Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), «Μεταθανάτιο σονέτο»

Κοιμήσου: αυτό το κρεβάτι είναι δικό σου… Στο δικό μας ξανά δεν θα πας.
– Όποιος κοιμάται δειπνεί. – Μόνο του θα΄ρθει στα δόντια σου το χορτάρι.
Κοιμήσου: θα σ΄αγαπήσουν πολύ – Αγαπημένος είναι πάντα ο Άλλος…
Ονειρέψου: Η η πιο λατρεμένη είναι πάντα πιο μακρινή

Βιογραφία:Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), (1845-1875)

Ο Εντουάρ Ζοασίμ Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière, 18 Ιουλίου 1845 – 1 Μαρτίου 1875), γνωστός ως Τριστάν Κορμπιέρ (Tristan Corbière) ήταν Γάλλος ποιητής. Γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου του 1845 στο οίκημα Coat-Congar στο Μορλαί (Φινιστέρ), από το γάμο του Εντουάρ Κορμπιέρ και της Ανζελίκ Ασπασί Πυγιό, οι οποίοι είχαν διαφορά 33 χρόνια: κατά τη γέννησή του, ο πατέρας του ήταν 52 ετών και η μητέρα του 19.

Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), «Το Παρίσι την ημέρα»

Δες στους ουρανούς τον μεγάλο λαμπερό κόκκινο δίσκο από χαλκό,
Τηγάνι τεράστιο όπου ο Καλός Θεός μαγειρεύει
Το μάννα, τον διαβολάκο , το αιώνιο πιάτο ημέρας.
Τον βουτάει στον ιδρώτα και με αγάπη καρυκεύει.

Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), «Νυχτερινό σονέτο»

Ω σταυροδρόμι κοιμισμένο,
Αντέχεις τους τριάντα έξι μου νεκρούς!
Διαμαντένιο παράθυρο, σπασμένο
Από συμφωνίες φρικτές!

Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), «Ο Βάτραχος»

Ένα τραγούδι κάποια νύχτα πνιγερή…
– Η σελήνη ελαφριά πλάκα μεταλλική
Σκούρου πράσινου αυλακιές.

Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), «Λιτανεία»

Όχι… Η καρδιά μου σε νιώθει εκεί, Μικρή,
Που κοιμάσαι για να με αφήσεις πιο γρήγορα
Να περάσω τη νύχτα, ατέλειωτη ακόμα,
Σαν νεκρός αρουραίος στο δρόμο…

Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), «Γράμμα από το Μεξικό»

Μου εμπιστευτήκατε τον μικρό. – Πέθανε.
Και πολλοί σύντροφοι μαζί του, καημένο, ακριβό πλάσμα.
Το πλήρωμα… δεν υπάρχει πια. Θα ξαναγυρίσουν ίσως
μερικοί από εμάς. – Είναι η μοίρα. –

Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), «Αγρύπνια»

Αγρύπνια, ζώο αψηλάφητο!
Δεν νιώθεις απ' αγάπη,
Για νά 'ρθεις να λιγοθυμήσεις σαν θα δεις
Κάτω απ' το κακό σου μάτι, τον άνθρωπο να

Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), «Το Παρίσι τη νύχτα»

Είναι η θάλασσα : - ήρεμη επιφάνεια - και η μεγάλη παλίρροια
Αποσύρθηκε με ένα μακρινό βουητό.
Το κύμα θα επιστρέψει, κυλώντας στον ήχο του.
Ακούς τη νύχτα το γρατσούνισμα των καβουριών;

Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), «Μικρός που πέθανε στ’ αστεία»

Φύγε τώρα, κομμωτή κομητών!
Χόρτο στον άνεμο και τα μαλλιά σου.
Φωσφορισμούς θ’ αφήνουν τα βαθιά σου
άδεια μάτια, φωλιές των ερπετών.

Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), «Λουλούδι τέχνης»

Ναι  - Τι τέχνη ζηλιάρα στη λεπτή Σου ιστορία!
Τι στολίδια ακριβά! - Ένα κομμάτι σονέτο,
Μια καρδιά χαραγμένη στο μαύρο σου φέρσιμο,
Με χτυπήματα στιλέτου χαρακιές σουγιά. –

Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), «Νεκρή φύση»

Κούκους η πένθιμη Καμπάνα
Έκανε να αναπηδήσουν, στο σκοτάδι,
Ο κούκος , του γέρου εκκρεμές,

Τριστάν Κορμπιέρ (Édouard-Joachim Corbière), «Ώρες»

Έλεος για τον κυνηγημένο κακοποιό
Κακό μάτι στο μάτι του δολοφόνου!
Σίδερο στο σίδερο του εκτελεστή!
- Η ψυχή μου δεν δίνει χάρη! –