Εντμόν Ροστάν (Edmond Eugène Alexis Rostand), «Μπαλάντα των ημιτελών στίχων»

Οι στίχοι μου γιʼ αυτούς που νιώθω την πιο μεγάλη ευαισθησία
Είναι όλοι τους ημιτελείς που ένας ή δυο μαζί πάνε .
Οι στίχοι που το τέλος τους συνέχεια ξαναβάζεις,
που ξαναβρίσκεις ψάχνοντας σε φύλλα σκονισμένα.
Ποιητής σαν είσαι, είσαι οκνός .
Δεν έχεις διόλου υπομονή σαν τον χαράκτη του χαλκού:
Συχνά, όταν η ομορφιά από κάτι σε μεθάει,
Στρώνεσαι να δουλέψεις . μα η φωτιά χωνεύει, όμως

Εντμόν Ροστάν (Edmond Eugène Alexis Rostand), «Σ ‘αγαπώ, είμαι τρελός..»

Σ ‘αγαπώ, είμαι τρελός, δεν αντέχω, είναι πολύ.
Το όνομά σου στην καρδιά μου σαν καμπάνα αντηχεί,
Και καθώς συνέχεια τρέμω και ριγώ, Ρωξάνη,
Η καμπάνα όλο χτυπά, και το όνομά σου ηχώ κάνει!
Από εσένα, όλα θυμάμαι, λάτρεψα το κάθε τι:
Ξέρω πέρυσι, μια μέρα, στις 12 του Μάη,
Χτένισμα άλλαξες για να βγεις το πρωί!
Τόσο πέρασα για φως της κόμης σου τη λάμψη
Που, σαν κατάματα τον ήλιο αντικρίζεις,

Εντμόν Ροστάν (Edmond Eugène Alexis Rostand), «Το κλαδί»

Το λεπτό αυτό κλαδί ιτιάς που αιωρείται,
Που ριγεί επειδή το γάργαρο νερό το αγγίζει,
Πιθανά γιατί δοκίμασε προσεκτικότερα να ακούσει
Αυτό που το ρυάκι λέει στο δροσερό στροβίλισμά του,
Έσκυψε, με εύκαμπτο λύγισμα του μίσχου,
Λιγάκι στην αρχή, στη συνέχεια πολύ – αδεξιότητα ή ζάλη!
Και το νερό, από ένα φύλλο, τρέχοντας, το συγκράτησε:
Έτσι ώστε, τώρα, του οποίου η μοίρα ήταν

Εντμόν Ροστάν (Edmond Eugène Alexis Rostand), «Το λινό»

Το ελαφρύ αυτό λινό
Που σε τυλίγει,
Όμως ίδιο
Με ανάσα .

Αυτό το ελαφρύ λινό
Που εύθραυστα αθώο
Κυματίζει
Σαν φτερό.