Έλενα Πολυγένη, «Σονέτο παρατεταμένης ακινησίας»

 Όταν αφήνεται στο πάτωμα να πέσει
η ταραχή μου, με μορφή αντικειμένου,
κοιτάζω πάντα με τα μάτια του χαμένου
που χρόνια στέκεται ψυχρός στην ίδια θέση.

Όταν η πόρτα είναι κλειστή, δε μου αρέσει
να την ανοίγω¨ βάρος ξένου

χεριού, στα δάχτυλά μου φορεμένου

οριστικά μου ‘χει τη θέληση αφαιρέσει.

Όταν η μύγα μ’ ενοχλεί, δεν τη σκοτώνω.

Όταν φωνές με προσκαλούν –δε συμμετέχω.

Όταν τηλέφωνο χτυπά, δεν το σηκώνω¨

την απραξία στις εκφάνσεις της διατρέχω

και μες στην πλήξη της αδράνειας που κατέχω

μένει το σώμα μου μετέωρο και μόνο.

~

από τη συλλογή Τα δευτερόλεπτα των ζωντανών στιγμών, Εκδ. Γαβριηλίδης, 2017
πηγή το ιστολόγιο της ποιήτριας

Η Έλενα Πολυγένη γεννήθηκε στην Πάτρα το 1979. Είναι ηθοποιός και μουσικός. Από το 2008 συνεργάζεται με την ομάδα mag και ασχολείται αποκλειστικά με το θέατρο της επινόησης και την περφόρμανς. Κείμενά της έχουν συμπεριληφθεί σε παραστάσεις της ομάδας. Τίτλοι βιβλίων: Γράμματα σε μαυροπίνακα (Δωδώνη, 2009). Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα (poema, 2012). Η χώρα των παράδοξων πραγμάτων (Το Κεντρί, 2014). Τα δευτερόλεπτα των ζωντανών στιγμών (Γαβριηλίδης, 2017). Ανάγλυφη (Ρώμη, 2021)

Η ιστοσελίδα της ποιήτριας elenapoly.blogspot.com