Παυλίνα Παμπούδη, «Δέκα η ώρα»

Ίσως να ήτανε και χθες, θα  ’ναι ίσως και αύριο, δεν ξέρω
Το εκκρεμές έχει μονάχα λεπτοδείκτη, δεν χτυπάει πια-
Πάντως, ήτανε δέκα  και πριν χρόνια
Όταν ακόμα έμοιαζαν όλα σωστά κι όλα στη θέση τους
Και οι καθρέφτες είχαν μόνο το δικό τους πρόσωπο
Και άνθιζα γλυκά
Καθώς η νύχτα μ’ άγγιζε με την υγρή μουσούδα της

Παυλίνα Παμπούδη, «Φωτογραφία εν κινήσει. Με πολύ μαύρο. Σε καμιά ημερομηνία γνωστή. Σαν ν΄αφουγκράζομαι κάτι αδιανόητο»

Προχωρώ.
Μετατοπίζεται με κόπο ο βαρύς αέρας.
Ακατάπαυστα.
Λαβαίνουν οι σκιές σχήματα ιδεών.
Άγνωστα είδη, σαρκοφάγα -
Πρέπει να βιαστώ

Κρύο Σαββάτου, ξημερώνοντας Τετάρτη,
Οσμή Παρασκευής, κακό σημάδι.

Παυλίνα Παμπούδη, «Ο λεπτουργός»

Ο λεπτουργός, εξόριστος στον αμμώδη χρόνο
Μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος,
Τυραννιέται απ’ τη διπλή του φύση.
Είναι ένα ον με τιμή ανθρώπου και χρέος θεού.
Με πόθο σφαίρας και μνήμη θηράματος.
Σε δρόμο αγγέλου και κατοικία αράχνης.
Σε ενοχή βράχου και μετάνοια θάλασσας.
Για δόξα μονοκράτορα κι απολαβές σκουληκιού.

Παυλίνα Παμπούδη, «Κήπος»

(Ανοίγω μάτια
Άγραφο βιβλίο
Μπαλκονόπορτα)

- Θέλω να βγω στον κήπο
Εκείνο
Με τα δειλινά
Πνιγμένα στ' άρωμά τους

Παυλίνα Παμπούδη, «Η κοινωνία»

Πάλι νυχτώνει. Εντελώς ιδιωτικά.
Ο ουρανός με οξύ συριγμό ξεφουσκώνει
Αυτός, όπως και χθες, στο οινόπνευμα,
Ενώ, βγάζω νύχια και φώτα που σημαίνουν είσαι εδώ.

Είμαι. Και πλέουν στους καπνούς
Άμορφοι όσοι αγάπησα-

Παυλίνα Παμπούδη, «Το μολύβι»

Ορθή
Είμαι μολύβι
Μαύρο, επιθετικό
Μισό ξυσμένο άσχημα:
Μπορώ/πρέπει/θέλω/θα
Γράψω χιλιόμετρα

Κάθομαι. Ερωτηματικά γέρνω:

Παυλίνα Παμπούδη, «Λοιπόν»

Λοιπόν
Είμαι ολομόναχη

Όπως το ζήτησα.

Αποκομμένη από το στήθος που στενάζει
Ανέμους άκακους.

Παυλίνα Παμπούδη, «Αλίκη»

Μικρή, ζούσε κυρίως μέρα:
Μόλις σκοτείνιαζε έσκιζε μια σελίδα

Έχασε πολύ μαύρο
Μέτρησαν στο μισό τα χρόνια της
Στο ενδιάμεσο ταξίδεψε, μεγάλωσε
Γέννησε κόρη με σημάδι

Παυλίνα Παμπούδη, «Νυχτολόγιο Αυγούστου - Χ»

Με βύζαινε ο ύπνος, λιγόστευα, αραίωνα
Ήταν οδύνη, ήταν ηδονή, ήταν
Αυτό που πύκνωνε έξω τον άπειρο χρόνο-
 
Άκουγα κάτι σαν λαχάνιασμα, ποιος ανηφόριζε;
Θυμήθηκα: ο ταχυδρόμος
Κάθιδρως,  χρόνια   
Γλιστρούσε, σκόνταφτε

Παυλίνα Παμπούδη, «Νυχτολόγιο Αυγούστου - XVII»

-Μη γέρνεις πλάι μου, μη με ραμφίζεις
θα πέσουμε μαζί
και θα κολλήσουμε μαζί στις ξόβεργες
Θήραμα φτερωτό, ελάχιστο, σχεδόν αόρατο
Με χρώματα
Τέσσερα πόδια δυο κεφάλια
 
-Έλα, ησύχασε

Παυλίνα Παμπούδη, «Καθ' οδόν»

- Τι βλέπεις πέρα;
Ρώτησε η μέρα τον αέρα

- Αδειάζει το τοπίο
Ο δρόμος κουλουριάζεται
Βυθίζεται η πόλη
Αυτό το δέντρο θα γίνει φωτιά

Παυλίνα Παμπούδη, «Πράσινο»

Έχω πράσινα μάτια και το δικαίωμα να ορίσω
Καθώς το αγριόχορτο
Τα έργα των πολιτειών και τη μοναξιά των μνημείων.
Το δικαίωμα να διαγράψω την Ιστορία
Καθώς ο μικρότερος αδελφός, που κατέβηκε το πηγάδι
Και βγήκε στον ουρανό.
Το δικαίωμα να συλλαβίσω φύλλα κι αγκάθια

Παυλίνα Παμπούδη, «Οι κοπέλες του μπαμπά»

Άτολμα μ’ αγκαλιάζουν στις φωτογραφίες
Ή δοκιμάζουν
Να σηκώσουνε το βάρος μου

Καμιά δεν μπόρεσε πολύ καιρό

Ποια να ’ταν, ποια;

Παυλίνα Παμπούδη, «Βερονίκη»

Η Βερονίκη είναι μια μεγάλη έφηβη
Επιφυλακτική κι αδέξια
Κινείται άτολμα στο έδαφος
Με δισταγμό
Και μοιάζει σαν να μην αναγνωρίζει
Βλέποντας τα μέλη της
Σαν η μισή να βρίσκεται κρυμμένη πάντα
Στην αθέατη πλευρά της