Αθηνά Κοτσόβολου, «Νομική 1985 I»

Εγκατάλειψη..
οι τοίχοι μισογκρεμισμένοι
και το νόημα του κόσμου
πάνω τους αποτυπωμένο
με κεφαλαία κόκκινα γράμματα
μια ιστορία κραυγαλέα
ανά πάσα στιγμή αλλάζει
Εδώ φωνές ελευθερίας ακούστηκαν
και γίναν κραυγές απελπισίας
εδώ το μέλλον του κόσμου
διαγράφεται νόμιμο
μέσα σε παρελθοντικές μνήμες
και δερματόδετους κώδικες
εδώ τα σημάδια των ηρώων
ταυτίζονται με κείνα τις ντροπής
εδώ οι σιωπές ενώνονται
σε μεγάλα θορυβώδη συνθήματα
Εδώ η εγκατάλειψη ξεθωριάζει
και τα τελευταία σημάδια της μνήμης
πηγή

Αθηνά Κοτσόβολου: Γεννημένη στις 7 Ιανουαρίου του 1965 στην Αβία Μεσσηνίας. «ξημερώνοντας τ’ Αγιαννιού με την αύριο των Φώτων». Αν μη τι άλλο με στοιχειώνει η ποίηση του Ελύτη a priori… Αργότερα κατάλαβα πως η ποίηση με στοιχειώνει γενικώς. Φανατική στην ανάγνωση της ποίησης του Αναγνωστάκη και του Χικμέτ παθιασμένη με τη μουσική. Οι σπουδές κλασσικές Λύκειο, Lower (που εντέλει αποδείχθηκε μαϊμού), Πανεπιστήμιο (Νομικά), Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. ολίγα Γαλλικά και Ιταλικά, (το πιάνο σοβαρή παράλειψη). Ολίγον δημοσιογράφος ολίγον ποιήτρια. Μεγαλωμένη στη γενιά του «ολίγον» και του «παρά λίγο» .Ακόμα χειρότερα στην γενιά του «πήραμε τη ζωή μας λάθος». Ίσως γι αυτό όταν ο Νιόνιος στη συγκέντρωση της ΕΦΕΕ φτάνει σε κείνο το σημείο. «..να φωτίσω τις αιτίες που μ΄ αφήνουμε μισό».  Είμαι άνθρωπος με εμμονές , πορώνομαι, όταν αγαπώ και όταν εκνευρίζομαι, δεν μισώ δεν εκδικούμαι, αλλά δεν μπορώ να μείνω τυπικά ευγενική.. Ποιήματα έγραψα αρκετά νωρίς από μαθήτρια, ένα ποίημα μου δημοσιευμένο σε ένα περιοδικό των Αθηνών στα 15 μου, αργότερα φοιτήτρια πήρα έπαινο στο λογοτεχνικό διαγωνισμό των «Νέων» το 1986, για το ποίημα «ΝΟΜΙΚΗ 1985» Εργάστηκα σα δημοσιογράφος σε τοπικές εφημερίδες της Καλαμάτας {Σημαία και Πατρίδα} και στα πρώτα «Φύλλα της Πελοποννήσου} ενώ ποιήματα μου δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό «Ιθώμη»…