Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Προσευχή στον θεό της άγνωστης οργής»

Κύριε των ενοχών και των προκαταλήψεων.
Στιβαρέ εκδικητή.
Μισάνθρωπε.
Δε ξέρω γιατί απόψε έχω την ανάγκη να σου μιλήσω.
Ίσως… να’ ναι η μοναξιά…
…ίσως
η εγκατάλειψη…

ίσως πάλι τα χρόνια που με βαραίνουν όλο και περισσότερο την νύχτα…
Πάντως, πραγματικά θέλω να σου μιλήσω.

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Με συνοπτικές διαδικασίες»

Η κλήτευση απεστάλη.
Το υποκείμενο εντός ολίγων ημερών
καλείται να προσέλθει προς υπεράσπισίν του.
Καμιάν απουσία δεν δικαιολογείται.
Οφείλει καθείς να πειθαρχεί
στην βούληση της Ανώτατης Αρχής.

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Ο θάνατος του νεκρού»

Είναι νεκρός. Είναι -πράγματι- νεκρός.
Με πιστοποιητικό, σφραγίδες, αριθμό πρωτοκόλλου.
Με ετοιμόρροπο καντήλι, καμένα κεριά και τούλι στο πρόσωπο.
Είναι νεκρός. Με όλα τα τυπικά σημάδια νέκρας.
Χρώμα γκρίζο. Παγωμένος σκελετός. Παγωμένο βλέμμα και
σκέλη μαγκωμένα.

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Προσευχή (666)»

Θε μου. Στο σκοτάδι αυτό που ρουφάει τις επιθυμίες.
Σε φωνάζω. Αυτουργέ. Εγκληματία.

Κάτω απ’ τα σεντόνια. Μιαν αιμάτινη γραμμή.
Τρέχει. Φυγάς. Με σταγόνες κόκκινες. Ολόγιομες. Να
στάζουν. Από τα νύχια που μπήγω στην πλάτη Του.
Σκαλίζοντας. Ανασκαφές ερώτων. Παρελθόντων.
Ψεμάτων. Παρόντων. Εν εξελίξει. Σεναρίων. Και

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Των Παθών και των Εξαρτήσεων»

Τόσοι πολλοί νεκροί για αναστάσιμη ημέρα
φορτίο ενοχών κι ακατέργαστης μνήμης.
Ο κόσμος μια κυψέλη μουρμουρίσματος ευχών
πίσω από μισοσβησμένες λαμπάδες
κι από τραπέζια γεμάτα αδημονία.

Παντού γέλια, μουσική, χοροί

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Μικρή εξωλέμβια ομολογία»

Ι.
Υπήρξα ένας καλός μαθητής
ένας πραγματικά καλός μαθητής
του κόσμου

έκανα πάντα την προσευχή μου
πριν πέσω στο κρεβάτι

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Καμένα χαρτιά»

κύριε καθηγητά
σβήστε παρακαλώ τα ίχνη της σοφίας σας
κανείς δεν θέλει πια να γίνει μάρτυρας
καμίας ανακάλυψης

η εκ του στόματός σας και της πείρας σας
απόφανση περί της πορείας μας

κατέστησε άχρηστα

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Ευθεία στην πτώση του»

Ώρα των ρόδων
στον λαβύρινθο
των λέξεων
απόψε μόνος παλεύω
να ζωντανέψω
κάποιο ετοιμόρροπο
όνειρο•

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Μυστικός Δείπνος»

Κάθισαν οι δυο τους στο τραπέζι.
Το μενού είχε από πριν κανονιστεί.

Καθείς θα έχει στο πιάτο του
όσο φαΐ του αναλογεί.

Ο γαστρονομικός κώδικας

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Η θεολογία του άρρητου»

Στον δυϊσμό του απείρου
αφιέρωσα σήμερα
τη μέρα
με τον ήλιο ντάλα
να ξεθυμαίνει
τα αναρίθμητα όνειρά μου
και το φεγγάρι

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Υπερ αυτών..»

Κανένας δε μίλησε
για ερωτική έλξη

μονάχα

λέξεις βίαιες
πρόφεραν

για άπληστη μοναρχία

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Αυτό»

Το σφύριγμα του ανέμου
τα επίμονα τακούνια της βροχής
κι εσυ

μόνη μέσα σ’ εκείνον
στην έρημο της αγκαλιάς του
στο αγεφύρωτο.

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Υποτίθεται»

Υποτίθεται πως εδώ θα πρέπει κάτι να ειπωθεί.
Υποτίθεται.
Όλοι περιμένουν μια λέξη του εξουσιαστή.
Όλοι περιμένουν ένα του νεύμα.
Ένα μικρό τικ του αριστερού βλεφάρου του.
Υποτίθεται πως έτσι γίνονται αυτά τα πράγματα.
Όταν τα μεγάλα δεν χωρούν στα λόγια.
Όταν οι σημασίες και οι εικόνες που επακολουθούν

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «…της σιωπής»

Ι.
κάποτε πίστεψα πως η εικόνα εκείνου του χεριού
που μαγκώνει–
των χειλιών που φτύναν –σα να’ ταν δόντια σαπισμένα-
τις όλο χνώτα λέξεις
κι έπειτα

την κραυγή

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Ελεύθερη Πτώση»

Είσαι τόσο μικρή
-στ’ αλήθεια-
αγάπη

μια κουκκίδα
μαύρο
στο ενδιάμεσο
ενός κόσμου

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, «Σε ρυθμούς τάγκο»

Δύο άντρες
-που προσωπικά δεν γνωρίζω-
είναι ξαπλωμένοι στο κρεβάτι μου.
Ο ένας έρπει επάνω σε μιαν ασημένια
αχτίδα φεγγαριού ιχνηλατώντας τα νωπά
σεντόνια – ενώ ο άλλος σε στάση ερημίτη
σε προσευχή με το ελεύθερό του χέρι προσκαλεί