Μολιέρος (Molière)

«Ο κατά φαντασίαν ασθενής» (1673)

Μολιέρος (Molière)

«Ο Ταρτούφος» (1664)

Μολιέρος (Molière)

«Ο αρχοντοχωριάτης» (1670)

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

«Όνειρο Θερινής Νυκτός»

Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

«Ματωμένος Γάμος»

Αντουάν Ντε Σαιντ- Εξυπερύ

«Ο μικρός πρίγκηπας»

Αντόν Τσέχωφ

«Ένας αριθμός»

Ντάριο Φο

«Ο τυχαίος θάνατος ενός Αναρχικού»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ρινόκερος»

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι»

☆ 723 Ποιητές - 8.176 Ποιήματα ☆

Επιλογή της εβδομάδας..

Οδυσσέας Ελύτης, «Το Μονόγραμμα»

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο Ι Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές  Τής παλάμης, η Μοίρα, σάν κλειδούχο...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γαρουνιάτης Χάρης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γαρουνιάτης Χάρης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Χάρης Γαρουνιάτης, «Ένα βιβλίο, μία πόλη, έναν άνθρωπο»

Πόσα βιβλία αδιάβαστα στα ράφια
πόσες πρωτεύουσες που δεν επισκεφθήκαμε
και πρόσωπα με τα οποία θα μπορούσαμε
να έρθουμε πολύ κοντά, αν τη συνάντηση
δεν αναβάλλαμε επ᾿ άπειρον. Αλλά ίσως
έτσι είναι καλύτερα. Ίσως είναι προτιμότερο
να έχεις μία πόλη, να ξέρεις από στήθους

Χάρης Γαρουνιάτης, «Ένα συνηθισμένο βράδυ»

 η μέρα ήταν ζεστή. Βγήκε για το βραδινό της μπάνιο
τη συνηθισμένη ώρα, κατά το σούρουπο.
Είχε ήδη κολυμπήσει αρκετά όταν κουράστηκε ή βαρέθηκε
& έτσι έμεινε ύπτια & ακίνητη στο νερό
με τα χέρια & τα πόδια ανοιχτά
αδιάφορη για την ακτή που φλεγόταν.
Θα πρέπει να έμεινε για ώρα εκεί, σκεπτόμενη

Χάρης Γαρουνιάτης, «Ορατόριο της Καθαρίστριας»

Λέει πως
σήμερα δεν είναι αργά
αλλά αύριο μπορεί
να είναι.
Πως μ’ αγαπάει, με καλεί, με
περιμένει·
πως τώρα είναι στο μετρό,

Χάρης Γαρουνιάτης, «Εκείνο που λάμπει»

Για χρόνια ό,τι άγγιζαν οι άλλοι γινότανε χρυσός.
Τα πάντα ήταν ωραία, αρκεί να ήταν ξένα:
τ᾿ αμάξι του γείτονα, η γυναίκα του φίλου
οι ρίμες του Δάντη, τα φεγγάρια της Σεβίλλης —
όλα τους πιο φανταχτερά, πιο θελκτικά στο νου
αφήνοντας μια δυσφορία για ό,τι ήμουν και είχα.
Έρχεται όμως κάποτε η στιγμή που διαπιστώνεις

Χάρης Γαρουνιάτης, «Περιμένοντας το ασανσέρ»

Η τελευταία μνήμη που έχω από εκείνον,
είναι να στέκει στο μπαλκόνι του τετάρτου ορόφου
και να χαζεύει την πανσέληνο.
Αν και το δέρμα του ήταν τσαλακωμένο,

τα μάτια του την είχανε γλιτώσει
κι έμειναν να κοιτάζουν το ίδιο απορημένα

Χάρης Γαρουνιάτης, «Τεχνίτης της νιφάδας»

Unknowable, as I am unknown to my guinea pigs:
how can I ‘love’ you?

Ο πατέρας του πατέρα μου αγαπούσε το ποτό.
Ο πατέρας μου όχι.
Εγώ ναι.

Σ’ αυτή τη γενεαλογία χρησιμοποιούμε την τέρτσα ρίμα

Χάρης Γαρουνιάτης, «13 στιγμιαία δοκίμια για την ποίηση & τη μουσική»

η γλώσσα δεν αποτελεί εργαλείο της ποίησης.
Η λέξη αποτελεί εργαλείο της ποίησης.
Όπως δεν αποτελεί εργαλείο της μουσικής
η μουσική, αλλά ο ήχος.
Γλώσσα & μουσική είναι ζητούμενα

*

Χάρης Γαρουνιάτης, «Μεταμορφώσεις, 6 πεζά ποιήματα»

ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΠΑΝΤΟΦΛΕΣ

καμιά φορά ο θάνατος παρουσιάζεται σαν μια σκιά που μεγαλώνει γύρω σου. Διάβασα ένα άρθρο που ισχυριζόταν ότι ακόμη και να κόψεις το κεφάλι μίας κατσαρίδας, εκείνη δεν πεθαίνει αυτοστιγμεί. Αντιθέτως, συνεχίζει την ακέφαλη ζωή της ώσπου κάποτε πεθαίνει από ασιτία. Δε με νοιάζει πια τι είναι αλήθεια και τι όχι. Ή τι αντιλαμβάνονται οι άλλοι όταν διαβάζουνε τη Μεταμόρφωση του Κάφκα. Κάθε φορά που εξολοθρεύω μία κατσαρίδα, νιώθω ότι στερώ απ’ την ανθρωπότητα έναν μεγάλο συγγραφέα

Χάρης Γαρουνιάτης, «Πράγματα που είναι λευκά»

Λευκή είναι η ηρωίνη & λευκή είναι η κοκαΐνη.
Λευκά είναι κάποια χάπια, τα περισσότερα παυσίπονα & όλες οι ασπιρίνες.
Λευκά είναι τα τσιγάρα, από την εξωτερική μεριά τουλάχιστον.
Λευκά είναι μερικά ποτά, εκ των οποίων το τζιν (αγαπώ) & η τεκίλα (μισώ).
Λευκό είναι, επίσης, το αγαπημένο μου κρασί.
Λευκή είναι η ζάχαρη, το αλάτι & το αλεύρι.
Λευκό ήταν & το γάλα της μάνας του που έφτυσε.

Χάρης Γαρουνιάτης, «Μια απάντηση στο credo του Ρόμπινσον Τζέφερς»

Σομόν κάτω απ’ το μαβί, γαλάζιο
κάτω από το μπλε, κι όλες οι ανταύγειες σβήνουν
στο εκπληκτικό σφουμάτο του απογεύματος.

Απόψε ο ουρανός δεν είναι καν ουρανός.
Ανεπίδεκτος μεταφορών, μία μονάχα λέξη έμαθε
στο σχολείο των ουρανών,

Χάρης Γαρουνιάτης, «Hotel Ναφθαλίνη»

Μειλίχιε ταξιδιώτη, ναυτικέ της βορειότερης
κι άγνωστης σε μένα θάλασσας,
ποιο έτος χριστουγέννων ήταν που ξεχάστηκες
στην κάτασπρη καμπίνα, έχοντας εμπιστευτεί
το πιο αργό από τα ρολόγια;

Και μήπως τελικά θυμήθηκες

Χάρης Γαρουνιάτης, «Πράσινος πρόξενος»

Ο πόλεμος τελείωσε.
Οι ανταποκριτές τρέχουν σε νέες συρράξεις.
Οι φωνές που ενσάρκωσαν το λόγο του ηγέτη σώπασαν μονομιάς,
όπως η μουσική πάει τραγουδώντας στη σιωπή.

Τι ακριβώς διαπράχθηκε εκεί, δεν πρόκειται να σας πω.
Αυτό που είμαι πρόθυμος ν’ αποκαλύψω με οδύνη μα και αίσθηση καθήκοντος,

Χάρης Γαρουνιάτης, «Αυτοκινητόδρομος 21»

Ο Γκογκό & ο Ντιντί
έπειτα από δεκαετίες αδιάλειπτης παρουσίας
σε μικρές & μεγάλες σκηνές ανά την υφήλιο
εγκατέλειψαν το θέατρο μια για πάντα.

Ο Ντιντί & ο Γκογκό
σκεπτόμενοι με τρόπο αμιγώς μαθηματικό

Αντώνης Σαμαράκης (1919-2003)

«Το άγγελμα της ημέρας»

Μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» κι αν χαμηλά έχεις πέσει. κι αν λύπη τώρα σε τρυγά κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά κι έρημος έχεις μείνει. μην πεις ποτέ σου: «Είναι αργά!» -τ' ακούς;- ό,τι  κι αν γίνει

Ο Μικρός Πρίγκιπας: «Αντίο», είπε η αλεπού. «Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: Μόνο με την καρδιά βλέπεις αληθινά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια»

𝓜πάμπης 𝓚υριακίδης