Βάσω Μπρατάκη, «Όταν τα όνειρα γίνονται»

Στην κλεψύδρα της νύχτας κόκκοι άμμου Η σιωπή των άστρων Και στα κάστρα της ακοής Θεέ μου πως ακούγεται Το κατρακύλισμα των ψυχών Όταν τα όνειρα γίνονται Τρόπαια σε βέβηλα χέρια.

Και η μοίρα των ανθρώπων Κουβάρι που πάντα θα ξετυλίγεται Κάτω από την βροχή των άστρων Όταν οι άπιστοι έντρομοι θα ανακαλύπτουν Πως ήταν πιο πιστοί από τους πιστούς Και στις εκκλησιές του πόθου Τα

Βάσω Μπρατάκη, «Ωδή στην αγάπη»

Σ’ αγαπώ
με τη δίψα της φωτιάς
που σάρωσε τα πάντα
στα δάση της ψυχής μου
τις νύχτες  με τα πυρπολημένα φεγγάρια
όταν άναψαν οι φωτιές
στις γειτονιές των άστρων .

Βάσω Μπρατάκη, «Νύχτα ηνίοχος»

Στη διχάλα της σιωπής
πνιγμένη επιθυμία φυγής
το τελευταίο σφύριγμα της αμαξοστοιχίας
που δεν έφτασε στο τέρμα.
Και μείναμε στην αποβάθρα
προσμένοντας
με τις βαλίτσες γεμάτες

Βάσω Μπρατάκη, «Οι νύχτες μας»

Κύκλοι οι νύχτες μας και στο κέντρο
η καρδιά μου η καρδιά σου οι καρδιές μας.
Και γύρω τους διψασμένοι κυνηγοί
που βγήκαν με αίμα να ξεδιψάσουν
τα άγρια ένστικτα του έρωτά τους
κρύβοντας φαρέτρα και βέλη
στον ίσκιο του φεγγαριού

Βάσω Μπρατάκη, «Μοναξιά»

Αλήθεια
πόση μοναξιά στο πέταγμα σου
μικρή πεταλούδα του ονείρου
πάνω από την γκρίζα πολιτεία
αμπαρωμένες οι πόρτες της ψυχής
κλειστά τα παραθυρόφυλλα του ύπνου
και στο μεγάλο τραπέζι της σιωπής
το ψωμί από τα όνειρα των πεινασμένων .

Βάσω Μπρατάκη, «Το τραγούδι ενός λαού»

Σ’ αυτή την στέρφα γη,
τ’ αγόρια βιάζονται να γίνουν άντρες,
κορμιά από χώμα και αίμα
χέρια που παλεύουν με σύντροφο τον ήλιο
και ύστερα τα λόγια τους,
τα μεγάλα, τα ελεύθερα, τα ωραία λόγια τους.
Και ύστερα η φωνή του κρατουμένου

Βάσω Μπρατάκη, «Άναρχες ρίμες»

Στο περίγραμμα που χαράζει
η αγκαλιά των ματιών σου
το ανατρίχιασμα μιας φλόγας
σε εστία καλά φυλαγμένη
στο κουκούλι αρχαίων χρόνων
κι εγώ ψυχή που ξυπνά  
κάμπια που ονειρεύεται

Βάσω Μπρατάκη, «Το τραγούδι του αποχαιρετισμού»

                                      Στη μνήμη του πατέρα μου
Τις πιο όμορφες λέξεις ψάχνω
για να σου γράψω το τραγούδι του αποχαιρετισμού,
χειμώνες τώρα και καλοκαίρια,
μα γυμνός ο πόνος κι εγώ φοβάμαι
τις νότες να αγγίξω με γυμνά τα χέρια,
βαγόνια έρχονται και φεύγουν

Βάσω Μπρατάκη, «Στον ίσκιο ενός μπλουζ»

Για σένα θα βρω τις πιο όμορφες λέξεις
Άγγελε μου ,άγγελε της νύχτας ,
και τον έρωτά μου για σένα θα ντύσω
όταν στα σκαλοπάτια ενός μπλουζ
θα σέρνεται η ψυχή μου.
Κι ας ήρθαν μαύρα πουλιά
που έφεραν στο ράμφος

Βάσω Μπρατάκη, «Αφιλόξενη πόλη»

Άγρια και αφιλόξενη αυτή η πόλη
και κάθε νύχτα ένα κόκκινο φεγγάρι
τον έρωτά μου ξεπουλά
το χάραμα πριν έρθει.
Σε σοκάκια σκοτεινά και άδεια
μυστικά πουλούν
και αγοράζουν τα νιάτα μου,

Βάσω Μπρατάκη, «Το πιο όμορφο»

Το πιο όμορφο από όλα
ίσως να είναι
αυτό που ζει
στα πιο τρυφερά όνειρά μας
κάποιες βροχερές
του φθινοπώρου νύχτες,
όταν ροδοπέταλα φωτιάς

Βάσω Μπρατάκη, «Το πέταγμα»

'Εφυγες χωρίς να πεις τίποτε
για το μυστικό που έκρυβαν τα αγάλματα.
Οι αμυγδαλιές που μου υποσχέθηκες
δεν άπλωσαν κλαδιά παρά μονάχα
στα λευκά όνειρα που νύχτωσαν
παραφυλώντας στον ύπνο των κύκνων.
Γέρασες καλέ μου,αναζητώντας φτερά

Βάσω Μπρατάκη, «Το χρονικό μιας ζωής»

Τις νύχτες σαν πέφτει η μοναξιά
βαρύ μολύβι στον μαύρο κόρφο,
αρχίζεις να αναρωτιέσαι
ολοένα και πιο πολύ
για όλα αυτά που γίναν
γύρω από σένα ή και μαζί μ’ εσένα.
Σκηνές και λόγια που πονούν

Βάσω Μπρατάκη, «Το σιωπηλό ποτάμι»

Εγώ το σιωπηλό ποτάμι
αιώνες τώρα κυλάω κάτω από τα πόδια
άνομων αφεντάδων που χτίζουν χάρτινα κάστρα
πάνω στο σκοτάδι της αμάθειας των ανθρώπων
μην ξέροντας πως θα σωριαστούν
σαν τραπουλόχαρτα κάτω από τα άστρα
στο φως της πρώτης αυγής

Βάσω Μπρατάκη, «Η απουσία»

Ήταν ένα απόγευμα σιωπής
όταν ο ψίθυρος της βροχής ρυθμικά
συνόδευε του χρόνου τα βήματα
και ήταν η καρδιά μου που έψαχνε
νοσταλγικά ροδοπέταλα φωτιάς
όταν το φθινόπωρο πορευόταν βιαστικά
μικρό αναμαλλιασμένο παιδί

Βάσω Μπρατάκη, «Ο τόπος μου»

Ο τόπος μου είναι γεμάτος με παιδιά
στον ορίζοντα των ματιών τους
τα όνειρα των ανθρώπων σκοτωμένα πρωινά
όταν γύπες με σκοτεινά κοστούμια
στα γαμψά τα νύχια τους κρατούν τη μοίρα μου
κι απλώνουν τις πανάκριβες γραβάτες τους
θηλιές που πνίγουν το φως της μέρας