Ρώμος Φιλύρας, «Σκαραμαγκάς»

Σαν κέντημα γύρω οι βράχοι κ΄ οι λόφοι του Κορυδαλλού
στο λιμανάκι, ονειρεμένο, του γραφικού Σκαραμαγκά
κ΄ οι βάρκες στην ακρογιαλιά, που βάζουν πλώρη αργά γι΄ αλλού
τα παραγάδια και τ΄ αγκίστρια κ΄ οι πετονιές αραδαριά.

Όλος γαλήνιο αραξοβόλι ο κόλπος του Σκαραμαγκά
κι αντίκρυ η θρυλική Ελευσίνα, Κούντουρα, Μάντρα και τα Βίλλια

Ρώμος Φιλύρας, «Στον Έρωτα»

Έρωτα, Έρωτα, νιώθοντάς σε
νιώθω να περνά της ψυχής μου σκότος
η φωτεινή σου αχτίνα
και να γίνομαι όλος
ένας παλμός

Ρέε ήρεμα, ήρεμα μέσα μου

Ρώμος Φιλύρας, «Υπεράνω»

Κι αν δοθήκαμε ολάκεροι στη νιότη,
κι αν άφραστα αγαπήσαμε ό,τι ζει,
κι αν οι στερνοί δεν είμαστε, ούτ' οι πρώτοι
ένθεν η ορμή μας ξεπετά εκεί

επάνω απ' της αβύσσου τ' άγρια σκότη
και πέρα από του πλήθους τη βοή:

Ρώμος Φιλύρας, «Όσκαρ Ουάιλντ»

Όταν μια κόπια έκανες την εποχή σου,
ζητώντας τραγικότητα στη φύση
και στη ζωή, στη φυλακή αναζήσει
κι εκεί ‘χε η σκέψη σου στην ξεστοχή σου.

Σαλώμη, Τραγωδία η πρόθεσή σου
ξέπεσε στ’ άσχημο, να ξεδιαλύσει

Ρώμος Φιλύρας, «Σονέτο»

Φ. Λ.

Γλυκούλι μεσουράνημα η ζωή σου
και φθάνω αργά, μα είναι καιρός ακόμη,
στο χείλι σου αν δεν κελαηδεί μια γνώμη,
θα τρυγέψεις, θα σφίξεις την ψυχή σου.

Ρώμος Φιλύρας, «Έρημοι»

Νυχτώνει στον Προφήτη Λια.
Δυο-τρία φώτα μόνο·
κι έχομ’ εδώ στην ερημιά
περάσει τόσο χρόνο!

Σε λίγο σβήνουνε τα δυο
κι έν’ απομένει μόλις

Ρώμος Φιλύρας, «Έρωτας»

 Την πόρταν εμαντάλωσες κι ήρθες σιμά μου πάλι,
μού´σφιξες τα χέρια μου κι έγειρες το κεφάλι

να μου ειπείς τ´ανείπωτα που μόνο η νύχτα ξέρει,
μέσα στο τρισκόταδο της κάμαρας, ω ταίρι.

Κι είπαμε όλα τα κρυφά, που και τα ρόδα λένε
στο περβόλι τις βραδιές με λίγωμα και κλαίνε.

Ρώμος Φιλύρας, «Eσύ»

Εσύ, που της ζωής μου εγίνης ο ρυθμός,
σε τόσες μέσα ωραίες, ο μοναχός καημός,
ιδανικό μιας νιότης κι ονείρου χάρη εσύ,
το πιο ακριβό μου γκόλφι, το πιο παλιό κρασί.

Το πέρα στις αγάπες τις πρόσκαιρες, μαζί
και το σιμό καμάρι που στην καρδιά μου ζει...

Ρώμος Φιλύρας, «Η σελήνη»

Ως πότε θα γυρνάς στ’ ουρανού τα πλάτη αργυρή,
πασίφαη, πλησίφαη, γεμάτη, μισή σα δρεπάνι,
σα μαγεία φωτεινή, δέσμη φώτων, σφυρί
που αργάζει, χρυσή, μια φεγγόρροη στεφάνη;

Προαιώνια, πρόκοσμη, προκατακλυσμιαία,
νύμφη ωραία, τροπικών μαγεμένη φροντίδα,

Ρώμος Φιλύρας, «Στις τρεις εκλεκτές»

Την ευτυχία πρώτη φορά τη νιώθω,

στο πλάι σας το γλυκό κι είστε δικές μου,

αγαπημένες και σ’ εμέ, τον πόθο

και των τριών να δάμαζα, καλές μου.

Ρώμος Φιλύρας, «Καρτέρι»

Πάντα να περιμένω στ' ακρογιάλι,

σαν άλλοτε, σα χθες, σήμερα -χρόνια!

μες απ' τη στάχτη να πετιέμαι πάλι,

φοίνικας, κρίνο στα τετράκρυα χιόνια.

Τον ίδιο εμένα να θωρώ σε εικόνα,

Ρώμος Φιλύρας, «Ο πιερρότος»

Πιερρότοι εσύ κι’ εγώ κι άλλοι κοντά του,

κι’ αυτός τόσο σωστός μ’ άσπρη ζακέττα,

παίζαμε με τη φόρμα του, ρίχναμε κάτου

τ’ ομοίωμά του – χρώμα σε παλέττα.

Ρώμος Φιλύρας, «Στον 'Αδη»

Μια μέρα θα μισέψουμε στα σκότη
κι αν δεν το ήπιαμε όλο το ποτήρι.
Κι αν δεν εμείναμε σε θεία αγνότη,
το κορμί μας στον τάφο θ' απογείρει.
Στερνή αγάπη θε να μοιάζει πρώτη,