κλωστή, αυτοί που αποφασίζουν για τον πόλεμο
κι εκείνοι που πηγαίνουν. Κι αυτή η κόκκινη
κλωστή, πολύ λεπτή μου φαίνεται, πολύ φτωχή
κι απελπισμένη – σαν τεντωμένη απλώνεται

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Ημέρες Κυρίου»

Ανέβηκα στο βουνό.
Αύγουστος, κι είχανε μαχαιρώσει
στο μετρό ένα μετανάστη.
Το κεφάλι μου βούιζε σα μηχανή αεροπλάνου.
Το αμάξι ζεστό,
σα μάλλινη σκούφια για το πρόσωπο.

Κλείδωσα και κατέβηκα.

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Einsatzgruppen»

Υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο απ’ υπ να σκοτώσεις την ιδέα του Θεού.

Την ιδέα της Δικαιοσύνης να σκοτώνεις.
Όχι την ίδια την δικαιοσύνη. Την ιδέα της.
Τη δυνατότητα της.

                                                   Κι αυτό καταφέραμε
στη Ρούμπουλα, στο Μπάμπι Γιαρ

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Κατά τας γραφάς»

Δε σήκωνε πολλά-πολλά.Το κάθε τι
πασχαλινό ήταν ιερό για κείνον.

Το κάθε λουλουδάκι που άνθιζε και
δήλωνε ανάσταση Χριστού και γης·

η κάθε μέρα που περνούσε σε νηστεία και
δήλωνε εγκράτεια κι υποταγή

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Ο κύριος Νίτσε»

Ωραία και καλή η απουσία συστήματος
κύριε Νίτσε
(και ειλικρινέστατη -δε λέω-
μιας και το μυαλό είναι κουβάρι μπερδεμένο
κι οι όποιες ειπωμένες σκέψεις, όπλα -
αιχμηρά ανεπαρκή)
αλλά μήπως όλα αυτά ήταν μια δικαιολογία
για να κάνουν όλη τη βρωμοδουλειά οι άλλοι;

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Τα επόμενα εκατό χρόνια»

Έπιασα να δω
τι θα ‘πρεπε να πρωτομάθω
για να ζωγραφίσω απ’ την αρχή τον κόσμο·
κι όλα έβγαζαν άθροισμα ηλεκτρονικό
ούτε πουλιά ούτε ψάρια
ούτε τα ίδια απ’ την αρχή
τίποτα όπως ήταν

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Θραύσματα Αμερικής»

λογαριασμός ήταν 27 δολάρια και 21 σεντς.
Έδωσα 107 και 25. Ο νεαρός με κοίταξε.
«Για να πάρω ρέστα ογδόντα δολάρια και τέσσερα σεντς»
είπα. «Είμαι καλός στα μαθηματικά
αλλά όχι κι έτσι», απάντησε εκείνος. Χαμογέλασα.
Χτύπησε στο μηχάνημα τους αριθμούς.
80.04

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Το ερωτικό του Αιμίλιου Ελευθεριάδη και της Λεϋλά Οζτούρκ»

Το σώμα σου, εύπλαστο, στιλπνό, βραδυγλιστρά κάτω απ’ το άγγιγμά μου·
το τεντωμένο μπλε του Αιγαίου ζαρώνει και μαζεύεται, και
η προγιαγιά μου καβαλικεύει τα φτερά ανάποδα της βάρκας
και βγαίνει στην ξηρά, αρχίζει την πορεία της όπισθεν, απ’ τη Σμύρνη,
βήμα το βήμα, σύρσιμο ανάστροφο και προς τα πίσω,
μ’ ήχους που μοιάζουν με των δίσκων τις αντίθετες στροφές.

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Το φως της ποίησης, το φως»

το φως της ποίησης, το φως
η χαραμάδα στην πραγματικότητα
η μαθηματική εξίσωση που χαίνει πολλαπλώς
κι εκείνη που δε λύνεται, διότι έτσι
είναι η ζωή―αποσπασματική
κι η ποίηση ο προβολέας που γδέρνει
τις μάσκες των ανθρώπων να φανεί

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Οδός Καραμανλάκη»

Έπιασα να δω
τι θα ‘πρεπε να πρωτομάθω
για να ζωγραφίσω απ’ την αρχή τον κόσμο·
κι όλα έβγαζαν άθροισμα ηλεκτρονικό
ούτε πουλιά ούτε ψάρια
ούτε τα ίδια απ’ την αρχή
τίποτα όπως ήταν

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Να τ αφήσω;»

Στο Χαλέπι το αρνί κάνει 1500 λίρες,
ήτοι 7 δολάρια και 93 σεντς. Στη Βαγδάτη,
39. 697 δηνάρια,
27 δολάρια, δηλαδή, και κάτι ψιλά έξτρα.
Στην Υεμένη και το Αφγανιστάν οι ξηρασίες δίνουν-παίρνουν
και στη Συρία, λένε, έστειλαν ενάμισι εκατομμύριο γεωργούς
στις πόλεις, δημιουργώντας έτσι τη φτώχεια και τις αναταραχές
που μάθατε να βλέπετε στους δέκτες σας τα βράδια.

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, «Come Undone»

στο διάζωμα, με τα εντόσθια χυμένα
από ρόδα αυτοκινήτου.
Οι άλλοι μύες άθικτοι,
ακόμα κι η γούνα

καθαρή, πορτοκαλόλευκη.
Aπόψε ασθενοφόρα τρέχουν στους δρόμους