Αλέξιος Μάινας, «Σαντορίνη»

Σε κείνη, για να’ρθει.

Στεγνότητα, αμετάβλητο. Schatten verbreiten sich über die Felsen.
Το απογευματινό βουνό με τα μονοπάτια του –φίδια–
και τις αγριοσυκιές σκυλόψυχες με τ’ άγρια σύκα
εισβάλλοντας στο πέλαγο όπου εισέβαλλε πάντα,

τ’ άσπρο καμπαναριό σχεδόν άσπρο,
τις δυο δίφυλλες πόρτες του δίκλιτου ναού,

Χρήστος Κεραμίδης, «Σαντορίνη»

Αρχαία ψηφιδωτά
πάνω σε δρόμους που κατανοούν
των ναυτικών τα βήματα
Λωρίδες του θείου κίτρινες
Πράσινες του χαλκού
Κι η υγρασία να κλέβει
πρίσματα χρωμάτων

Οδυσσέας Ελύτης, «Ωδή στη Σαντορίνη»

Βγήκες από τα σωθικά της βροντής
Ανατριχιάζοντας μες στα μετανιωμένα σύννεφα
Πέτρα πικρή, δοκιμασμένη, αγέρωχη
Ζήτησες πρωτομάρτυρα τον ήλιο
Για ν’ αντικρίσετε μαζί τη ριψοκίνδυνη αίγλη

Γιώργος Σεφέρης, «Γυμνοπαιδία A΄. Σαντορίνη»

Σκύψε αν μπορείς στη θάλασσα τη σκοτεινή ξεχνώντας
τον ήχο μιας φλογέρας πάνω σε πόδια γυμνά
που πάτησαν τον ύπνο σου στην άλλη ζωή τη βυθισμένη.

Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο
τη μέρα τ' όνομα τον τόπο