Ελένη Τζατζιμάκη, «Απάντηση σε μια ερώτηση (2)»

Αν και πάντα με παρασέρνει το αδιάβατο τοπίο
Αυτό που δεν περπάτησα και δεν είδα ακόμη,
Είναι μυστήριο, αλλά
σα να το γνώριζα από πριν,
Προτού ακόμη αυτό υπάρξει εντός των ορίων
της εμπειρίας μου.
Αισίως δύο δεκάδων και μιας παρά κάτι,

Ελένη Τζατζιμάκη, «Εάν επρόκειτο να γίνω εχθρός του εαυτού μου»

«Ο εχθρός του ποιητή»

Εάν επρόκειτο να γίνω εχθρός του εαυτού μου
Θα έφτιαχνα έναν  μύθο
Με εντάσεις και ανατροπές.
Κι όχι ανίκανος να παρατηρώ τη  φύση μου
Να τρέχει να σωθεί.
Κι όχι ανήμπορος,
 να μην μπορώ,

Ελένη Τζατζιμάκη, «Τέσσερα +»

Τα παιδιά τρέχουν ανάμεσα σε εμπόδια.
Μετρούν ένα ένα τα φώτα που σβήνουν.
Σημαδεύουν τα πουλιά στα ηλεκτροφόρα καλώδια.

Τα παιδιά τρέχουν ανάμεσα σε εμπόδια που έχουν βάλει οι
μεγάλοι.
Μετρούν ένα ένα τα φώτα που σβήνουν και τα εμπόδια

Ελένη Τζατζιμάκη, «Απάντηση σε μια ερώτηση (1)»

Θα μπορούσα να σε είχα αγαπήσει
Αν δε σε είχα ήδη ερωτευτεί.
Τώρα δεν μπορώ να σ’ αγαπώ για σένα
Ούτε και να ανεχτώ το δίκαιο μοίρασμα
Ανάμεσα στον εαυτό
Και τη ζωή και τη ζωή σου
Δίχως να παρεμβάλλω βίαια τη δική μου.

Ελένη Τζατζιμάκη, «Το λάθος»

Κάνοντας λάθος
ξεπληρώνεις κάποιο αρχαίο χρέος
που πλανάται ακόμη στις αιώρες των αιώνων.
Πλανάται και γυρεύει
στεριά να σταθεί
απέναντι απ’ τους πεσόντες.
Γυρεύει φως απ’ το χρόνο,
χρόνο απ’ το φως.

Ελένη Τζατζιμάκη, «ID»

Μίσθαρνη·
Σε κάθε ευκαιρία αλλάζω χρώμα και δέρμα.

Το φιλί·
Ωραίο θέμα, δε λέω.
Ορίζεται από τα χείλη.

Φευ·
Ποιος θα μπορούσε να αποφύγει την αναφορά
στους προγόνους;

Ελένη Τζατζιμάκη, «Καλημέρα»

Η σκούπα που φτυαρίζει το ξημέρωμα.
Τα σκιρτήματα της πόλης — οι κόρνες
ο ήχος του βραστήρα προοιωνίζει την εγκατάλειψη
(προλαβαίνω να τσεκάρω τα μέιλ μου;)
Καλοπιάνοντας ταυτόχρονα την πρωινή ομορφιά
που με τα χρόνια γίνεται όλο και πιο δύσκολη.
Λίγα παράσιτα με μουσική για να ξυπνήσουν και τα όνειρα.
Μια προειλημμένη απόφαση φορέματος

Ελένη Τζατζιμάκη, «Τα χέρια»

Κλειδωμένες όλες οι πόρτες
σφαλίζουν ανελέητα την ερημιά μας.
Πόση γροθιά πόση οδύνη
θέλω ακόμη,
χρειάζεται,

Ελένη Τζατζιμάκη, «Σε ποιον ανήκει μια ιστορία;»

Ήτανε νύχτα όταν ρωτούσες:

Σε ποιον ανήκει μια ιστορία;
Στον έρωτα ή στο θάνατο;

Ελένη Τζατζιμάκη, «Το δίλημμα του σκαντζόχοιρου»

Το δίλημμα του σκαντζόχοιρου (ή ακανθόχοιρου)
Μιλάει για την αναπόφευκτη τριβή
Που προκαλεί η επαφή των ανθρώπων.
Δεν μπορούμε να αγαπηθούμε δίχως
να αλληλοτσιμπηθούμε

Ελένη Τζατζιμάκη, «Αυτοί που σκοπεύουν»

Τα βήματα των σκοπευτών είναι τα αναφιλητά
των δρόμων.
Οι δρόμοι, ως γνωστόν, δεν κομπιάζουν ποτέ και
δε δειλιάζουν ποτέ.
Οδηγούν και υποδέχονται.
Πάντοτε κι άλλους.
Με στραμμένο το κεφάλι στο στόχο.