Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, «Καθημερινά θαύματα»

Κάθομαι στο μπαλκόνι και διαβάζω,
Κυριακή πρωί του Ιουνίου,
όταν κλείνω για μια στιγμή τα μάτια
ν’ αφουγκραστώ λίγο τα γύρω μου:

ένα πουλί δοκιμάζει όλους τους ήχους της φωνής του,
ο Τόμπι στα πόδια μου ρουθουνίζει μισοκοιμισμένος,
μια μέλισσα ζουζουνίζει πιο κει,

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, «Να είναι Ιούλιος»

Κι ας είναι ήδη Νοέμβριος
με πτώση της θερμοκρασίας
και κασκόλ,

εγώ ακόμα σε βλέπω
να ξεπλένεσαι με το λάστιχο
απ’ το αλάτι της θάλασσας

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, «Μυθιστόρημα»

Τα περισσότερα καλοκαίρια της ζωής του
τα πέρασε γράφοντας ποιήματα
για τα εγκαταλελειμμένα βενζινάδικα
των επαρχιακών οδών
και πίνοντας milko από το μπουκάλι.

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, «Amour»

Μου γύρισες την πλάτη και γδύθηκες
έτσι όπως γδύνονται
όσοι γνωρίζουν την αφή του ροδοπέταλου
και πώς τρεμίζουν τα νερά του Αμούρ όταν φυσάει ο αέρας.

Κοίταξέ με, μου είπες,
καθώς κατευθυνόσουν με αργά βήματα προς το μπάνιο,

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, «NY»

Μου αρέσουν οι νεοϋορκέζοι ποιητές
γιατί στα ποιήματά τους
βγαίνουν έξω από τα μπαρ για να καπνίσουν
και τρώνε νουντλς και σασίμι
και νιώθουν τύψεις που δεν πηγαίνουν
όσο θα έπρεπε στο γυμναστήριο
και έχουν γάτες

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, «Η πειρατεία σκοτώνει το σινεμά»

Καλοκαίρι είναι να νοικιάζεις ξανά και ξανά
τις ίδιες ταινίες απ’ το βίντεο κλαμπ,
κάτι παλιές γαλλικές με τον Αλαίν Ντελόν,

γιατί είναι στο πιο ψηλό ράφι πίσω απ’ τον πάγκο
κι η υπάλληλος σηκώνεται στις μύτες των ποδιών της
για να τις φτάσει

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, «Στο περβάζι του παραθύρου»

Εκείνα τα λίγα λεπτά κάθε βράδυ
όταν χαζεύουμε μπροστά στα ράφια τα βιβλία μας,
και το διάβασμα ύστερα μέχρι να νυστάξουμε,

αυτά είναι που δίνουν νόημα στο κρεβάτι,
στα μαξιλάρια και στα ωραία μας φωτιστικά,
ακόμα και στον ύπνο που ακολουθεί,