Θεώνη Κοτίνη, «Ημέρες καραντίνας»

 Ι.
Καλά κλεισμένοι και φοβισμένοι με ασφάλεια
αναμένουμε.
Τις γνωματεύσεις, διαγγέλματα, διατάξεις.

Στο μεταξύ φιρμάνια των κρατούντων
γι’ αυτό και εκείνο που θα αλλάξει
όταν με το καλό ξανανταμώσουμε.

Θεώνη Κοτίνη, «Ηθογραφία. 1972»

Ιούλης θα ’τανε. Κυριακή και ζέστη στην αυλή εκεί που τρώγαμε. Μέσα αναμμένη τηλεόραση κι ελληνική ταινία σε λιγάκι. Είχαμε κάτι σαν γιορτή, αλλιώς δε θα θυμόμουνα και τώρα ακόμα το ψητό κοτόπουλο. Έλαμπε ο ήλιος στη φρυγανισμένη πέτσα. Είχαμε και μπίρα. Και πατάτες• τηγανητές, μια παιδική ευωχία! Δεν ξέρω αν το θυμάμαι ή το σκηνοθετώ. Πάντως έπαιζε κάτι σαν ρυθμός μελλούμενης δροσιάς και λίβα θελκτικού σε απόσταση ιλίγγου. Τρώγαμε μακάριοι και οι τέσσερις. Γι’ αυτό είμαι απολύτως βέβαιη και τώρα.

Θεώνη Κοτίνη, «Σίφνος»

Να φύγω
να φτάσω
να δω
ασβέστη χλωρό
το κορμί μου γυμνό

Θεώνη Κοτίνη, «Όταν»

Όταν όλο και λιγότερο ξέρεις,
όταν ίδιο χνάρι χαράζεις
σ’ όποιο δρόμο κι αν πάρεις,
όταν απ’ όλα που υπάρχουν
για ένα δυο μόνο κλαις
και πεισμώνεις

Θεώνη Κοτίνη, «Αυτοχειρία»

Επιτέλους έφτασες στην αποτυχία
Τώρα μπορείς να αφεθείς
στην ευκολία της ήττας σου
Και τι αδέξιοι χειρισμοί
και πόση νοθευμένη συγκυρία χρειάστηκαν
για να σκηνοθετήσεις στην εντέλεια

Θεώνη Κοτίνη, «Μπά­μι­ες»

 ΣΗΜΕΡΑ στὸ με­ση­με­ρια­νὸ ἔ­χου­νε μπά­μι­ες. Δὲν τοῦ ἀ­ρέ­σα­νε πο­τέ. Σκα­λί­ζει τὸ πιά­το ξε­φλου­δί­ζον­τας μὲ τὸ πι­ρού­νι τὴ σάρ­κα, ἀ­πο­κα­λύ­πτει τὰ σπό­ρια γυ­μνά. Μέ­σα σαρ­δό­νια ὀ­δον­το­στοι­χί­α, σὰν τὴ γκρι­μά­τσα τῆς συ­νά­θροι­σης γύ­ρω ἀ­πὸ τὸ τρα­πέ­ζι. Σκυ­θρω­ποί, μα­λω­μέ­νοι ἢ ἕ­τοι­μοι νὰ μα­λώ­σουν σὲ λί­γο, μά­να πα­τέ­ρας παι­διά.