Γιάννης Τόλιας, «Το άλικο της απουσίας»

Της έγραψε:

Έτσι ξέρω να φέρνω
το ηλιοβασίλεμα
στα παράθυρά σου

Και χαράζοντας
το χέρι του

Γιάννης Τόλιας, «Για ασήμαντη αφορμή»

Ή στην κηδεία μου ή στη δική σου
πλέον θα συναντηθούμε

Είπε οργισμένος
ο αδελφός μου

Μα πώς είναι δυνατόν

Γιάννης Τόλιας, «Στη θηρεύτρια των ονείρων»

Έπρεπε να έχουμε συναντηθεί
σε εποχές άλλες
Τότε που η δύση
έσπαγε πάνω στα παράθυρά σου
Κι εσύ σε ετοιμότητα λύπης
Σε μια τρυφερή αναμονή δακρύων
Να με γκρέμιζες από τη μοτοσικλέτα μου
Κι από τις τσέπες του δερμάτινου

Γιάννης Τόλιας, «Πανδημία λήθης»

Χτύπησε την πόρτα
κι άνοιξα

Αμείλικτα ο Χρόνος

Στο σκοτεινό θάλαμο
των αναμνήσεων

Γιάννης Τόλιας, «Την τρικυμισμένη θάλασσα του κορμιού σου»

Κυματίζεις
μεσίστια
την ημιθανή
μνήμη

Όμως εγώ
όλο το βράδυ

Γιάννης Τόλιας, «Με το κοπάδι των λέξεων»

Όλη τη νύχτα
σε χάραζα
με λέξεις δίκοπες
Δεν άφησα αγεωγράφητο
κανένα σημείο
του κορμιού σου.

Γιάννης Τόλιας, «Κρυφά καλείς»

Ζωγραφίζεις μυσταγωγίες όρασης
Υποδύεσαι υγρές νοσταλγίες αφής

Κατεβαίνεις τη σκάλα
αφήνοντας αποτυπώματα παραπλάνησης
στο λαβύρινθο μιας ραγισμένης επιθυμίας

Αν και γνωρίζεις ότι ο χρόνος

Γιάννης Τόλιας, «Ο θρήνος των μελλοθάνατων»

Αναγκαία η παιδοκτονία που με εντολή της φύσης
διαπράττουν τα δέντρα.
Τις περισσότερες φορές ο άνεμος γίνεται συναυτουργός.

Όταν τα αέρινα δάχτυλα
χτυπούν με μανία τα πλήκτρα των φύλλων,
το θρόισμα δεν είναι πνοή, ούτε μουσική.

Γιάννης Τόλιας, «Λαχτάρα»

Κι αυτή ψιθύρισε:

Πώς να αρνηθώ
σ ́ αυτή τη λέξη
τη γεύση της στοργής

Στο μικρό

Γιάννης Τόλιας, «Λυσίπονος οδύνη»

Πσχω από σένα
Νοσώ για σένα
Αεμοδείκτης στόχος
μετέωρος
στρέφομαι εκούσια
στην ευθείατων βολών σου
Αδίστακτη
συναυτουργέ του χρόνου

Γιάννης Τόλιας, «Απόκριση»

Μην προσπαθείς να με πολεμήσεις
δεν υπάρχει πια μάχη

Ερείπια μόνο
σκορπισμένα
στη σκέψη μου

Άφησέ με

Γιάννης Τόλιας, «Άγγιγμα και χάδι»

Κάποτε το άγγιγμα είναι πιο συναρπαστικό
από ένα χάδι

Το χάδι
αυτή η απαλή προσέγγιση τρυφερότητας
προέρχεται συνήθως από πρόσωπο οικείο.

Το άγγιγμα όμως

Γιάννης Τόλιας, «Λαλένια»

Να φανείς
πίσω από τα ανοιχτά
παράθυρα του καλοκαιριού
με μια χούφτα αλμύρα
κι ένα κοχύλι στο αυτί

Μ’ ένα χαμόγελο
περασμένο στο λαιμό σου

Γιάννης Τόλιας, «Ετοιμόρροπο καλοκαίρι»

Ετοιμόρροπο καλοκαίρι
Πώς να κατοικήσω;
Σκηνίτης περιπλανώμενος
άρρωστες σέρνω τις λέξεις μου
Ξενιστής των δύσεων
σπαράσσομαι από το θάμπωμα των χρωμάτων

Γιάννης Τόλιας, «Ο θρήνος των επιθυμιών»

Απ’ όλους τους θρήνους
στη ζωή
ο πιο σπαραχτικός
είναι της επιθυμίας

Αν ο χρόνος
δεν έσβηνε τη δίψα του

Γιάννης Τόλιας, «Ο φάρος της Πάτρας»

Σκέφτομαι μερικές φορές
να υπήρχε
-Κάδος Ανακύκλωσης Της Μνήμης-
Να μπορείς με μια απλή
-διαγραφή-
να διώξεις από πάνω σου
όλο αυτό το βαρύ φορτίο

Γιάννης Τόλιας, «Ο,τι άγγιξα κι ό,τι θυμάμαι»

Αύριο που θα είμαι
τόσο μακριά
τα μάτια σου άλλες εικόνες
θα τα διασχίσουν

Κι οι υποσχέσεις
σε ώρες παράφορης