Γιώργος Σαραντάρης, «Ένα ταξίδι να πάμε..»

Ένα ταξίδι να πάμε με τη γλώσσα μας
Ένα ταξίδι

Χλωμούς και ρόδινους ουρανούς να δούμε
Χώματα με την αίσθηση της φωτιάς
Με το χρώμα του δέντρου
Με το χρώμα και τη λαλιά του πουλιού
Με την οσμή της θάλασσας

Γιώργος Σαραντάρης, «Άλλοτε η θάλασσα»

Άλλοτε η θάλασσα μάς είχε σηκώσει στα φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στον ύπνο
Μαζί της ψαρεύαμε τα πουλιά στον αγέρα
Τις ημέρες κολυμπούσαμε μέσα στις φωνές και τα χρώματα
Τα βράδια ξαπλώναμε κάτω απ’ τα δέντρα και τα σύννεφα
Τις νύχτες ξυπνούσαμε για να τραγουδήσουμε
Είταν τότε ο καιρός τρικυμία χαλασμός κόσμου

Γιώργος Σαραντάρης, «Γυναίκα»

Η γυναίκα σαν όνειρο από σάρκα
θλίβει την παρουσία μου μεσ' στον κόσμο
μ' όλα τα χαμογέλια της αγάπης.

Στα έργα της ψυχής μου
φέρνει την απουσία της,

Γιώργος Σαραντάρης, «Τα μάτια σου ήταν απόψε..»

Τα μάτια σου ήταν απόψε μια κλίμακα
Κι ανέβαινα ψηλά στην ψυχή σου να τραγουδήσω
Η αγάπη σου δεν είχε φωνή και μ' άκουγες
Σαν να 'θελες να ταξιδέψεις μέσα στα σύννεφα
Έπλαθα όνειρα και παίρναν σάρκα
Τότε αποκτούσες φωνή και τραγουδούσες

Γιώργος Σαραντάρης, «Ο Άνεμος κι η Άνοιξη»

O άνεμος ρέει μέσα στην καρδιά μας
Σαν ουρανός που έχασε το δρόμο
Δέντρα προσπαθούν να του δέσουν τα χέρια
Aλλά μάταια κοπιάζουν

Γιώργος Σαραντάρης, «Μιλώ»

Μιλώ γιατί υπάρχει ένας ουρανός που με ακούει
Μιλώ γιατί μιλούν τα μάτια σου
Και δεν υπάρχει θάλασσα δεν υπάρχει χώρα
Όπου τα μάτια σου δε μιλούν

Ο Ελύτης γράφει για το θάνατο του ποιητή Γ. Σαραντάρη στο αλβανικό μέτωπο…

«…Ήταν η πιο άδικη απώλεια. Θα προσπεράσω λοιπόν για να τις ξαναπιάσω, ίσως κάποτε κι αλλού, τις σκληρές μέρες της Αλβανίας. Όμως θέλω τη στιγμή αυτή, απροκάλυπτα, να καταγγείλω το επιστρατευτικό σύστημα που επικρατούσε την εποχή εκείνη και που, δεν ξέρω πως, κατάφερε να κρατήσει στα Γραφεία και στις Επιμελητείες όλο τα χοντρόπετσα θηρία των

Γιώργος Σαραντάρης, «Μην τους μιλάτε»

Μην τους μιλάτε

αυτοί μας κλέβουν έρωτα
αυτοί μας κλέβουνε τ’ όνειρο
μας κλέβουν καταπράσινες φωνές
κλέβουνε σώματα

Γιώργος Σαραντάρης, «Πέθαναν οι πολλές αμαρτίες»

Πέθαναν οι πολλές αμαρτίες
Και μήτε η αρρώστια τους έγινε μνήμη
Μήτε τ' όνομά τους σώθηκε

Ποιος θυμάται τις αμαρτίες
Ποιος άλλος παρά οι άμυαλοι

Γιώργος Σαραντάρης, «Στο λυγερό κορμί σου..»

Στο λυγερό κορμί σου ακουμπησμένος
ελαφρότερη αισθάνομαι τη ζωή·
έχει η καρδιά σου ανοιξιάτικο παλμό
σιγαλινό και άγρυπνο·
νιώθω το σώμα σου πάνω στην πλάτη μου

Γιώργος Σαραντάρης, «Ταξίδι»

Κάτω ἀπὸ ἕνα πεῦκο
Ὁ ἀγέρας δὲ φυσοῦσε
Τραγούδαγε τὸν ὕπνο
Μιὰ κοπέλα

Γιώργος Σαραντάρης, «Ένα φεγγάρι πες μου»

Ένα φεγγάρι πες μου

Τώρα που η φωνή σου τρέμει
Και δεν είσαι πια δικιά μου
Και ήσουνα δικιά μου

Γιώργος Σαραντάρης, «Το βλέμμα σου δεν έδυσε»

Το βλέμμα σου δεν έδυσε
Θα πάω στον ήλιο να το δω που φέγγει
Θα πάω στα μάτια σου να κελαηδήσω
Δεν θα μιλάς δεν θα μιλάς ποτέ σου
Δεν θα γελάς δεν θα γελάς ποτέ σου

Γιώργος Σαραντάρης, «Όταν φίλησα τα μαλλιά σου»

Όταν φίλησα τα μαλλιά σου

Σε αγάπησα αληθινά
Σε γνώρισα
Σε αγκάλιασα μαζί με το κορμί μου
Σε πήρα από το δέντρο

Γιώργος Σαραντάρης, «Έχω δει τον ουρανό»

Ἔχω δεῖ τὸν οὐρανὸ μὲ τὰ μάτια μου
Μὲ τὰ μάτια μου ἄνοιξα τὰ μάτια του
Μὲ τὴ γλῶσσα μου μίλησε
Γίναμε ἀδελφοὶ καὶ κουβεντιάσαμε
Στρώσαμε τραπέζι καὶ δειπνήσαμε

Γιώργος Σαραντάρης, «Της Oμορφιάς»

Ἡ πιὸ γλυκιὰ παρθένα
Στολίζει τὸ δωμάτιο
Εὐφραίνει τὴν περισυλλογὴ

Ἂς ποῦμε πὼς εἴμαστε εὐτυχεῖς

Γιώργος Σαραντάρης, «Αν μπορούσαμε...»

Αν μπορούσαμε να σταματήσουμε σε όλες τις θάλασσες
Ζεστές από τα φιλιά μας
Και τις φωνές να βρούμε της χαράς μας

Αν μπορούσαμε

Γιώργος Σαραντάρης, «Έλα με καθαρό το βλέμμα»

Έλα με καθαρό το βλέμμα
Οι άνεμοι κοιτάζουν
Άκου το θόρυβο
Βάλε τ' αυτί στην πέτρα
Όπου πατάς βάλε λουλούδια

Γιώργος Σαραντάρης, «Όταν για πρώτη φορά αγαπάμε...»

Όταν για πρώτη φορά αγαπάμε, δεν ξέρουμε
τη σημασία της αγάπης · κανένας δεν ξέρει τότε,
πως η αγάπη είναι η πρώτη, η πιο άμεση, έξοδος
από τη θνητή μας υπόσταση · τότε ο καθένας μας
νομίζει την αγάπη όνειρο, που μπορεί να διαρκέσει

Γιώργος Σαραντάρης, «Ακόμα δεν μπόρεσα»

Ἀκόμα δὲν μπόρεσα νὰ χύσω ἕνα δάκρυ
πάνω στὴν καταστροφὴ
δὲν κοίταξα ἀκόμα καλὰ τοὺς πεθαμένους,
δὲν πρόφτασα νὰ δῶ πὼς λείπουνε
ἀπὸ τὴ συντροφιά μου,