Γιάννης Ζελιαναίος, «Ένα εκατομμύριο κουράγια»

Ένας άντρας σηκώνεται
φοράει τα καλά του
πληρώνει για άλλη μια φορά τους λογαριασμούς του
και αναρωτιέται πίσω απ’ την αναιμική δουλειά του
όλα εκείνα που πήγαν χαμένα στην πορεία
Ένας άντρας φοράει τις παντόφλες του
χτενίζει τρεις φορές τα μαλλιά του

Γιάννης Ζελιαναίος, «Νίβει τ’ άντερά μου»

Ένας σκύλος κουτσός
μπογιατίζει λάκκους στην αυλή μου
κι έχω για γούρι
σφαίρα
που κρέμασε κορίτσι όμορφο
σε ποίημα από χάντρα.
Σκοτώνω έρωτες

Γιάννης Ζελιαναίος, «Καινούργια γειτονιά»

Έχω μια γειτόνισσα που με λέει αγόρι
έχω επίσης τον άντρα της
πρώην αλκοολικός
και συνονόματος
να μου παγώνει το κρασί.
Έχω έναν γάτο
που δεν τ’ αρέσει ο γυρισμός μου

Γιάννης Ζελιαναίος, «Ο Διάβολος πάνω σε στρατσόχαρτο»

Τα ήμερά σου φιλιά
μου πήραν νύχτες να τα σελώσω.
Στις θλιμμένες γκριμάτσες του προσώπου σου
υποσχέθηκα μονάχα δυο χέρια να τις θωπεύουν
και στην ατοπία του κορμιού σου
γύρεψα την καλοσύνη μιας χώρας.
Την γνώση του ονόματός σου

Γιάννης Ζελιαναίος, «Μακάριοι οι σκύλοι του οινοπνεύματος»

Τα πάντα έρχονται για να μετρήσουν,
τα πάντα.
Ακόμα κι εκείνα τα συρτάρια
κενοτάφια
γιομάτα
μεταμεσονυχτισμένα γράμματα,
βγάζουν τα δόντια τους σα μεντεσέδες

Γιάννης Ζελιαναίος, «Γουέστερν»

Άκου κιθάρα πάνω στου κόκορα
τα νόστιμα εντόσθια,
ρίξε μπαρούτι
φίλα το κορίτσι
φύγε πριν την αυγή
ζέψε το άλογο καλά
φάε φίδι

Γιάννης Ζελιαναίος, «Τα μπλουζ του συρταριού»

Έστω ένα τόσο δα μικρό φως και κάμποσο κρασί ν’ αναπνεύσει το πρώτο κλάμα.
Έκλεψες τη γύμνια σου, πορεύοντας στη κουζίνα, μ’ ένα κερί και μια σβησμένη φωνή – ψιθύρισμα, στου κάκου την αυγούλα.
Είχε έρθει πια η μέρα για τη πρώτη γέννα.
Την εκ βαθέων ξομολόγηση στου πρωινού τον αγνώριστο, από καιρό υμένα.
Μια κασέτα κομμάτι χαλασμένη, συνεχίζει ακόμα να παίζει.
Θαμμένη στα παιδικά εσώρουχα κάπου εκεί δίπλα απ’ το φυλαχτό και το πρώτο

Γιάννης Ζελιαναίος, «Χαμένοι»

Κάψ’ τα όλα.
Η αγριάδα γρατζουνάει αναμονές,
το ξύλο φυτρώνει στο γυαλί
και τα χιλιόμετρα
μετά τις δώδεκα
τσουγγρίζουν κόκαλα.
Δεν θέλω να πέσω τώρα,

Γιάννης Ζελιαναίος, «Σκυλάδικο»

Πέτα μου ξεθυμασμένο το ουίσκι
σε ξύλου πάτωμα
γαρύφαλλα θαμμένο.
με σάλια ανήμερα στο δέρμα,
φλουρί πολέμου να χορέψω.
Λόγο θανατικού
να πάρει το χαρτί

Γιάννης Ζελιαναίος, «No More Heroes»

Ο Jeffrey Lee Pierce με τη καραμπίνα στον ώμο
ο Greg Sage με τη μπαντάνα στο κεφάλι
ο Rowland S. Howard με τον Σελίν στο κομοδίνο
ο Nikki Sudden φορώντας ημίψηλο καπέλο δίπλα στο ποτάμι
ο Joey Ramone με τα μαύρα του γυαλιά
ο Johnny Thunders χεσμένος απ’ τα ναρκωτικά
ο Joe Strummer δίπλα από μια φωτιά

Γιάννης Ζελιαναίος, «Ιστοφυλάκιο»

Σαν γράφεις ένα
ντε και καλά ποίημα
νιώθεις πως συμβαίνει κάτι
κάτι που έχεις την εντύπωση
πως θα σώσει
την απώλεια
το πόνο

Γιάννης Ζελιαναίος, «Αντεργκράουντ είναι»

οι νύχτες που καπνίζει ο Ρόουλαντ
τα μπουνίδια που μου ρίχνεις σαν παίζουν οι μοσκάου
οι απλώστρες που κοπανιούνται σ’ ένα υπόγειο στην Τσεχία
οι τηγανητές πατάτες στο πάτωμα ενός σπιτιού στη Κυψέλη
τα γλωσσόφιλα με πρεζάκηδες
τα αλυσοπρίονα στα ήρεμα τραγούδια
τα κωλοδάχτυλα στα σκουλήκια που φοβούνται οι πάντες

Γιάννης Ζελιαναίος, «Μην δίνεις και τόση σημασία στο σάλιο»

Γυρνάω σ’ ένα ντόπιο ξεκαθάρισμα,
ακονίζω το ξημέρωμα με σπασμένη μπουκάλα
και παλεύω μην το σώμα τρελαθεί.
Συναρπάζομαι με ποτά φαντασμάτινα
και τη σκάλα που οδηγεί πάντα στη κουζίνα.
Έπειτα στρώνω τα σεντόνια
και με το χάρτινο πριόνι

Γιάννης Ζελιαναίος, «Μετά Θα Δούμε Πορνό Και Θα Τρώμε Αβοκάντο»

Μυρίζω σκόρδο
Νομίζω πως το παντελόνι μου μυρίζει οργασμό
Μυρίζω απορρυπαντικό με πράσινους και λευκούς κόκκους
Νομίζω πως θα περπατήσω σήμερα
Μυρίζω αυτοκτονία στον ήλιο
Νομίζω πως δεν δουλεύω αρκετά
Μυρίζω το πορτοκαλί πουκάμισο απ’ το Λας Βέγκας

Γιάννης Ζελιαναίος, «Ρίξε Πεντάρες Να Σου Πω»

Ασήμωσε τον έρωτα
με φροντίδα καμένης σάρκας.
Στο δόξα πατρί ενός οπάλινου δρόμου
κλάψε τον
ρίχτου ζάρια
σκάψε το σώμα του
κι άναψέ του το κερί

Γιάννης Ζελιαναίος, «Το Μόνο Που Ξέρω Πάντα Είναι Το Τέλος»

ξέρω να φτιάχνω ρήματα δικά μου
να κλίνω τη βότκα σε όλους τους χρόνους
να γράφω τις λέξεις λάθος επειδή
έτσι νηστεύουν στα μάτια μου
και ξέρω όλα τα εκπαιδευόμενα αστεία

ξέρω να πλαγιάζω με το τέλος

Γιάννης Ζελιαναίος, «For Those..»

Με το πιστόλι στο κρόταφο!
Για το τελείωμα και τρομερό πέρας της θεσφατιάς.
Για το άγγιγμα στο χέρι,
του διαβόλου το δεινό.
Για το σάλιο μου που δε λέει να ερημώσει.
Για τις άστοχες προτάσεις που κλώθανε μια ανερμάτιστη σκοταδιά
και για τα χέρια μου που δε λένε να σταματήσουν το μίσος.

Γιάννης Ζελιαναίος, «Just like David Bowie»

Πιο πέρα απ’ τα μεσάνυχτα
κι απ’ τα ποτάδικα της πόλης
που ξέμειναν από ξομολόγους της υπομονής,
τις υποσχέσεις κοριτσιών
και μέσα από διαλείμματος ξεράσματα
ερασιτεχνών επίδοξων εραστών,
παραγγέλνω μια τελευταία μπύρα

Γιάννης Ζελιαναίος, «Πολύ ποτό κι απόψε»

Μες στο πυρομάνι της σοδειάς
και του νεκρού το άναμμα στη πρωινή την μπύρα.
Θέλω να σπείρω για τα μπουκάλια σου που ‘μειναν στην κουζίνα.
Τα λόγια είναι πια νυχτερινή υπόθεση.
Το στυλ κρατιέται σαν της νύχτας το περπάτημα,
την πατημασιά της γάτας,
την ακρόαση,

Γιάννης Ζελιαναίος, «Carαυτοκτονίες»

σφαίρες στο τραγούδι
μαντεμένια υπομονή
καψαλισμένο μαύρο
απείθαρχης λογικήςτου
κοιλιά στομωμένη