Αλέξιος Μάινας, «Ναύπλιο»

Θύματα της αγάπης.
Θέματα που ταφήκαν.

Το αλαργινό καταύγασμα
οι ελιές της αλέας προς το μουράγιο
και κάτω απ’ το γυάλισμα οι καρποί τους,
και κείνα τα βήματα, πανωφόρια στο κόκκινο κρύο τους
έτοιμα να χρωματίσουν τα ίδια στενά με τα παγωτάδικα
δίπλα στ’ ανδρείκελα των προθηκών με τις μικρές πλακέτες.

Αλέξιος Μάινας, «Ας μιλήσουμε ανοιχτά»

Είμαι ασφαλής.
Τα κύματα δεν μπαίνουν
απ' τα παράθυρα.
Λες, όταν υαλόφρακτη σιωπάς το πρωί όταν τρώω,
το αριάδνειο εσώτερό σου μπόσι-
κα θέλει να ξεγυμνώσει
τη βούλησή του
ν' αστράψουν ξεκουβαριασμένες οι άκρες του μίτου

Αλέξιος Μάινας, «Το ένα, ακίνητο, άκρο ενός ήχου της σιέστας»

Στον Πέτρο Στεργιόπουλο

Σταμάτησε σε μουντζούρες
να περιχέει η ζέστη
τα ρίγη των χαμηλών πυλώνων
στον ώμο του ποδηλάτη
που διορθώνει
κλακ

Αλέξιος Μάινας, «Σαντορίνη»

Σε κείνη, για να’ρθει.

Στεγνότητα, αμετάβλητο. Schatten verbreiten sich über die Felsen.
Το απογευματινό βουνό με τα μονοπάτια του –φίδια–
και τις αγριοσυκιές σκυλόψυχες με τ’ άγρια σύκα
εισβάλλοντας στο πέλαγο όπου εισέβαλλε πάντα,

τ’ άσπρο καμπαναριό σχεδόν άσπρο,
τις δυο δίφυλλες πόρτες του δίκλιτου ναού,

Αλέξιος Μάινας, «Ο Χαίλντερλιν και η ουσία της ποιητικής απόλαυσης»

 (10:33) Ο Χαίλντερλιν και η ουσία
της ποιητικής απόλαυσης

Δεν υπάρχει ποίηση
υπάρχει μονάχα ποιητική πρόσληψη κειμένων.
Ποιητική πρόσληψη είναι ένα είδος
ακουστικής προκατάληψης.
Είναι μια κατάφαση της μεταφυσικής

Αλέξιος Μάινας, «Αν ήμουν μεγαλύτερος σε ηλικία»

Το σπίτι της βούλησης.

Αν ήμουν μεγαλύτερος σε ηλικία
θα σε κοιτούσα απαρηγόρητα στα μάτια
(κι αυτά τον Ειρηνικό)
όπως κοίταζε ο Τάνταλος τ' άδεια του χέρια
ή θα καθόμουν βαθιά στις ξαπλώστρες του κήπου
και το τηλέφωνο από μέσα θα χτυπούσε θα χτύπαγε

Αλέξιος Μάινας, «Η Αφρική του χρόνου»

Αλήθειες, ανέκδοτα.

Βρήκα τα σκουλαρίκια που ’θελες ν’ αγοράσεις.
Στα είχα πάρει στα κρυφά απ’ την Αφρική
το τελευταίο βράδυ·
αλλά παρέπεσαν στη συρταριέρα και χαθήκαν.
Έντονο πράσινο σαν μαλαχίτης με ρωγμές.
Λεπτοδουλειά το ασημένιο πλαίσιο· να κρέμονται

Αλέξιος Μάινας, «Ο αγρός του κεραμέως»

Το κοπάδι των τεφρών. 

Αν σ’ αυτό το σκηνικό με τ’ άνδηρα του νεκροταφείου 

τους άρκευθους και τα ρείκια 

και την ερημιά των σπιτιών δίπλα στα πάρκα 

τ’ απογεύματα στη φαρδιά τζαμαρία 

ερχόταν μια στιγμή ολοσχερούς και απόλυτης 

ξεγνοιασιάς 

Αλέξιος Μάινας, «Δείλι»

Περάσαν τέσσερις χρονιές περάσαν τρεις χειμώνες,
ανούσιο, μα σε σκέφτομαι, τα μαλακά φιλιά σου
που μπλέκονταν στις μπούκλες σου. Ακάλυπτοι οι αγκώνες
κρυώναν και ψιθύριζες: «θα φύγω, πάμε, βιάσου!»

Αλέξιος Μάινας, «Αν ήσουν»

Πλωτό, εδώδιμο,
παραδομένο σώμα.

Αν ήσουν πουλί θα 'σουν βέβαια αετός -
όχι τόσο για το βασιλικό σου γένος
και τα ξανθά σου μαλλιά
όσο για το ράμφος σου στο συκώτι μου.

Αλέξιος Μάινας, «Λίγα λόγια για το κυνήγι»

Άρδευση και σπονδές της δυναστείας των Τανγκ.

Έχει μαζευτεί μια στρατιά μυρμήγκια
στο μαρμάρινο στηθαίο του μπαλκονιού,
ξεχειλίζουν απ’ τις σχισμές στη βάση του τοίχου.
Θυμάμαι ένα καλοκαίρι στη θάλασσα πριν από δεκαετίες.
Ήταν ένα απ’ τα πρώτα ταξίδια στους αμμόλοφους του Βορρά,

Αλέξιος Μάινας, «Το τέλος μιας σχέσης»

 Εμβάθυνση σε κύκλο.

Αν παρατηρήσεις,
έλεγε μια φορά ο θείος όταν ήμουν μικρός,
τον Ιούλιο τ' αγριοκέρασα έχουν όλα πέσει.
Κι άμα δεις, έλεγε μετά,
τα τρώνε όταν δεν κοιτάς διάφορα ζώα.

Αλέξιος Μάινας, «Η σφαγή»

Μετά την πήραν αιχμάλωτη.

Πήρα τηλέφωνο την Έλενα σήμερα δεν μπορούσα να ξέρω
μου είπε κάτι σφύριζε ανατριχιαστικά και τη διαπερνούσε
πως δε γίνεται τώρα σκάνε όλμοι παντού δεν ακούω
ξύλινα ξίφη την τρυπούσαν στην πλάτη και τα πλευρά
αν έτρεχε να κρυφτεί θα ‘πεφτε ίσως στις νάρκες

Αλέξιος Μάινας, «Ο διαμελισμός του Αδάμ»

 Εγχειρίδιο για σαρκοφάγα.

Αν κατέβω
με το δάχτυλο
κατά μήκος του λευκού χείλους σου
το αίμα σου ανάβει και βράζει
μες στη γλαφυρή σου μήτρα
και τα πλευρά σου γυμνά σαν πιρούνια
αναπνέουν πιο γρήγορα