Τσέσλαβ Μίλος (Czesław Miłosz), «Ars Poetica»

Πάντοτε προσέβλεπα σε μια φόρμα πιο ανοιχτή
ελεύθερη από τα δεσμά της ποίησης ή της πεζογραφίας,
που θα μας άφηνε να κατανοούμε ο ένας τον άλλον χωρίς να εκθέτει
τον συγγραφέα ή τον αναγνώστη σε υπέρτατες αγωνίες.

Στην ίδια την ουσία της ποίησης υπάρχει κάτι το απρεπές:
φανερώνονται πράγματα που δεν ξέραμε ότι κρύβαμε μέσα μας

γι’ αυτό ανοιγοκλείνουν τα βλέφαρα, σαν να είχε ξεπηδήσει ένας τίγρης

Τσέσλαβ Μίλος (Czesław Miłosz), «Ομολογία»

Κύριε, αγαπούσα τη μαρμελάδα από φράουλες
Και τη σκοτεινή γλύκα του σώματος της γυναίκας.
Επίσης, την παγωμένη βότκα, τη ρέγγα στο λάδι της ελιάς,
Αρώματα, της κανέλλας, του γαρύφαλλου.
Λοιπόν, τι σόι προφήτης είμαι εγώ; Γιατί το πνεύμα
Να επισκεφτεί έναν τέτοιον άνθρωπο; Πολλοί άλλοι
Ήταν κλητοί και έμπιστοι.

Τσέσλαβ Μίλος (Czesław Miłosz), «Κι όμως τα βιβλία»

Κι όμως τα βιβλία θα είναι εκεί στα ράφια, ξεχωριστές υπάρξεις,
Που εμφανίστηκαν κάποτε, ακόμη υγρά
Σαν κάστανα που αστράφτουν κάτω απ' ένα δέντρο το φθινόπωρο,
Και μ' ένα άγγιγμα, μ' ένα σιγοβράσιμο, άρχισαν να ζουν
Παρ' όλες τις φωτιές που έκαιγαν στον ορίζοντα, τους πύργους που ανατινάζονταν,
Τις φυλές που προέλαυναν, τους πλανήτες που κινούνταν.
«Υπάρχουμε», έλεγαν, ακόμη και όταν οι σελίδες τους

Τσέσλαβ Μίλος (Czesław Miłosz), «Αυτός ο κόσμος»

Φαίνεται πως όλα ήταν μια παρανόηση. Αυτό που ήταν μονάχα μια δοκιμή το πήραμε
στα σοβαρά.
Τα ποτάμια θα επιστρέψουν στις πηγές τους.
Ο άνεμος θα  σταματήσει τους στροβιλισμούς του.
Τα δέντρα αντί να ανθίσουν θα κλίνουν
προς τις ρίζες τους.
Οι ηλικιωμένοι θα κυνηγούν μια μπάλα, μια ματιά

Τσέσλαβ Μίλος (Czesław Miłosz), «Συμφιλίωση»

Καθυστερημένα, η ώρα της ταπεινωτικής συμφιλίωσης
Με τον εαυτό του, έφτασε για κείνον.
"Ναι" - είπε - "Δημιουργήθηκα
Να είμαι ποιητής και τίποτα περισσότερο.
Δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο,
Ντρέπομαι πολύ, όμως δεν μπορώ να αλλάξω τη μοίρα μου".

Τσέσλαβ Μίλος (Czesław Miłosz), «Εσύ που δεν κατάφερα να σε σώσω..»

Ἐσύ πού δέν κατάφερα νά σέ σώσω
Ἄκουσέ με.
Προσπάθησε νά κατανοήσεις αὐτόν τόν ἁπλό λόγο, θά ντρεπόμουν κάθε ἄλλον.
Ὁρκίζομαι: στό βάθος μου δέν σκαρφίζομαι μαγικά κόλπα μέ τίς λέξεις.
Σοῦ μιλῶ μέ σιωπή ὅπως ἕνα σύννεφο ἤ ἕνα δέντρο.

Ὅ,τι στάθηκε ἰσχύς γιά μένα, γιά σένα ἦταν θανάσιμο.
Mπέρδεψες τόν ἀποχαιρετισμό μιᾶς ἐποχῆς μέ τήν ἀρχή μιᾶς ἄλλης,

Τσέσλαβ Μίλος (Czesław Miłosz), «Σπουδή Μοναξιάς»

Φρουρός σ’ έναν ατέρμονα αγωγό στην έρημο;
Απόσπασμα ενός ανδρός σε κάστρο μες την άμμο;
Όποιος κι αν ήταν. Την αυγή είδε βουνά αυλακωμένα στο
Χρώμα της στάχτης, κι απάνω η σκοτεινιά που ξεθωριάζει
Βουτηγμένη στο μενεξελί, σπάζοντας σ’ ένα ρευστό κόκκινο
Ώσπου σταθεροποιείται, τεράστια, σ’ ένα φως πορτοκαλί.
Μέρα τη μέρα, και, πριν το νιώσει, χρόνο με το χρόνο.

Τσέσλαβ Μίλος (Czesław Miłosz), «Φόβος»

''Πατέρα, πού είσαι; To δάσος είναι άγριο,
Υπάρχουν πλάσματα εδώ, οι θάμνοι κουνιούνται.
Οι ορχιδέες εκρήγνυνται με δηλητηριώδη φωτιά,
Ύπουλα χάσματα παραμονεύουν σε κάθε βήμα.''Πού είσαι, Πατέρα; Eίναι ατελείωτη η νύχτα.
Το σκοτάδι θα είναι αιώνιο.
Οι ταξιδιώτες είναι άστεγοι, θα πεθάνουν από πείνα,
Το ψωμί μας είναι πικρό, και σκληρό σαν πέτρα.

Τσέσλαβ Μίλος (Czesław Miłosz), «Ένα Τραγούδι για το Τέλος του Κόσμου»

Τη μέρα που τελειώνει ο κόσμος
Μια μέλισσα κυκλώνει ένα τριφύλλι,
Ένας ψαράς μπαλώνει ένα ιριδίζον δίχτυ.
Χαρούμενα δελφίνια πηδάνε στο νερό,
Νεαρά σπουργίτια παίζουνε κοντά στο λούκι
Και το δέρμα του φιδιού είναι χρυσό όπως πάντα.

Τσέσλαβ Μίλος (Czesław Miłosz), «Η πτώση»

Ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι όπως η πτώση ενός
ισχυρού έθνους
Που είχε γενναίους στρατούς, ηγέτες, και προφήτες,
Και πλούσια λιμάνια και πλοία σε όλες τις θάλασσες,
Μα τώρα πια δεν θα ελευθερώσει καμιά πολιορκημένη
πόλη,