Κούλα Αδαλόγλου, «Οι περαστικοί»

Το άνοιξε όταν είδε ένα περίεργο ζωύφιο, μπας και το διώξει,
εκείνο το παράθυρο που κρατούσε χρόνια κλειστό.
Το ξέχασε. Οι συγκάτοικοι άκουσαν για πρώτη φορά
φωνές στριγκιές κλάματα παρακαλετά βρισιές γδούπους.
Όταν το ανακάλυψε ήξερε ότι όλοι έμαθαν πλέον.
Όμως τα πιο βαθιά δεν μαθαίνονται.
Ότι σκάει το στήθος της σε πεταλούδες διάφανες,

Κούλα Αδαλόγλου, «Ίσως»

Ας κάνουμε ένα διάλειμμα, λοιπόν.
Ίσως κι εσύ κατανοήσεις ότι
μπορεί ο ήλιος να ακολουθεί το πρόγραμμά του,
αλλά η παρένθεση μπορεί να κλείσει αναπάντεχα
και το ένα σώμα να απομείνει άυλο.
Ίσως κι εγώ να καταλάβω ότι

Κούλα Αδαλόγλου, «Ήταν ερωτικό το βράδυ..»

Ήταν ερωτικό το βράδυ.
Στην εθνική τα φώτα λιποθυμισμένα
τα χιλιόμετρα λαίμαργα.
Έπεφτε το σούρουπο
σάπιο
οι δρόμοι γεμάτοι βροχή

Κούλα Αδαλόγλου, «Μόνον προθέσεις»

Τα μάτια σου – κι ο Ευριπίδης –
(γλυκές σταλαξιές .. από ξανθόμαυρο μελίσσι)
κι όσα ήθελα να σου ομολογήσω «μεταφορικά»
μείναν προθέσεις.
Τώρα στο τηγάνι τσιγαρίζω κρεμμυδάκι,
γεμίζει το σπίτι μυρωδιά από λάχανο

Κούλα Αδαλόγλου, «Λες πως»

Μου λείπουν οι μέρες σου, σου το λέω, μου δίνεις πενταροδεκάρες.
Ζητάς επιείκεια, στράγγισα.

Μαζεύεις ματαιώσεις και διαψεύσεις
μου λες πως φεύγεις
το στομάχι μου καίγεται

Κούλα Αδαλόγλου, «Εποχή αφής»

Πόσο ζηλεύω το θαλασσινό αεράκι.
Να χαϊδεύει τα μαλλιά μου.
Τα μαλλιά μου.
Μακραίνουν, πυκνά.

Κούλα Αδαλόγλου, «Η δικλείδα»

Πού την άφησες, μου είπαν, αυτή τη σκέψη σου εκεί έξω,

τώρα δεν έχεις μυστικά.

Τα ματοτσίνορά μου έπεσαν και τα μάτια μου

έμειναν ανοιχτά σαν πλαστικής κούκλας.

Ένιωσα περίπου σαν φλασάκι, πεσμένο σε πίσω κάθισμα ταξί.

Κούλα Αδαλόγλου, «Απόφαση βραδιάς με πανσέληνο»

Πανσέληνος.

Κι εγώ κρατημένος από μια λεπτή κλωστή.

Πανσέληνος.

Κι εγώ που διέκρινα εκείνη

Κούλα Αδαλόγλου, «Θα ’ρθεις πάλι για έρωτα»

Θα ’ρθεις πάλι για έρωτα.
Θα παραληρεί το γιασεμί
θα ξεσαλώνουνε τα μικροπούλια.
Δε θα μπορέσω να ανταποκριθώ.

Κούλα Αδαλόγλου, «Πίστευα πως»

Πίστευα κάτι απ’ το χαμόγελό σου
κάτι στο άγγιγμα
απ’ τα ζεστά σου δάχτυλα.
Πίστευα πως

Κούλα Αδαλόγλου, «Α, ρε Οδυσσέα...»

Α, ρε Οδυσσέα,
αυτό κι αν με τρελαίνει:
είκοσι χρόνια σε περίμενα
και τώρα που χρειάστηκε να λείψω για δουλειές
ούτε ένα βράδυ δεν μπορείς να περιμένεις...