Γκαμπριέλα Μιστράλ (Gabriela Mistral), «Η προσευχή της δασκάλας»

Κύριε! Εσύ που δίδαξες,
συγχώρα με που διδάσκω,
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
το οποίο Εσύ έφερες
όσο στη Γη βρισκόσουν.
Δώσε μου μια μοναδική αγάπη
για το σχολειό μου,
ώστε ούτε το κάψιμο της ομορφιάς

Γκαμπριέλα Μιστράλ (Gabriela Mistral), «Καθώς πέφτει το χιόνι»

Κατέβηκε το χιόνι σαν ένα θείο πλάσμα
επίσκεψη να κάνει σε τούτη την κοιλάδα.
Κατέβηκε το χιόνι - των αστεριών νυφούλα
έλα να την ιδούμε στο χώμα καθώς πέφτει.

Γλυκιά που είναι! φτάνει σαν το εξαίσιο πλάσμα,
σιωπηλά, λες τρέμει μήπως κακό και κάνει,
σαν όνειρο είν' όμοια και σαν φεγγάρι πέφτει,

Γκαμπριέλα Μιστράλ (Gabriela Mistral), «Ο Καθρέφτης»

Στων Μίτλα τους αγρούς μια μέρα
ήλιου και τζιτζικιών, τροχιάς πορείας,
σ' ένα πηγάδι έσκυψα, σαν ήρθ' ένας Ιντιάνος
απάνω απ' το νερό να με κρατήσει
κ' ήταν μες στις παλάμες των χεριών του
το μελανό κεφάλι μου σαν γινωμένο φρούτο.
Κι' αντίς νερό, το πρόσωπό του ήπια

Γκαμπριέλα Μιστράλ (Gabriela Mistral), «Η δασκάλα»

 Με τα ζεστά μαλλιά του παίζω
που τα χωρίζω και τα ισιώνω
και λες κρατώ μεσ’ στα σγουρά του
των Μάγιας της διασποράς τον πόνο.
Δώδεκα χρόνια που ‘χω αφήσει
τ’ αδρό μεξικανόπουλό μου
μα εγώ ακόμα το χτενίζω
είτε ξυπνή είτε στ’ όνειρό μου.

Γκαμπριέλα Μιστράλ (Gabriela Mistral), «Δώσ’ μου το χέρι σου»

Δώσ’ μου το χέρι σου και θα χορέψουμε
Δώσ’ μου το χέρι και θα μ’ αγαπάς.
Σαν ένα λουλούδι μόνο θα είμαστε
Σαν ένα λουλούδι – κι άλλο τίποτα πια.
Την ίδια στροφή θα τραγουδάμε,
Στο ίδιο βήμα χορό θα πατάς.

Γκαμπριέλα Μιστράλ (Gabriela Mistral), «Μπαλάντα»

Διάβηκε με μιαν άλλη
τον είδα να περνά
φλοίσβος το αεράκι
ήσυχο τὸ δρομάκι
και τούτα τ’ άθλια μάτια

Γκαμπριέλα Μιστράλ (Gabriela Mistral), «Ερωτεύομαι»

Πάει ελεύθερος στο αυλάκι, φτερουγίζει στον αέρα,
πάλλει ζωντανός στον ήλιο, πιάνεται μες στον πευκιά.
Δεν φελάει να τον ξεχάσεις όπως μια κακιά σκέψη, θα πρέπει να τον ακούσεις.
Μιλάει γλώσσα από μπρούτζο και μιλάει γλώσσα πουλιού,
ικεσίες δειλές, παραγγέλματα της θάλασσας

Γκαμπριέλα Μιστράλ (Gabriela Mistral), «Το μαρτύριο»

Καρφωμένο στη σάρκα μου φέρνω από χρόνια
Ζεστό μαχαίρι,
Ένα πελώριο στίχο που αφρίζει σαν το κύμα
Του αρχιπελάγους.
Φιλοξενώντας τον τυφλά, τα σωθικά μου σφάζει

Γκαμπριέλα Μιστράλ (Gabriela Mistral), «Τρία δέντρα»

 Τρία πεσμένα δέντρα
Φράξανε το μονοπάτι.
Από τον ξυλοκόπο ξεχασμένα δέντρα
Κρυφομιλούν, σαν τους τυφλούς, αγκαλισμένα.
Στο βασίλεμα του ο ήλιος