Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς (William Carlos Williams‎), «Η πράξη»

Τα τριαντάφυλλα ήταν εκεί, μες στη βροχή.
Μην τα κόψεις, την παρακάλεσα.
Δεν θα κρατήσουν, μου είπε.
Μα είναι τόσο όμορφα
εκεί που βρίσκονται.
Ω, όλοι μας ήμασταν όμορφοι κάποτε,
είπε,
και τα έκοψε και στο χέρι
μου τα ‘δωσε.

Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς (William Carlos Williams‎), «Η θλίψη της θάλασσας»

Αυτή είναι η θλίψη της θάλασσας -
κύματα σαν λέξεις, όλα διαλυμένα -
μια μονοτονία ανύψωσης και πτώσης της διάθεσης.
Γέρνω και προσέχω τη λεπτομέρεια
της εύθραυστης νεροκορφής, τον ατελή
ευαίσθητο αφρό, τις άκρες των κίτρινων
φυκιών απαράλλαχτες -
Δεν υπάρχει ελπίδα - εκτός κι αν ένα κοραλλιογενές
νησί σχηματιστεί αργά

Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς (William Carlos Williams‎), «Η προθεσμία»

Ένα τσαλακωμένο φύλλο
σκούρο χαρτί
στο ύψος περίπου
και στο φαινομενικό όγκο
ενός ανθρώπου
κυλούσε με τον
άνεμο σιγά

Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς (William Carlos Williams‎), «Ρώσικος Χορός»

Αν, όταν η γυναίκα μου κοιμάται,
όπως το μωρό και η Καθλήν,
κι ο ήλιος είναι δίσκος λευκής φλόγας
μέσα σε ομίχλη μεταξένια
πάνω από δέντρα που αστράφτουν ----
Αν εγώ, στο βορινό δωμάτιο
χορεύω γυμνός, με τρόπο αλλόκοτο

Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς (William Carlos Williams‎), «Η Νεαρή Νοικοκυρά»

Στις δέκα το πρωί η νεαρή νοικοκυρά
τριγυρνά με το νεγκλιζέ πίσω
απ’ τους ξύλινους τοίχους της οικίας του συζύγου.
Περνάω μόνος με τ’ αμάξι.

Κι έπειτα βγαίνει ως το δρόμο
για να φωνάξει τον ψαρά, τον παγοπώλη,

Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς (William Carlos Williams‎), «Τα δέντρα του Μποτιτσέλι»

Το αλφάβητο
των δέντρων

ξεθωριάζει στων
φύλλων το σκοπό

ευθείες
τεμνόμενες από αχνά