Έλενα Πολυγένη, «Life style»

Δώρα, δώρα για την Πρωτοχρονιά
Ναι – μια καλή εκπαίδευση σκύλων
Ρολόι στο αριστερό χέρι
Και μια εφημερίδα κυριακάτικη
«γίνε πυγμάχος της ζωής»
Χαμογέλα, χαμογέλα
Κινήσου πέρα δώθε με τα καινούρια σου

Έλενα Πολυγένη, «Πλυντήριο»

Παραδόξως, ήταν τότε
εκείνη η στιγμή που σου έγνεψα, με τα χέρια
τεντωμένα σαν ένα σκοινί που επρόκειτο
να κοπεί
(το σκοινί της μπουγάδας ή το σκοινί
της τρέλας μου
που φεγγοβολά μες στο σκοτάδι)

Έλενα Πολυγένη, «Sing baby, sing for all of us..»

Γιατί είμαι έτσι με ρωτάς, γιατί
Δεν είμαι με τίποτα ευχαριστημένη
Γιατί δε γυρίζω σπίτι
Να διπλώνω χαρούμενα όνειρα
Σε φύλλα περιοδικών
Ελπίζοντας
Την ομορφιά της άλλης μέρας.

Έλενα Πολυγένη, «Πού πάω μ’ αυτά τα παπούτσια;»

Το
λεωφορείο, βροχή

Κόσμος πολύς στη στάση
Αέρας και μια εξαθλίωση
Να κρέμεται απ’ τις τσέπες τραγικά
Τα κουμπιά σε κάθετη πορεία

Έλενα Πολυγένη, «Η μελαγχολία του κλειστού δωματίου»

Ασύλληπτο το
εύρος της.
Αρχικά κατέλαβε μια μικρή περιοχή
Λίγο πιο πάνω απ’ το στήθος.
Ελαφρύς πόνος – όχι τίποτα ιδιαίτερο.
Έφτανε να στρέψω κάπου αλλού την προσοχή

Έλενα Πολυγένη, «Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα»

Η θλίψη μου είναι μια όμορφη γυναίκα.
Φοράει ψηλά τακούνια και άρωμα DKNY.

Επίσης θεωρώ ότι είναι αφάνταστα έξυπνη.

Το μόνο ελάττωμά της: στεναχωριέται πολύ εύκολα.

Έλενα Πολυγένη, «Ζωγραφική»

Ο νους μου είναι ένα παραγεμισμένο
μπαλόνι
Ο νους μου είναι ιπποπόταμος
Δείχνει τα δόντια του
Δείχνει τις φτέρνες του
Με καταπίνει
Το υλικό μου αντανακλάται
στα μάτια του

Έλενα Πολυγένη, «Οι γάμοι των περήφανων γυναικών»

Χρυσές απομονώνονται
στα σκληρά πέπλα.
Ούτε δέχονται
ούτε αγγίζουν.
Κι όταν σπάνε με κρότο
τα εύθραυστα
λόγια
οχλοβοή γεμίζει τη σάλα.

Έλενα Πολυγένη, «Εφηβεία»

Γεννιόμαστε
μέσα σε ουρλιαχτά
υστερικές αναπολήσεις περασμένων ζώων
ερχόμαστε
κηδεύοντας μια ιδέα λύτρωσης στο αίμα μας
αναπνέουμε

Έλενα Πολυγένη, «Για να τελειώνουμε μ’ αυτή την υπόθεση»

Όχι εμένα, όχι το πρόσωπό
μου, όχι αυτό που κρύβεται
κάτω από το πουκάμισο.
Μιλάω κι ας ξέρω ότι η φωνή
θα πνιγεί μες στα ψυγεία που
παγώνουν τα σφαγμένα

Έλενα Πολυγένη, «Κυνηγοί»

Η γη
σε θολωτά τοιχώματα
κρύβει το φεγγάρι·

τα χέρια τους χλωμά
παραμερίζουν άηχα

Έλενα Πολυγένη, «Το φεγγάρι των τρελών»

Η Λευκή Κυρία
                      είναι λυπημένη.
 Η αυγή σφραγίζει τα νεύρα των δακτύλων της
μ' έναν αδυσώπητο ήλιο.
Τα μάτια της κραυγάζουν σιωπηλά
χτυπώντας στον απέναντι τοίχο.

Έλενα Πολυγένη, «Σονέτο παρατεταμένης ακινησίας»

 Όταν αφήνεται στο πάτωμα να πέσει
η ταραχή μου, με μορφή αντικειμένου,
κοιτάζω πάντα με τα μάτια του χαμένου
που χρόνια στέκεται ψυχρός στην ίδια θέση.

Όταν η πόρτα είναι κλειστή, δε μου αρέσει
να την ανοίγω¨ βάρος ξένου