Νεκταρία Μενδρινού, «Παραλιακό καφέ»

Εδώ και ώρα
μας έχει νικήσει η σιωπή

αμίλητοι,
στις δύο κάθετες πλευρές του τραπεζιού,
κοιτάμε πέρα, στον ορίζοντα,

Νεκταρία Μενδρινού, «Graffiti πρόσοψης»

Με κοιτάζει,
τα μαλλιά της, κυματιστά κεμπέκια,
το στόμα της, στο όριο της πόρτας,
κομμένο στη μέση,
το βλέμμα της, μισό και αυτό,
όμως αρκεί,
με διαβάζει, σαν βιβλίο ανοιχτό,

Νεκταρία Μενδρινού, «Εποχές»

Με ένα χάρτινο χωνάκι
κάστανα
διασχίσαμε
τους χειμώνες,
με ένα σακουλάκι
πασατέμπους
τα καλοκαίρια…

Νεκταρία Μενδρινού, «Φαρμακευτική»

Μου άρεσαν
εκείνα τα φαρμακεία
με τις γυάλινες προθήκες τους
και τις ζωγραφιστές οπαλίνες,
με τη χαρακτηριστική μυρωδιά τεραμυκίνης,
με τη λευκή, βαριά τους ζυγαριά,
που έπαιρνε πολύ σοβαρά

Νεκταρία Μενδρινού, «Ήμουν»

Ήμουν
άνεμος
θαλασσινός,
κανένα λιμάνι
αρκετό,
κανένας ορίζοντας
μακρινός,

Νεκταρία Μενδρινού, «Συλλαβή»

Μια συλλαβή
από το όνομά μου
είναι ό,τι από εσένα
μου απόμεινε,
ένα ιδιότυπο
υποκοριστικό
μυστικό

Νεκταρία Μενδρινού, «Πληγή δίφορη»

Υπάρχουν δυο είδη
μοναξιάς,
μία αόρατη,
εσωτερική,
και μία άλλη,
απτή,
εξωτερική.

Νεκταρία Μενδρινού, «Τραγούδια»

Ακούω τώρα
τα παλιά τραγούδια,
εκείνα, που ’χα πρωτοανακαλύψει
στην εφηβεία μου
και εσύ, θυμάμαι,
χαμογελούσες τότε και έλεγες
«ω, μα αυτά

Νεκταρία Μενδρινού, «Χαρά»

Ονειρεύεται η λύπη
πως θα γίνει κάποτε
χαρά

με γιορτής φουστάνι
και των φιλιών
το κοκκινάδι

Νεκταρία Μενδρινού, «Όσο»

Θα 'θελα
μια δεύτερη νιότη
μαζί σου,
τα ίδια λάθη
πάλι να κάνω

δεύτερη

Νεκταρία Μενδρινού, «Φωτογραφία»

Ο παππούς έζησε
μέχρι τα πέντε μου χρόνια,
φέτος, έκλεισα εγώ τα τριανταπέντε
το μεγαλύτερο μέρος
της ζωής μου
το έχει περάσει νεκρός.
Οπότε κοιτάζω εκείνη τη φωτογραφία μας

Νεκταρία Μενδρινού, «Περί τέχνης»

Κάθε έρωτας
φιλοτεχνεί ένα πορτρέτο
ένα πορτρέτο
κάποιου,
που δεν υπάρχει
και ωστόσο
το έργο αυτό

Νεκταρία Μενδρινού, «Τσάι»

Τσάι με ζάχαρη και κονιάκ
-Οι υπόλοιποι έχουν ήδη κοιμηθεί-
Ξεφυλλίζω
Γουλιά γουλιά
Το παλιό οικογενειακό άλμπουμ:
Γάμοι, γενέθλια, βαφτίσεις
Άχτιστες ακρογιαλιές

Νεκταρία Μενδρινού, «Δε σας λέω κάτι καινούργιο»

Τι ήξερα για εκείνη;
Το όνομά της πρώτα
και την ηλικία της,
Ρόζυ και εικοσιδύο,
το «Ροζαλία»
ξεχασμένο στα χαρτιά
και σε αλλοτινές προσφωνήσεις

Νεκταρία Μενδρινού, «Απόφαση»

Αυτή η απόφαση
είναι οριστική
θα μανταλώσω
τις πόρτες,
θα καλύψω
τα παράθυρα
γνώμες προσωπικές