Ρουμπέν Νταρίο (Félix Rubén García Sarmiento), «Φθινοπωρινοί στίχοι»

Όταν πάει προς εσένα η σκέψη μου ευωδιάζει
και βαθαίνει απ' την τόση γλύκα του βλέμματός σου.
Με τα γυμνά σου πόδια πατάς σε αφρού ασπράδα
και στα χείλια σου κλείνεις την ευτυχία του κόσμου.

Ρουμπέν Νταρίο (Félix Rubén García Sarmiento), «Η μπαλαρίνα με τα πόδια γυμνωμένα»

Είχε ένα βήμα εξόχως ρυθμικό, γατίσιο –
με σβέλτα και γλυκά άλματα ισοζυγισμένα,
με κάτι το ζωώδες και μαζί θεΐσιο:
η μπαλαρίνα με τα πόδια γυμνωμένα.

Ρουμπέν Νταρίο (Félix Rubén García Sarmiento), «Κοχύλι»

Ένα χρυσό βαρύ κοχύλι πάνω στην άμμο βρήκα.

Μαργαριτάρια φίνα το στολίζαν.

με θεία δάχτυλα η Ευρώπη το ‘χε αγγίξει

σαν έσκιζε τα κύματα πα’ στον ουράνιο ταύρο.