Γιάννης Υφαντής, «Δεκαέξη Μαντινάδες»

 Αητός καθόταν κι έκλαιγε πάνω σε δυο λιθάρια
που τη φωλιά του φράζουνε τα δυο σου τα ποδάρια.

Η παπαρούνα πριν στη γη το σπόρο της σκορπίσει
τα πέταλά της φλογερά φιλιά θα της χαρίσει

Κάμπε γαλάζιε που γοργά σ’ οργώνουνε καράβια
κι έχεις ανθό σου τον αφρό και για καρπούς σου ψάρια.

Γιάννης Υφαντής, «Θέλω»

Φύτρωσαν μάτια τα φιλιά σου στο κορμί μου
δεν αντέχω
άλλο την ομορφιά σου να κοιτώ.
Θέλω να σε μερώσω με το χάδι
θέλω να σ’ αγριέψω με το χάδι
θέλω
μέσα σου να χυθώ.

Γιάννης Υφαντής, «Ω κόκκορα»

Ω κόκκορα, ω κράχτη της αυγής
ω ηλιοφόρε και πτηνόμορφε τοξότη.
Οι βασιλιάδες σε μιμήθηκαν
βάζοντας στο κεφάλι τους επάνω την κορώνα σου
κι έχοντας για σπιρούνια των ποδιών σου τα πιρούνια.
Κόκκορα πάντα σου κρατείς

Γιάννης Υφαντής, «Ο Βαθύς Κήπος»

 Και μου ’πε τ’ άλογο «κατεβαίνουμε; είναι
ένας κήπος βαθύς
με πικρά φιλόξενα δέντρα» και μέσα
στο μαύρο νυσταγμένο φως
τα δέντρα χαιρέτησαν και
«είσαστε από χρόνια εδώ;» τα ρώτησα κι αυτά

Γιάννης Υφαντής, «Σόμπα»

 Με ποιόνε απόψε να μιλήσω Σόμπα

Γριά μου χιμπατζίνα σιδερένια ζεστή μου γιαγιά

Σόμπα με βίδες και με πόρτα στην κοιλιά σου Σόμπα

Που υψώνεις το βραχίονά σου από μπουριά και

Μπήγεις τη ζαρωμένη σου γροθιά στον τοίχο, Σόμπα

Κι αν είναι τενεκένια η καρδιά σου και στις φλέβες σου

Γιάννης Υφαντής, «Πως ζούμε μυθικά μας διαφεύγει»

Στις ιέρειες της Τέχνης, Chantal Danjou και Marie-José Armando· 

στα έργα και στις μέρες μας στο Bormes les Mimosas
Πως ζούμε μυθικά μας διαφεύγει.
Πως ο ζητιάνος στη γωνιά είναι βασιλιάς μάς διαφεύγει.
Πως ίσως κιόλας είμαστε γουρούνια μες στης Κίρκης το μαντρί μας διαφεύγει.

Γιάννης Υφαντής, «Συμβουλές για να πιάσει γκόμενα ένας έφηβος φίλος»

Σούζες σου λέω. Αλλιώς σε βλέπω

να τρέχεις σε γραφεία συνοικεσίων ή να μένεις

-κρίμα στο μπόι σου- μαλάκας μια ζωή.

Σούζες με μηχανάκια, με καμήλες, με τραχτέρ, με γκρέιντερ

Γιάννης Υφαντής, «Θέλω»

Φύτρωσαν μάτια τα φιλιά σου στο κορμί μου
δεν αντέχω
άλλο την ομορφιά σου να κοιτώ.
Θέλω να σε μερώσω με το χάδι
θέλω να σ’ αγριέψω με το χάδι

Γιάννης Υφαντής, «Το κομπολόι του διαβόλου»

Είπαν οι μετριότητες μες στην καρδιά τους:

«Αυτός έχει ταλέντο, έχει πνεύμα, έχει λόγο, συνεπώς

είν’ επικίνδυνος. Κι εμείς;

Θα αναπτύξουμε δημόσιες σχέσεις, θα κρατήσουμε

θέσεις κλειδιά,

Γιάννης Υφαντής, «Το τέλος του τέρατος»

 Σαν έφτασε το τέρας στην πλατεία

όλοι κρυφτήκαν έντρομοι στα σπίτια τους.

Κανείς δεν έβγαινε μ’ αυτό να πολεμήσει.

Δε βγήκ’ ο άγιος, δε βγήκε ο βασιλιάς,

δε βγήκανε οι νέοι, κι ούτε οι γέροι,