Κατερίνα Αυγέρη, «Το θέαμα των γιατρικών»

Στα ίδια σεντόνια διάσπαρτοι μοιράζονται πλάνα του ίδιου ονείρου
και δήθεν σίγουροι για το αύριο
ξυπνούν στα κράσπεδα μιας πόλης που ταΐζουν με το μέλλον τους
για να ανταποδώσουν τη φιλοξενία.
Διασκεδάζουν τη ζωή τους με προβολές παγωμένων ηρώων
και θέατρα συναντήσεων με εμπόρους του διαστήματος,
γιατρικά για να ανακουφίσουν τα όνειρά τους.

Κατερίνα Αυγέρη, «Η ποδιά»

Είχε ανταλλάξει τα παιδιά της με μια γάτα και έτσι δεν αναγκάστηκε να γεννήσει ποτέ. Ρούφαγε χρυσάφι πρωί-βράδυ και στον ύπνο της το ξέρναγε δαχτυλίδια, απόδειξη πως ήταν άξια να κοιμάται δίπλα του. Σε ανταπόδοση του ζήτησε να πνίξει τα γεννήματά του και να σταθεί κύριος στην μοναξιά του, κλαίγοντας καθημερινά για μια ανίατη αρρώστια που δεν μπορεί, στο τέλος θα εκκολαφθεί στο πορτοφόλι του. Ένα διαμέρισμα είναι ικανό να στοιβάξει άπειρα κατεβασμένα ακουστικά και μονά παπούτσια περιπάτου, αρκεί να φορά όλη μέρα την ποδιά της και να νοικοκυρεύει τη σιωπή ανάμεσα σε αδιάβαστα βιβλία. Ο τόνος της ευγένειας είχε ηχογραφηθεί στον τηλεφωνητή από χρόνια, οπότε γύριζε άνετα γυμνή

Κατερίνα Αυγέρη, «Άσεμνα σε δημόσια θέα»

Ο θάνατος επήλθε φυσιολογικά, φυσικό επακόλουθο
χρόνων σιγής και εγκατάλειψης. Πολλοί αναρωτήθη-
καν πώς συνέβη τόσο άσεμνα σε δημόσια θέα.

Μπορεί να ήταν ο ήλιος που ζάλιζε το πεζοδρόμιο.
Η ζέστη που έφερνε αναγούλα μαζί με καυσαέριο.
Σίγουρα δεν βοήθησαν τα χρηστά ήθη μιας ζωής με
τακτικά πρόσφορα και άκαυτο λάδι. Όσα χάπια δεν
χωνεύτηκαν, έμειναν άθικτα στο κομοδίνο για την
επόμενη ζωή, την ευτυχισμένη.