Σάμιουελ Μπέκετ (Samuel Beckett), «Ο Ακατονόμαστος» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τώρα ποιος; Τώρα που; Τώρα πότε;
Χωρίς να το ψάχνω. Εγώ, να λέω εγώ. Χωρίς να το εννοώ.
Να τα λέω ερωτήσεις, υποθέσεις.
Να προχωράω μπροστά, να το λέω προχωράω, να το λέω μπροστά.
Λες να 'γινε και κάποια μέρα, εντάξει πήρε μπρος, να 'μεινα μέσα,
που μέσα, αντί να βγω έξω,
όπως έκανα πάντα,
να περάσω μέρα και νύχτα όσο γίνονταν πιο μακριά,

Σάμιουελ Μπέκετ (Samuel Beckett), «Άτιτλα»

Ο δικός μου τόπος βρίσκεται πάνω στη ρέουσα άμμο
ανάμεσα απ’ τα βότσαλα και τους αμμόλοφους
η καλοκαιρινή βροχή βρέχει τη ζωή μου
και η ταλαιπωρημένη μου ζωή
τρέπεται σε φυγή
μία στην αρχή της και μία στο τέλος της

Σάμιουελ Μπέκετ (Samuel Beckett), «Συνδεδεμένος»

1.
Είναι τέτοια η απελπισία στο να κρύβεις τις λέξεις που θες να πεις
Που δεν είναι καλύτερο να αποτυγχάνεται η προσπάθεια
Απ’ το να μη γίνεται καθόλου;
Οι ώρες μετά τη φυγή σου πέφτουν πάνω μου βαριές
σύντομα θ’ αρχίσουν σιγά-σιγά να σέρνονται
πάνω σ’ ένα κρεβάτι απ’ τη δική σου έλλειψη

Σάμιουελ Μπέκετ (Samuel Beckett), «Ζεύγος Ελευθερίας»

Τα γεμάτα επιθυμία χείλη της είναι γκρι
και χωρισμένα σαν μια μεταξωτή θηλειά
απειλώντας
ένα μικρό, παράξενο τραύμα.

Αρπάζεται νωχελικά πάνω
σε ευαίσθητα κι άγρια πράγματα
περήφανη που τα έχει αποσυνθέσει
από τη θανατηφόρα σκιά της ομορφιάς της.

Σάμιουελ Μπέκετ (Samuel Beckett), «Περιμένοντας τον Γκοντό» (pdf)

Ο Samuel Beckett έγραψε το Περιμένοντας τον Γκοντό μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, το χειμώνα του 1948 – 1949, αφού είχε στο μεταξύ επιδοθεί στην συγγραφή μυθιστορημάτων και μικρών αφηγημάτων. Η πρώτη σκηνική παρουσίαση του έγινε το 1953 στο Παρίσι σε σκηνοθεσία Roger Blin. Το κοινό αρχικά αντιμετώπισε με αδιαφορία το έργο, σταδιακά, ωστόσο, άρχισε να γίνεται όλο και πιο γνωστό για να καταλήξει σήμερα να θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα – αν όχι το σημαντικότερο – θεατρικό έργο του εικοστού αιώνα.

Σάμιουελ Μπέκετ (Samuel Beckett), «Τι θα ‘κανα χωρίς αυτόν τον κόσμο»

Τι θα ‘κανα χωρίς αυτόν τον κόσμο χωρίς πρόσωπο χωρίς απορίες
όπου η ψυχή δε ζει παρά μια στιγμή όπου κάθε στιγμή
χάνεται στο κενό στη λησμονιά της αλλοτινής της ύπαρξης
χωρίς αυτό το κύμα όπου στο τέλος
κορμί και σκιά καταβροχθίζονται
τι θα ‘κανα χωρίς αυτή τη σιωπηλή δίνη των ψιθύρων
που ασθμαίνει μανιασμένη για βοήθεια γι’ αγάπη
χωρίς αυτόν τον ουρανό που υψώνεται
πάνω απ’ τη σκόνη της σαβούρας του

Σάμιουελ Μπέκετ (Samuel Beckett), «Η ροή της άμμου»

Είμαι αυτή η ροή της άμμου που γλιστράει

ανάμεσα στο βότσαλο και στον αμμόλοφο

η καλοκαιρινή βροχή πέφτει πάνω στη ζωή μου

πάνω σ' εμένα η ζωή μου που μου ξεφεύγει με 

καταδιώκει

και θα σβήσει τη μέρα που άρχισε