Ανδρέας Καρακόκκινος, «Λαθρεπιβάτες σε πειρατικό»

Τις νύχτες ταξιδεύουμε

λαθρεπιβάτες σε πειρατικό καράβι

κρυμμένοι πίσω από ξύλινα βαρέλια

περιμένουμε τους πειρατές

ν’ απλώσουν τα κλεμμένα

στο κατάστρωμα.

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Σ’ ένα ποτήρι η μοναξιά»

Πίνει τη μοναξιά

στο μπαρ

μ’ ένα ποτήρι στο χέρι.

Λικνίζεται στις νότες

του ονείρου

και το κορμί της ρυθμός ερωτικός.

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Ο Οκτώβρης της Θεσσαλονίκης»

Η πόλη απεγνωσμένα φωτίζει το σκοτάδι της

με πολύχρωμα φωτάκια

κι ο ουρανός της ανάστερος κι αφιλόξενος σε προσδοκίες

από ανάλγητες υποσχέσεις.

Οι λιγοστοί εραστές του φθινοπωρινού περιπάτου

ζυγιάζουν στο πλακόστρωτο

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Σκιές»

Η σκιά του φθινοπώρου

απλωμένη

στη τσιμεντένια αυλή

της θλίψης

χωρίς δάκρυ

χωρίς αποχαιρετισμούς

σαν ακαριαία αποδοχή

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Νιφάδες»

Λευκές νιφάδες

χορεύουν

το τανγκό του χιονιού

λικνίζονται

στο ρυθμό απ' τις νότες

ακουμπάνε

στο χώμα με χάρη

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Ανεκπλήρωτα»

Ένα ταξίδι
πέρα από τα σύνορα
των ονείρων
εκεί που η ψυχή αφήνεται
να αιωρείται
ανάμεσα
σε ανεκπλήρωτες
επιθυμίες

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Η πόλη κοιμάται»

Η πόλη κοιμάται
με το κεφάλι ακουμπισμένο
σ’ ένα τσουβάλι
παραγραφέντα όνειρα.

Τα χέρια της κρέμονται
στις γωνιές των δρόμων
ξόανα σε τάφους
αποτεφρωμένων λέξεων.

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Κλεμμένο πορτοκάλι»

Βάφαμε τις αυλές
με ανυπόμονες ματιές
μακραίναμε το χρόνο
ανάμεσα στις ανάσες
δυο βιβλίων ιστορίας
γνέθαμε τον έρωτα
στα μπλε τετράδια
εκεί που κρύβαμε τα μυστικά μας

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Ναυάγια»

 Οι μύθοι αργοσβήνουν
σε άστεγες ελπίδες
κι οι γοργόνες κολυμπάνε
σε νεκρές θάλασσες.
Δεν ρωτάνε πια αν ζεις
αλλά πόσες φορές πεθαίνεις.
Αν τις συναντήσεις μη φοβηθείς
και μην αλλάξεις δρόμο.

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Την ψυχή σου μην αναζητάς»

Την ψυχή σου μην την αναζητάς
στης γης τα πλήθη.
Το όνειρο δε θα το βρεις
στις όχθες των ανθρώπων.
Εκεί υπάρχουν τα τέρατα
κρυμμένα στις σκιές της αδικίας.
Τα τέρατα που κάνουν το μέλλον

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Μονεμβασιά»

I.
Στο κάστρο της Μονεμβασιάς
πάνω από την απεραντοσύνη της θάλασσας και των αιώνων
βύθισα τα μάτια μου στη γαλήνη του μπλε και της Ιστορίας.
Είδα μέσα από την ηρεμία της θάλασσας και τη γαλήνη,
να αναδύεται μια αρχόντισσα νεραϊδόμορφη ολόιδια εσύ.
Έφερε τα χέρια στο στόμα και φύσηξε απαλά ένα φιλί.
Ύστερα χαμογέλασε και χάθηκε μες στις αχτίνες του ήλιου

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Μόρφου»

Οι δρόμοι το ίδιο στενοί
μ’ ονόματα αλλαγμένα
βήματα ξένα τους περπατούν
κι οι πόρτες των σπιτιών
τρίζουν απορημένες
μες στις αυλές τα γιασεμιά
είναι πάντα μαραμένα

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Θ’ ανταμώσουμε ξανά»

Θ’ ανταμώσουμε ξανά
στα χαλάσματα που μας προσμένουν
μέσα σε σιωπή εγκατάλειψης
και στα λυπημένα ακρογιάλια
με το πνιγμένο το γέλιο των παιδιών.

Θ’ ανταμώσουμε ξανά
γύρω από ένα ψάθινο πανέρι

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Μ' ένα ποτήρι κρασί»

Μ' ένα ποτήρι κρασί ,
νομίζω ήταν κόκκινο σαν το αίμα,
–ίσως και να ήταν αίμα–,
έβρεξα τη καρδιά μου για να δραπετεύσω
από τα όνειρα που έσβησαν
και τώρα απέμεινε μόνο το κουφάρι τους
να τριγυρνάει σαν πλανόδιος  παλιάτσος

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Σπασμένο τζάμι»

Ένα σπασμένο τζάμι στο παράθυρο
ένα κομμάτι του χτες
ένα  μισογκρεμισμένο σπίτι
μια ρωγμή εγκατάλειψης

ένα συρματόπλεγμα στο χώμα
ένα χάραγμα της  μνήμης
ένας απορημένος ουρανός

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Τέλος παράστασης»

Θα είσαι στα όνειρα μου
σαν ήλιος, σαν φεγγάρι
όταν εγώ θα σ’ αρνηθώ.
Η ενοχή θα με σκοτώνει
καθώς θα περιμένω στη γωνία
ν’ ακούσω τη θεϊκή εκείνη μουσική
που παίζει η ορχήστρα
στη τελευταία πράξη.

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Ο φαροφύλακας του σύμπαντος»

 Ο φαροφύλακας του σύμπαντος
αιώνες τώρα ανάβει κάθε σούρουπο
το λύχνο στο βορεινό αστέρι
εκεί στο σταυροδρόμι του απείρου
που συναντιούνται οι ψυχές
σαν ταξιδεύουν στη καταχνιά
ψάχνοντας για κατάλυμα αγάπης.

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Γωνιακό καφέ»

Κάθισε στο γωνιακό καφέ
όπως κάθε πρωί
να φορτώσει
στη μέρα του ώρες
στα όνειρά του πικρή καφεΐνη
στη σκέψη του ασημένια δακτυλίδια καπνού.
Το κορίτσι στάθηκε δίπλα του
με μισοσβησμένο χαμόγελο

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Στην αυλή του μουσείου»

Τα πρόσωπα
χωρίς σκοτάδι στο περίγραμμα
χωρίς τη φθαρμένη μάσκα του χρόνου
πλέκουν λέξεις καθημερινές
κάτω από το μανδύα της θεάς
που ανεμίζει μέσα στους αιώνες
τη τελετουργία του έρωτα.

Ανδρέας Καρακόκκινος, «Τυφώνες»

Οι τυφώνες στην εποχή τους
ξεριζώνουν δέντρα
αρπάζουν στέγες
πλημμυρίζουν τις ακτές
σηκώνουν κύματα βουνά
βουλιάζουν καράβια