Αθηνά Κοτσόβολου, «Νομική 1985 II»

και ξαφνικά νοιώθεις το χρόνο να κυλά  αδυσώπητος
και τη ζωή σου να χάνεται
στα φώτα μιας πόλης
που κάποτε -αλίμονο- λάτρεψες
Στους ασφάλτινους δρόμους της
-διαφορετικοί   από  τα μικρά σου όνειρα-
και στα τεράστια αμφιθέατρα αναλώνεσαι.

Αθηνά Κοτσόβολου, «Νομική 1985 I»

Εγκατάλειψη..
οι τοίχοι μισογκρεμισμένοι
και το νόημα του κόσμου
πάνω τους αποτυπωμένο
με κεφαλαία κόκκινα γράμματα
μια ιστορία κραυγαλέα
ανά πάσα στιγμή αλλάζει
Εδώ φωνές ελευθερίας ακούστηκαν

Αθηνά Κοτσόβολου, «Αβία II»

Ώσπου μέσα από  το πλήθος προβάλει το φως σου
μες στις σκιές των δέντρων
και τ ατελείωτα απογεύματα
καλοκαιρινοί λειμώνες στο νου σου
στη θάλασσα ψαροπούλια
Η φλογέρα ενός ποιητή
κλαίει έναν έρωτα που χάθηκε
τώρα μες στα σκοτεινά σοκάκια

Αθηνά Κοτσόβολου, «Αβία I»

Καυτές μέρες του καλοκαιριού με τα στάχυα χρυσοκίτρινα
να λικνίζονται
ατελείωτες ώρες με φωνές
από τα παιδιά που παίζουν στη θάλασσα
ιδρώτας σκόνη και θαλασσινή αρμύρα
παρέες από  εφήβους
στο στόμα το τσιγάρο
και τα τραγούδια του Μάνου αξέχαστα

Αθηνά Κοτσόβολου, «Καλαμάτα 1986»

Οι φωταψίες και οι ταμπέλες κάθε βράδυ σαν ομίχλη
αυτή η πλατεία τρίζει
βήματα και φωνές
θεατρική σκηνή
και μεις άϋλοι κομπάρσοι
ενός δράματος
Πάμε και ερχόμαστε πάνω ως κάτω..
πατήσαμε άμετρες φορές

Αθηνά Κοτσόβολου, «Η τελευταία βραδιά»

 Αυτή η βραδιά μας ίσως και να είναι η τελευταία

Η τελευταία των μεγάλων εποχών

Ύστερα πια θα φύγω…
Όταν πια τίποτα δεν θα έχουμε να πούμε η
Δεν θα θέλουμε να πούμε
Κι άλλη φορά στο έχω πει

Αθηνά Κοτσόβολου, «Το τέλος»

 Φτάσαμε στο τέλος λοιπόν οι τελευταίοι που ονειροβατούν

Ίσως αύριο μας ονομάσουν αυθαίρετα ποιητές..

Μπορούν τάχα να υπάρξουν ποιητές που να μιλούν μοναχά
Για ώρες αλλόκοτες και για λιμάνια των αποχωρισμών;
Όχι ποιητές δεν θα μπορέσουν πλέον να υπάρξουν
χωρίς τη συνεχομένη ροή της ιστορίας.