Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

☆ 723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα ☆

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικονόμου Βασιλεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Οικονόμου Βασιλεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Βασιλεία Οικονόμου, «Γενέθλια»

Έχω μια κόρη αγέννητη
που ευτυχώς δε μου μοιάζει
Είναι χυδαία
Είναι σκληρή
Είναι ακριβώς όπως πρέπει
Δε με χρειάζεται
Δε μ’ αγαπάει

Βασιλεία Οικονόμου, «Βροχή»

Το ουράνιο τόξο απόψε ματαιώθηκε
λέει το ραδιόφωνο.
Λυπάμαι για τις ψιχάλες στον καφέ σου
για το τσιγάρο που βράχηκε.
Δεν έχει υπόστεγα εδώ
Γέμισαν οι δρόμοι λίμνες
λάσπη και σκουπίδια
-όμως μυρίζεις τις νεραντζιές;

Βασιλεία Οικονόμου, «Σιμόν..»

Σιμόν
μάζεψε την ποδιά
άσε τα πιάτα βρεγμένα
Δεν θέλω τίποτα στεγνό
σ’ενα δωμάτιο μαζί σου
Έλα να δούμε αγκαλιά
τα πλοία που βυθίζονται στο νεροχύτη
Τα μικρά νεκρά μας ψάρια

Βασιλεία Οικονόμου, «Κέντημα»

Ράψε ένα στόμα στο μαξιλάρι
να καταγγείλει την αδιακρισία της μέρας
τον Ήλιο
τον κατά συρροή βιασμό του ύπνου μου
Ράψε δυο χέρια να σκάψουν το στρώμα
να πλαγιάσω με αυτούς που κληρονόμησαν σάβανο
-μόνο κλωστές εγώ κληρονόμησα-

Βασιλεία Οικονόμου, «Μαθήματα γλώσσας»

Να μιλάς όμορφα
έλεγε η μάνα μου
Μου μάθαινε να λέω
Ατέρμονος
Ευπροσήγορος
Προσηνής

Βασιλεία Οικονόμου, «Μανταλάκια»

Σεντόνι απλωμένο η μοναξιά στον ακάλυπτο
Τα πτώματα στα σχοινιά στάζουν θάνατο
στην φρέσκια μπουγάδα του γείτονα.
Η ευχή κρεμασμένη στα μανταλάκια
Ματωμένα σεντόνια μαρτυρούν τον θρίαμβο
Δείτε πόσο αγαπιούνται οι άνθρωποι
–παίζει η μουσική–

Βασιλεία Οικονόμου, «Ψαλμοί»

Ο φασισμός της λογικής
μας ανεβάζει στην ταράτσα
Η ανατολή έγινε μια περιστροφή
Νόμισμα ενοχής
εξαγόρασε τα κίνητρα
Υπάρχουν νόμοι
-δεν είμαστε ζώα-

Βασιλεία Οικονόμου, «Πόρτα»

Κρεμάω λευκή πετσέτα.
Μας ακρωτηρίασαν οι αναμετρήσεις.
Στο πάτωμα κείτονται τα κλειδιά που δολοφόνησα
Λέξεις αιμορραγούν μελάνι ανάμεσα μας
Σύντομα θα βρεχόμαστε από θάλασσα,
μα είχα σηκώσει τα χαλιά πριν θυμηθώ πως είναι γέφυρες
και καταφεύγω στο κρεβάτι

Βασιλεία Οικονόμου, «Επίλογος»

Θα σου πω προτού φύγω πως
αν ξαναβρώ το φεγγάρι στο δρόμο
δεν το κρεμάω στον ουρανό.
Πλήθυναν οι κρεμασμένοι.

Θα το φάω
Χρειάζομαι λίγο φως

Βασιλεία Οικονόμου, «Μαντλέν (I-II)»

Μαντλέν,

είσαι η πιο καλή μαγείρισσα
η πιο καλή ερωμένη
Το πρωί ψήνεις στον ήλιο τα τρυφερά σου μάγουλα
Τη νύχτα βάφεις τα μπούτια σου ασημένια

Βασιλεία Οικονόμου, «4 υγρά ποιήματα»

i.
Έφτασαν με το κύμα
μικρά
νησιά
με παλάμες γεμάτες άμμο
στόματα ανοιχτά
χωρίς
φωνή

Βασιλεία Οικονόμου, «Στη γέφυρα της Βαρσάουερ..»

Στη γέφυρα της Βαρσάουερ  τα κρεμασμένα λουκέτα των ερωτευμένων δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα διερχόμενα τρένα .

 Στάθηκα εδώ ψηλότερα, κι έδιωξα με το χέρι το σύννεφο.
Ο κόσμος-  λίθινη εποχή κι εποχή του σιδήρου
Ο κόσμος-  τα μάτια μου μεγάλωσαν δυο νούμερα
Ο κόσμος-  ράγες απέραντες
Ράγες  απέραντες  και  χαλίκια

Βασιλεία Οικονόμου, «Από τότε που έμαθα..»

Από τότε που έμαθα να μετράω άρχισα να φοβάμαι τους αριθμούς
-οτιδήποτε άπειρο εξαντλείται στον άνθρωπο-
«σκέτη τρομοκρατία» , είπες.
Η άνοιξη με βλέμμα αφέντρας σηκώνει τον κόσμο ψηλά·
ὀμως το χιόνι, έχει αγκαλιά φιλεύσπλαχνη γι’ αυτούς που πέφτουν.

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης